-Peki babaanneciğim, o eski sevdalısı dediğin kimdi? diye sorunca ben yüzü biraz kızardı ama onun annem olduğunu ve yıllarca babamın söz verip yüzüne bakmadığı bir kadın olduğunu anlattı. Meğer annem sevgisi uğruna beni aldırmamış belki bir gün kendisine döner diye sabırla beklemişti. Babamın ondan yüz çevirip başkasıyla evlendiğini görünce deliye dönmüş, bu yüzden ortalığı birbirine katarak gelini camdan aşağı itmişti. Annemin beni bebekken bırakıp gittiğini bilmesem, ona karşı olan bu kızgınlığım olmasa belki bir parça sevgi duyardım ama ne mümkün. Annem, beni terkedip gitmişti. 

     Elimde olmadan sordum:

-Eee, babaannecim anlat hadi! Sonra ne oldu? Nergis kurtuldu mu?

     Selver Hanım biraz yorulmuşa benziyor gibiydi ama anlatmaya devam etti. O günden sonra hastane odasında birbirine kavuşamayan bu aşıklar bir gün bu mektupla ayrılmış oldular. Turgut hastaneye ellerinde beyaz papatyalarla gittiğinde Nergis'in orada kaldığı üçüncü gündü. İyi hatırlıyorum, Turgut çok neşeliydi. Kendine her zamankine göre daha fazla özen göstermiş ve traşını düzgünce olmuş, kokular sürünmüştü. Hazırlattığı beyaz papatyaları da kucağına alıp yanağıma bir öpücük başıma da bir papatya kondurmuştu. Onu böyle görmek bana da iyi gelmişti. 

    Hastaneye vardığında odada bir şeylerin yanlış gittiğini anlamış, gelen doktorlara ne olup bittiğini sorduğunda Nergis'in iç kanama yaşadığını söylemişler ve acilen ameliyata alınması gerektiğini öğrenip kahrolmuş. Orada şifonyerin üstünde bulduğu bu mektup Nergis tarafından yazılmış. Anlaşılan o da ölümünü hissetmiş ki başucuna böyle bir mektup koymuş. Üstünde gördüğün ikisinin başharfleridir. İşte kızım, böyle olduktan sonra baban hayata küstü. Bir daha buralara gelmek istemedi, gelir ama senin hatrına benim hatrıma gelir, dedikten sonra Selver Hanım gözyaşlarını tutamadı. Hayatta yalnızlığı paylaşan bu iki canyoldaşı bir kez daha birbirlerine sıkı sıkıya sarılarak teselli buldular.

Ellerim tutmuşken elini

Bırakamam asla seni

Özgürlükse gözlerinde gördüğüm

Artık özgürüm

Çeşitli diyarlardan kokusunu duyduğum

Yemyeşil ormanları gözlerinde gördüğüm

Masmavi denizlere adını haykırdığım

Bir sensin beni benden alan

Adını durmaksızın andıran

İşte şimdi senden vazgeçemem...

devamı 3. bölümde...

diye mektup sonlanmıştı. Sanki bir genç kızın hüzünlü anılarından oluşan gerçek mi hayal mi olduğu belli olmayan bir mektuptu bu, diye düşünmüştüm elime aldığımda. Neden burada tutulmuştu onu da anlamıyordum. Çekmecenin kilitli olan üst gözünde kimden saklamak için yıllarca tutulmuştu acaba?

