EMEK VE IŞIK

       EMEK VE IŞIK

Köyün yamacına kurulmuş o küçük okul, sabahları güneşten önce uyanırdı. Çatısından sızan ışık, henüz ders başlamadan sınıfların içine umut serperdi. Ama o umudun asıl kaynağı ne güneşti ne de pencerelerdi.                       O umudun adı Muammer Öğretmen’di. Adı ilk duyulduğunda şaşırırdı herkes. Muammer mi? derlerdi, alışık olmadıkları bir kadın ismiydi. Ama onu tanıyan bir daha ismini sorgulamazdı. Çünkü o isim, zamanla bir anlam kazanmıştı. Sabır, emek, merhamet ve hiç sönmeyen bir ışık.                                                  Muammer Öğretmen’in sesi yumuşaktı ama içi güçlüydü. Konuşurken acele etmezdi. Sanki her kelimeyi öğrencilerinin kalbine bırakmak ister gibi seçerdi.

Sınıfa her girişinde kapıyı usulca kapatır, biraz durur, çocuklara bakardı. O bakışta yargı yoktu. Kıyas yoktu. Sadece anlama isteği vardı.

Bir gün, sınıfın en arka sırasına oturan Mehmet dikkatini çekti. Gözleri dalgındı. Defteri boş, kalemi yere düşmüştü. Ama o, bunların ötesini görürdü.

Ders bitiminde yanına yaklaştı. Diz çöktü, göz hizasına indi.

"Mehmet," dedi, sesi neredeyse bir anne şefkati kadar yumuşaktı.

"Sen bugün derste değildin aklın nerede kaldı?"

Mehmet başını önüne eğerek. 

"Babam iş bulamadı öğretmenim annem de üzgün. Evde herkes susuyor."

Muammer Öğretmen gözlerini kapattı. Bu cümleye sadece cevap vermek değil, yükünü de taşımak gerekiyordu.

Elini Mehmet’in omzuna koydu.

"Biliyor musun Mehmet,

bazen hayat bizi sessizliğin ortasına bırakır. Ama o sessizlikte bile büyüyen şeyler vardır. Sen şu an sadece bir çocuk değilsin sen bu ailenin umudusun."

Mehmet gözlerini kaldırdı. İlk kez biri ona böyle bakıyordu.

"Ben yapabilir miyim öğretmenim?" dedi çekinerek.

Muammer Öğretmen gülümsedi.

"Sen zaten yapıyorsun," dedi.

"Her sabah buraya gelerek pes etmeyerek kalbin kırıkken bile iyi kalmayı seçerek." 

Sınıfta başka bir gün. 

Ayşe söz almak için elini kaldırdı ama konuşamadı. Gözleri doldu.

"Anlatmak istemiyorsan susabilirsin," dedi Muammer Öğretmen. "Ama şunu unutma insanın içinde birikenler, paylaşılınca hafifler."

Ayşe dudaklarını ısırarak,

"Arkadaşlarım benimle dalga geçiyor öğretmenim eski kıyafetlerim yüzünden." 

Sınıf bir anda sessizliğe büründü.

Muammer Öğretmen yavaşça tahtaya yürüdü. Tebeşiri eline aldı ve büyük harflerle DEĞER yazdı. Sonra arkasını döndü.

"Çocuklar, insanın değeri giydiğiyle ölçülseydi, en iyi insanlar mağazalarda yetişirdi."

Sonra gözleri tek tek hepsinin yüzünde gezindi. "Bir insanı değerli yapan şey, kalbinin temizliği, sözünün doğruluğu ve başkalarına verdiği iyiliktir. Ayşe’nin kıyafeti eski olabilir ama kalbi sizinkinden daha yeni, daha temiz olabilir. Sizce hangisi daha önemli?" Hiç kimse konuşamadı. Ama herkes anlamıştı.Yıllar böyle geçti.

Muammer Öğretmen sadece ders anlatmadı. Kırılan kalpleri onardı. Suskun çocuklara ses oldu. Umutsuzluğa düşenlere yol gösterdi. Kışın sobayı yakarken elleri üşürdü ama hiç belli etmezdi. Yazın ter içinde kalırdı ama yine de aynı sabırla anlatırdı. Çünkü o bir çocuğun hayatına dokunmanın, dünyayı değiştirmek olduğuna inanırdı. 

Sonra bir gün o kapı açılmadı.

Muammer Öğretmen artık yoktu. Ama aslında herkes biliyordu o sadece görünmez olmuştu. Yıllar sonra o köyde yetişen çocuklar geri döndü.

Kimisi öğretmen oldu, kimisi doktor ama hepsinin içinde aynı cümle yankılanıyordu. 

İyi insan olmak, en büyük başarıdır. Mehmet, bir gün aynı sınıfta ders anlatırken. Bir çocuk el kaldırdı. 

Öğretmenim ben büyüyünce ne olacağımı bilmiyorum.

Mehmet gülümsedi. Gözleri doldu ama sesi sakindi.

"Ben de bir zamanlar bilmiyordum," dedi.

Ama bana biri "Önemli olan ne olacağın değil nasıl bir insan olacağın" dedi ve hayatım değişti. İşte o an. 

Muammer Öğretmen bir kez daha o sınıftaydı.

Çünkü bazı insanlar ölmez. 

Onlar,  dokundukları kalplerde yaşamaya devam eder.

Ve geride bıraktıkları şey sadece anı değildir. Emektir.

Ve o emek karanlıkta bile yol gösteren bir ışıktır.

              DİLEK SARIKAYA

Menajer :ilayda Can & Dilara sarıkaya