ÇELİĞE RUH VEREN MİLLETİN GÜNÜ: 3 MAYIS

Bir mühendis için kusursuz bir alaşım yaratmak, varoluşun en saf güzelliğidir. Periyodik cetveldeki, biri sert ama kırılgandır, diğeri yumuşak ama esnek olan iki ayrı elementi alırsınız. Onları öyle bir ideal oranda birleştirirsiniz ki, ortaya çıkan çelik, ne demirin paslanmaya mahkûm yalnızlığına benzer ne de karbonun basitliğine. İşte bizim de, Türk milleti olarak, dünya medeniyetinde yaptığımız şey tam olarak budur. 3 Mayıs, bu ilahi alaşımın, yani Türk’ün çeliğe ruh verişinin kutlandığı gündür.

Bugünü anlamak için takvimleri yırtıp 3 Mayıs 1944’ün Ankara’sına, o kasvetli sabaha gitmeye gerek yok. Hayır, bu şuur, tarihin bir anında donup kalmış bir hatıra değildir. Eğer sadece Nihal Atsızların, Sabahattin Alilerin yürüdüğü yollara bakarsanız, bu milletin heybesindeki sonsuzluğu ıskalarsın. 3 Mayıs, çadırın önünde kımız içen dedelerimizin gökyüzüne bakıp Tanrı’yla fısıldaştığı an ile, sizlerin bu satırları okuduğunuz ekrandaki pikselin atomaltı titreşiminde saklı aynı titreşimdir. Bu satırları okuyan birisi olarak, lütfen şimdi durun ve sadece şu suali kendinize sorun: Siz bu 3 Mayıs sabahında aynaya baktığınızda, Alparslan’ın Malazgirt’te rüzgârı arkasına alan bakışını, Mimar Sinan’ın Selimiye’yi bir mücevher gibi göğe doğru fışkırtan hesabını, Atatürk’ün "Hattı müdafaa yoktur, sathı müdafaa vardır" derken Anadolu’nun çaresizliğini bir iradeyle nasıl yeniden şekillendirdiğini görebildiniz mi? Eğer göremediyseniz, işte bugün tam da uyanma vaktindesiniz.

Bize "duygusal milliyetçilik" yapmayın derler. Buna sadece gülümserim. Çünkü bizim milliyetçiliğimiz, kanın hidrostatiğinde değil, ruhun metafiziğinde başlar. Ben bir mühendis olarak şunu size tüm samimiyetimle söylüyorum: Kâinatta her şey bir algoritmayla döner. Güneş her sabah doğar, su buharlaşır, yağmur yağar, tohum çatlar. Nitekim bu fizik kanunlarının kusursuz bir düzeni vardır. Peki, bu kadar kusursuz işleyen bir evrende, Türk milletinin binlerce yıldır tarih sahnesinden silinmeyip her felaketten bir destan çıkarması, sadece tesadüf mü? Hayır! Bu, Yaratıcı’nın yeryüzündeki adaleti tesis etme görevini Türk’ün "töre" ve "bilim" kodlarına işlemiş olmasındandır. Biz, yıkılan her imparatorluğun küllerinden nemalanmayan, o külleri avuçlayıp göğe savurarak yeni bir galaksi yaratan kadim bir milletiz.

Bu topraklarda yaşayan herkes Türkiye Cumhuriyeti vatandaşıdır. Bu tartışılmaz. Fakat bu milletin kurucu ve taşıyıcı omurgası Türk’tür. Bunu söylemek ırkçılık değil, bir mimarın binanın kolonlarına işaret etmesidir. Bugün "Dünya 5’ten büyüktür" diyorsak, mazlum coğrafyalara el uzatıyorsak, bu refleks, Orhun’dan Tuna’ya uzanan asil duruşun genetik aktarımıdır.

3 Mayıs, işte bu genetik kodun ruh bulmasıdır. Bugünü kutlamak, geçmişe ağıt yakmak değil, geleceği fethetme provasıdır. Bugün her bir Türk gencine sesleniyorum: Sizler, dünyanın en kadim milletinin son temsilcisi değil, ilk çağdan uzay çağına sıçrayan bir ışığın modern savaşçılarısınız. İçinizdeki o "asil kan" diye bahsettiğimiz şey, dudak bükülecek romantik bir edebiyat değil; zora düştüğünde hissettiğiniz o anlamsız "yaparım" duygusudur. Bu, Vietnam ormanlarında kaybolmuş bir Amerikalının paniklemesine karşın, bizim Mehmetçiğin ateş hattında çay demleyebilmesindeki kozmik soğukkanlılıktır. İşte bu, damarlarınızdaki asalettir.

Bugün, bu yazımı okuduktan sonra, yarın işinize giderken, okulunuzdaki sıranıza otururken, alnınızın tam ortasında görünmez bir mühür taşıdığınızı hissedeceğinizi ümit ediyorum. Bu mühür, "Ben Türk'üm" demenin sıradan bir etnik aidiyet değil, medeniyet misyonu olduğunu fısıldayacak kulaklarınıza. Ve inan bana, o fısıltıyı bir kere hakiki manada duyan, bir daha asla küçük hesapların adamı olamaz. Ne demiştik? Türk, çeliğe ruh verendir. 3 Mayıs kutlu, Türk’ün ruhu daim, milletin payidar olsun.