     Odanın içine güneş sıcacık doğmuş, her yeri esir alan grimsi havayı bir parça dağıtmıştı. Eski karyolaya oturduğumdan dolayı elbisemin ucu ayağımın altında kalmıştı. Onu kurtarıp ayağa kalktım. Tekrar saklanıp görülmeden ceviz ağacından yapılma bu eski çekmecenin sapını tutarak açtım ve mektubu içine özenle koydum. 
     Mektubun arkasında yazan belirli belirsiz "N. T. 2008" yazısını görünce şaşırmıştım ama yine de o kadar düşünmeme rağmen aklıma hiçbir şey gelmedi. Odadan çıkıp babaanneme görünmeden koridorda yürüdüm ve kendimi bahçeye dar attım. Gizli işleri sevmesem de nicedir aklımda olan bu çekmeceyi açıp baktığım iyi olmuştu. Şimdi asıl soru N. T. nin kim olduğuydu. Bahçedeki incir ağacının altındaki hamağa uzanıp hem gökyüzünü izledim hem de düşüncelere daldım. 
     O sırada mutfak penceresinden bana seslenen babaannemin sesiyle kendime geldim. Beni çağırıyordu yanına, hemen kalkıp mutfağa yardıma gittim. Bu koca evde ikimiz birlikte yaşardık. Bana o bakmış, beni büyütmüştü. Annem ben doğduktan sonra evi terkedip gitmiş babamsa işi gereği yurtdışında kalmıştı. 
     Babaannem kara kaşlı kara gözlü ama bir o kadar da masum yüzlü Selver Hanım'dı. Kızdığı zaman sinirden kaşıyla gözü yer değiştirirdi sanki ama tatlı anlarında dinlemeye doyum olmazdı. Ben de buna inanarak sormak istedim. "Canım babaannem ben yapmamı istemediğin bir şeyi yaptım. Babamın odasındaki çekmecenin kilidini bulup o çekmeceyi açtım ve içindeki mektubu okudum.  Ama inan bir şey anlamadım. Aslında sana söylemeyecektim ama o kadar meraklandım ki..." deyince babaannemin yüzü hiç o zamana kadar görmediğim şekilde değişti. Alı al moru mor oldu. Şaşkınlık ve kızgınlıkla bana bakıyordu. Ne yapacağını bilemediği gibi kafasından farklı düşüncelerin geçtiği yüzünden okunuyordu.

devamı 2. kısımda...

     Küçüklüğüm şeftali, kiraz gibi meyve bahçelerinde geçti diyebilirim. Yaz vakti geldiğinde sıcağın en bunaltıcı zamanaları birkaç işçi bulup ailecek şeftali toplamaya giderdik. Tarla daha önceden temizlenmiş, otları alınmış ve tertemiz olurdu. Sanki düz bir toprak örtünün üstüne süs olsun diye o olgun olgun şeftaliler serpilmiş gibi.
      Güneşin tüm sıcaklığını almış, sulu ve kıpkırmızı, aynı zamanda yumuşacık. Çocukluğun verdiği tasasızlıkla hemen üstündeki kabuğu soyar yemeye başlarım. Şansıma da tatlı mı tatlı çıkardı. Herkes bir kova alıp doldurmaya başlar hızlı hızlı. Şeftatilerimiz genelde iri iri olduğu için kova doldurmak oldukça kolaylaşırdı. Sonra dolan kovalar traktörün yanına götürülür. Orada sandıklar dizilmiştir bizi tarlaya getiren kişi tarafından.
       Sandıkların içlerine düzgün durması amacıyla mavi kapları koymuştur onları düzenleyen. Şeftaliler yapraklarından ve çürük olanlardan ayrılıp düzgünce buraya yerleştirilir. Gün sonu olup iş bittiğinde eve gitme vakti gelmiştir. Dalından meyvesi alınmış ağaçlar artık tek bir renge sahiptir. Fakat yerlerde mavi kaplar alınmayıp oraya bırakılmıştır. Bugün okula gelirken geçtiğim köy yolundaki şeftali bahçesinde gördüğüm mavilikler beni o günlere götürdü.

Ey Sevgili

Sen şimdi ancak benimle mutlu

Bensiz esir bir mahkumsun

Hapsimin içinde kalbi özgür bir tutuklu

Ancak dünyada bensiz yoksun

Sen bunu bilmenin ateşiyle tutuşurken

Gözlerimde sitemsizce sana vurgun 

Kalbimin her atışı dünyadan yorgun

Aşk diliyle bu halden küskün

Sende yaşamış en güzel sürgünlerini

Bu fani dünyada ömrüm bugün.

Yürümez olur gemilerim

Sensizlik yolunda

Şarkılar kifayetsizse şayet

Ben bende değilimdir artık

Sende bulmuşumdur kendimi

Sen ki en tatlı meyvelerden lezzetli

Mavi bulutlardan umutlu

Sonsuz aşklardan sevdalı

Alabildiğine yasaklı

Alabildiğine gökkuşağı

Aynı Göğün Altında isimli kitabımdan alıntıdır.

(Bu yazı 6 Şubat depreminin hatırasına yazılmıştır.)