SUSUN GARİP KUŞLAR…

SUSUN GARİP KUŞLAR…​          

​Şanslı bir çocuktum. Dedeleri ile zaman geçirmek kısmet olmamış ama büyükannelerimle büyümüştüm. Özellikle anneannem çocukluğumda çok büyük bir yere sahipti. Çok çok küçük yaşta iki kez peş peşe anne kelimesini söyleyip ‘annane’ demeyi keşfettiğimde, sevinçten nasıl uçtuğunu dün gibi anımsarım. Onunla uyumayı çok severdim. Saçlarımı okşar, bana masallar anlatır, ninniler söylerdi. Hem de kitaplarda yazan klasik herkesin bildiği türden masallar değil ha. Tamamen o an doğaçlama uydurduğu ya da eskiden duyduğu bir anekdotu yeniden kurgulayarak anlattığı masallar. Ninnileri de çok bilindik ninniler değildi. En çok da şu ninniyi söylerdi;

‘Susun garip kuşlar ötmeyin susun.Güzeller güzeli yavrum uyusun.’  Ninninin aslında ‘Yetimler güzeli’ dermiş ama annanem onu kendince uyarlamış, bunu da sonradan öğrendim. Yalnız en çok dikkatimi çeken şey şu olurdu. Annanem ne zaman bu ninniyi okusa ağlamaya başlardı. Ama öyle böyle bir ağlayış değil, içli içli çok derin çok iç yakan türden. Ve gözlerini kaçırırdı benden. Küçücüktüm. Karşımda daha geleli birkaç yıl olmuş dünyadaki en sevdiğim insanlardan biri böyle ağlarken durur muyum, ben de eşlik ediyordum bu nedenini bilmediğim hüzne. Sonra annem gelir görürdü ki, uyumak şöyle dursun ikimiz gözyaşları içinde, sarılmış ağlıyoruz. Sorardım annaneme çocuk dilimin yettiğince ‘Neden ağlıyorsun? diye. Bir şey söylemez, başındaki mis beyaz sabun kokulu beyaz tülbentinin ucuna gözyaşlarını siler, en hızlısından konuyu değiştirir, başka ninnilere, masallara geçerdi. Ancak o ninnide ne varsa, ne zaman biricik Pamuğumun diline dolansa gözyaşlarına hakim olamıyordu. Bir gün taktım kafaya, öğreneceğim neymiş bu ninninin anneannaemdeki hikayesi diye. Öğrenmez olaydım.

​Anneannem, 13 yaşında bir evlat yitirmişti. Hiç tanışmak nasip olmayan Hasan dayım. Daha kimse ona ‘dayı’ diye seslenemeden, kimsenin sevdiceği, eşi, babası , dedesi olamadan bir nehrin sularında boğularak can vermişti. Anneannem hiç anlatmazdı konuşamazdı. Derler ki acılar feryat eder, çok büyük acıların ise dili yoktur. Anneannemin tek ninnisi kalmıştı içini döktüğü. Bunu öğrenince o ninninin sözleri daha da anlam buldu. ‘Susun garip kuşlar ötmeyin susun. Güzeller güzeli yavrum uyusun.’

Ne zaman duysam bu ninniyi ,ne zaman bahsetsem gözyaşlarımı tutamam, şu anda olduğu gibi. Beyaz tülbentli, mis kokulu Pamuğum, Hasan’ına birkaç yıl önce kavuştu. Anneler Günün Kutlu Olsun Pamuğum. Seni hiç unutmayacağım.