BIR AVUÇ HAYAL

“BİR AVUÇ HAYAL”

Sabahın körüydü. Gökyüzü hâlâ karanlık ile aydınlık arasında sıkışmışken, bir çift küçük el, paslı bir çekiçle demiri dövmeye başlamıştı. Bu şehirde güneş doğmadan çalışanlar vardı. Ali de onlardandı. Ali daha on birindeydi. Yaşı küçük, yükü büyük…

Çocuk olmayı bırakalı çok olmuştu. Belki bir gün çocuk olduğunu fark edecek biri çıkar diye bekliyordu ama şimdilik herkesin gözünde o sadece “iş gören”di.

Sanayi sitesinin en arka sokağında, bir demir doğrama atölyesinde çalışıyordu. Sabahları sobasız bir evde annesinin titrek elleriyle sardığı ekmek arasında ne varsa onu yer, sonra demirin soğuğuyla, çeliğin yüküyle güne başlardı.

Babası gitmişti. Gidişi sessizdi, ardı çok sesli… Borçlar, eksilen sofralar, annesinin göz altındaki morluklar kadar derin izler bırakmıştı evde. Ali hayal kurmaktan vazgeçmişti çoktan. Bir zamanlar doktor olmak isterdi. Şimdi sadece parmaklarının ucunu ezmemeyi, ustasının hışmına uğramamayı düşlüyordu. Ne tuhaf… İnsan büyüdükçe hayalleri küçülüyordu bu şehirde.

Bir gün, içeri topuk sesi gibi garip bir şey girdi. Ne Ali, ne diğer çocuklar o sesi tanıyordu. Sonradan öğrendi, adı Elif’ti. Yüzünde sokaklara hiç benzemeyen bir ışık vardı. Yumuşak konuşuyordu. Ali’ye adını sordu. Sesi… Bir öğretmenin değil de sanki unuttuğu bir annenin sesi gibiydi. “Okula gitmiyor musun?” dediğinde başını eğdi Ali.

“İşim var abla.”

İlk defa biri onun cevabına acımadı. Sadece sustu. Ama o sessizlik bile Ali’nin içinde bir şeyleri yerinden oynattı. Sanki çoktan unuttuğu bir defterin kapağını araladı.Ustabaşı o kadının gelişinden hiç memnun değildi. “Kimseye ağzınızı açmayın!” diye bağırdı o gün. Oysa Ali’nin susması zaten mesaiye dâhildi. Orada her şey susturularak büyüyordu.

Eve gidince annesine anlattı. Elif’i, onun sorularını, gözlerindeki ışığı. Annesi sustu önce. Sonra başını önüne eğdi. “Sen çalışmazsan… Bu evin ışığı bile yanmaz Ali.”

O gece ilk defa dua etti Ali. Bir çocuk gibi, küçük harflerle. İçinden gelen tek şey şuydu; "Ben artık çocuk olmak istiyorum."

Bir hafta sonra kadın yine geldi. Bu defa yanında birileri vardı. Sözler yükseldi, kapılar açıldı. Ali ilk defa bir arabanın içine binerken işten değil, umutlanmaktan terlemişti. Küçük bir merkezdeydiler. Temiz çarşaflar, sıcak yemek, kitaplar… Ali her şeye uzaktan baktı önce. Sanki ona ait değil gibiydi. Ama Elif gülümseyince, her şey biraz daha yaklaştı.

“Senin hayalin ne Ali?” dedi.

Cevap önce içinden çıktı; “Ben… Çalışmayan bir çocuk olmak istiyorum.”

Zamanla okul başladı. Defterlerin kokusunu unuttuğunu fark etti Ali. Yeni kitaplar aldılar ona. Sıralara utana sıkıla oturdu. Okulun kapısından içeri girerken adımlarını saydı. Sanki hayallerinin kapısından geçer gibi… Bir gün öğretmen sınıfa sordu;

“Hayaliniz nedir?”

Sıra Ali’ye geldiğinde başını kaldırdı.

“Ben... Herkesin sadece oyun oynadığı bir dünya istiyorum. Kimsenin küçük elleriyle büyük işleri taşımadığı, kimsenin yorgun doğmadığı bir dünya…”

O gün defterine bir resim çizdi. Üzerinde beyaz önlük olan bir çocuk. Gülümsüyordu. Elinde kitap vardı, çekici değil. Altına tek bir cümle yazdı;

“Bir avuç hayal, bir ömrü kurtarabilir...”

Zaman öyle garip akıyordu ki… Ali artık sabahları demir tozlarını değil, kurşun kalemlerini ellerinde taşıyordu. Her sabah okul çantasını sırtına aldığında, sanki sırtında bir ülkenin geleceğini taşıyormuş gibi ağır ama bir o kadar da gururluydu. Onun için bir çanta, yalnızca kitap taşımak değil, bir geçmişi sırtlayıp geleceğe yürümekti.

Elif Öğretmen, her derste onun gözlerinin içine bakardı. Çünkü bilirdi, Ali’ye bir soru sorduğunda verdiği cevap sadece dersin değil, hayatın içinden çıkardı. Öyle bir sessizlikle düşünürdü ki, bazen sınıfın en gürültülü anında bile Ali’nin içi sessiz kalırdı.

Bir gün okulda “Çocuk Hakları Günü” için bir konuşma yapılacaktı. Öğretmen, o konuşmayı Ali’nin yapmasını istedi. Ali önce başını eğdi. Sonra, bir şeyleri anlatma vaktinin geldiğini anladı. Yazdı… Sildi… Yine yazdı. Çünkü bu sadece bir konuşma değildi. Bu, yıllarca susturulan bir çocuğun ilk haykırışıydı.

“Ben bir çocuktum. Ama elimde oyuncak yoktu, çekiç vardı. Oyun bahçesi yerine sanayi sokağında büyüdüm. Ama şimdi biliyorum… Bir çocuğun çalışması değil, yaşaması gerekir. Çocukluk, hakkımızdır. Ve biz haklarımızı sessizce kaybetmeyeceğiz.”

Salonda bir sessizlik oldu. Sonra kocaman bir alkış yükseldi. Bazı öğretmenler ağladı. Bazı çocuklar dönüp Ali’ye sarıldı. O gün Ali yalnız olmadığını hissetti. O gün sadece bir konuşma değil, bir umut yayıldı sınıfa.

Aylar geçti. Ali okulda dereceye girdi. Kitaplar, kalemler artık onun için birer kurtarıcıydı. Onlarca sınav, onlarca gece çalışması… Ama yılmadı. Çünkü o, çalışmaktan hiç korkmamıştı. Sadece eksik koşullarda yaşamaktan yorulmuştu. Şimdi, koşulları değiştirerek çalışıyordu...