PARAMPARÇA 1

     "Gözlerim kör mü olmuştu? Nasıl da o gece senin beni aldatmayı düşünen o bakışlarını görememiştim. Bir lunaparktaki dönmedolabın üstünde durup gecenin binalara verdiği güzelliği izler gibi seni izliyordum. Hani yanına çekip aldığın bedenim değil adeta kalbimdi ama sen bunu göremedin. Kırılan bir eşyanın kırık parçaları tutkalla birleşirse tekrardan eski sağlamlığına kavuşur muydu? İşte öyle öyle tükendim ben de bu hayatta. Vurgun yemiş kalbim uğruna her şeyi göze aldığı bu diyardan bir kovulmuş melekçesine şimdi geri dönüyordu eski cehennemine. Şimdi şu gri bulutlara süzülen bir kuş olmak lazımdı. 'Hayat kısa, kuşlar uçuyor.' der şair. Peki sence ben de özgürlüğüme uçabilir miydim?"

diye mektup sonlanmıştı. Sanki bir genç kızın hüzünlü anılarından oluşan gerçek mi hayal mi olduğu belli olmayan bir mektuptu bu, diye düşünmüştüm elime aldığımda. Neden burada tutulmuştu onu da anlamıyordum. Çekmecenin kilitli olan üst gözünde kimden saklamak için yıllarca tutulmuştu acaba?

     Odanın içine güneş sıcacık doğmuş, her yeri esir alan grimsi havayı bir parça dağıtmıştı. Eski karyolaya oturduğumdan dolayı elbisemin ucu ayağımın altında kalmıştı. Onu kurtarıp ayağa kalktım. Tekrar saklanıp görülmeden ceviz ağacından yapılma bu eski çekmecenin sapını tutarak açtım ve mektubu içine özenle koydum. 
     Mektubun arkasında yazan belirli belirsiz "N. T. 2008" yazısını görünce şaşırmıştım ama yine de o kadar düşünmeme rağmen aklıma hiçbir şey gelmedi. Odadan çıkıp babaanneme görünmeden koridorda yürüdüm ve kendimi bahçeye dar attım. Gizli işleri sevmesem de nicedir aklımda olan bu çekmeceyi açıp baktığım iyi olmuştu. Şimdi asıl soru N. T. nin kim olduğuydu. Bahçedeki incir ağacının altındaki hamağa uzanıp hem gökyüzünü izledim hem de düşüncelere daldım. 
     O sırada mutfak penceresinden bana seslenen babaannemin sesiyle kendime geldim. Beni çağırıyordu yanına, hemen kalkıp mutfağa yardıma gittim. Bu koca evde ikimiz birlikte yaşardık. Bana o bakmış, beni büyütmüştü. Annem ben doğduktan sonra evi terkedip gitmiş babamsa işi gereği yurtdışında kalmıştı. 
     Babaannem kara kaşlı kara gözlü ama bir o kadar da masum yüzlü Selver Hanım'dı. Kızdığı zaman sinirden kaşıyla gözü yer değiştirirdi sanki ama tatlı anlarında dinlemeye doyum olmazdı. Ben de buna inanarak sormak istedim. "Canım babaannem ben yapmamı istemediğin bir şeyi yaptım. Babamın odasındaki çekmecenin kilidini bulup o çekmeceyi açtım ve içindeki mektubu okudum.  Ama inan bir şey anlamadım. Aslında sana söylemeyecektim ama o kadar meraklandım ki..." deyince babaannemin yüzü hiç o zamana kadar görmediğim şekilde değişti. Alı al moru mor oldu. Şaşkınlık ve kızgınlıkla bana bakıyordu. Ne yapacağını bilemediği gibi kafasından farklı düşüncelerin geçtiği yüzünden okunuyordu.

devamı 2. kısımda...