HİKAYE/ÖYKÜ

İNSAN VARDI

Bu makaleyi sesli dinleyebilirsiniz...

Emre Coşar

2 Ağustos 2025 - 10:27

2 Ağustos 2025 - 10:27 ⏱ 2 dk Okuma Süresi

0 624

.... O sabah büyükannem fısıltıyla söyledi:

“Bir zamanlar insan diye biri vardı.”

Kafamı kaldırdım.

“Neydi o?” dedim.

Bana masal anlatır gibi baktı.

“Bir varmış... bir yokmuş,” diye başladı.

“Adı İnsan’mış. Gönlü varmış, sesi yumuşakmış. Eli uzanırmış, gözleri konuşurmuş. Kalbinde bir ev olurmuş; herkes girermiş. Kimse kapıda kalmazmış.”

---

“Sonra ne olmuş babaanne?”

Büyükannem bir süre sustu.

Sonra derin bir nefes aldı:

“Sonra İnsan, kendi yolunu kaybetmiş.

Kendi evini, kendi kalbini unutmuş.

Başka evlerin soğuk duvarlarına sığınmış.

Kendi sesini duyamaz olmuş.

Öyle çok konuşmuş ki, kendi kalbinin sesini bastırmış.

Öyle çok koşmuş ki, kendine hiç varmadan yorulmuş.”

---

“İnsan kötü biri miymiş?” diye sordum.

Babaanne başını salladı:

“Hayır yavrum… İnsan, hem çok iyiymiş hem de çok yanlış.

İyiliği unutmuş bazen, hatırlayınca gözyaşını dökmüş.

Ama hiçbir zaman kötü doğmamış.

Yüreğinin derininde bir ışık varmış, karanlıkta bile yanarmış.”

---

“Peki şimdi nerede?”

Babaanne camın dışına baktı.

“Belki sokakta yürüyen kalabalıklarda saklıdır.

Belki bir çocuğun gülüşünde,

bir annenin duasında,

bir askerin veda bakışında saklıdır.”

Sonra elimi tuttu:

“Belki de… senin içinde büyümek istiyordur.”

---

Bir süre sessizlik oldu.

Babaanne hafifçe gülümsedi.

“İnsan diye biri vardı, yavrum,” dedi.

“Sen hatırlarsan, yeniden olur.”

Etiketler:

Önceki Makale

Söyleyin!

Tepkiniz Nedir?

257

Beğendim

199

Harika!

232

Sevdim

Eğlenceli

Kızdım

Üzgün

Wow

Emre Coşar Ben Emre. 1998 yılında Esenler’de doğdum; kalabalığın, gürültünün ve hayallerin iç içe geçtiği bir yerde büyüdüm. Üç yaşında bir kız babasıyım—hayatımın en saf, en güçlü ilhamı o. Edebiyat benim için sadece kelimelerden ibaret değil; bir duruş, bir nefes, bazen bir sığınak. Tarih ise geçmişin sesiyle bugünü anlamaya çalıştığım bir pusula. İkisini harmanlayıp yazdıkça, kendi iç yolculuğumda daha derine iniyorum. Kalemim zaman zaman öfkeli, zaman zaman umutlu; ama her zaman gerçeği arıyor. Adaleti, sevgiyi, mücadeleyi ve insanı anlatmak için yazıyorum. Sessizlerin sesi, görünmeyenlerin gölgesi olmak için. Buradaysan, demek ki sen de bu yolculuğun bir yerinden geçmişsin. O zaman hoş geldin.