EVİMİZİN ÇINARI YENİLMEZ SAVAŞÇI

EVİMİZİN ÇINARI YENİLMEZ SAVAŞÇI

Ayrılık günü kara gün geldi yine. Her köşe başında "Baba" diye seslenenler, sokakta, evde, mahallede her yerde hatıran acımı üzüntümü dindirmeyen dindiremeyecek olan saatler... Ama ben bugün ne yapacağımı bilemiyorum. Çağırsam gelemez çünkü benim babam artık yanımda değil. O, gökyüzünün en parlak yıldızlarından biri şimdi. Gitti ama içimde bıraktığı iz öyle derin, öyle güçlü ki, bazen sanki yanı başımda nefes aldığını hissediyorum. Benim babam, evimizin çınarıydı. Gölgesi yeterdi güven vermeye… Sesindeki ton bile “her şey yoluna girecek” dedirtirdi. Ve o çınar, bir gün rüzgârla değil, hastalıkla sınandı. Ama eğilmedi. Kökleri yerinden oynamadı. Çünkü o, aynı zamanda yenilmez bir savaşçıydı. Benim babam bir kahramandı. Aslan gibi yüreğiyle, üç buçuk yıl boyunca kanser denen o acımasız düşmana karşı savaştı. Her acıya, yorgunluğa rağmen direndi. Kimi günler vücudu zayıftı ama inancı hiç eksilmedi. Bedeni yorgundu ama inancı hep ayakta kaldı. Yüzündeki gülümseme, içindeki umudu anlatır gibiydi. "Ben buradayım, hâlâ dimdik ayaktayım," derdi bakışlarıyla. Acı çektiğini bilirdik ama o, bizi üzmemek için sessiz kalırdı. Güçlüydü, hem de öyle kelimelerle anlatılamayacak kadar. O bakışta umut vardı, sevgi vardı, bizlere vedasız gitmemek için gösterdiği çaba vardı. Babam savaşçıydı. Her kemoterapi sonrası daha çok sarıldık birbirimize. Belki de en çok o zaman anladım; sevgi sadece neşeli günlerde değil, en karanlık anlarda da ışık olmalıydı. Ve babam, karanlık ne kadar bastırırsa bastırsın, içinden bir ışık taşırdı bana. Umudun, direncin ve sevginin ışığı. Acıyı içine gömerken bile yüzündeki gülümsemeden vazgeçmedi. Her kemoterapi sonrası yeniden doğmaya çalıştı, bize güçlü kalmamız için örnek oldu. Belki o savaşın sonunda aramızdan ayrıldı ama geride bıraktığı direniş, hayat dersi gibi kazındı yüreğimize. Şimdi sensiz bu kara günü yaşıyorum baba. Ellerini  tutamadan, gözlerine bakamadan... Tam bir sene oldu bugün çok direndin baba diren diye kulağına seslendiğim zaman o makineler seni uyutuyor olsada beni duyduğunu biliyorum çünkü orada da direndin... Sen direndin bedenin yoruldu biliyorum. Ama sen hâlâ benimlesin.  Babam her zaman yanımda. Ellerini tutamıyorum, gözlerine bakamıyorum ama her güçlü duruşumda, her düştüğümde yeniden kalkışımda senin öğrettiklerin var. Düşsem bile, nasıl kalkacağımı ondan öğrendim. Çünkü o sadece bir baba değildi; o,bizim için yaşayan bir direnişti. Gidişinle değil, yaşamınla büyüdüm ben. Çünkü sen hayata değil, zorluklara değil, kansere bile boyun eğmeyen bir insandın. Babam… Seni çok özlüyorum. Sesini, kokunu, o içimizi ısıtan gülüşlerini… Ama bil ki, bugün ve her gün seni yüreğimde yaşatıyorum. Bu kara günü değiştiremem ağlamıyorum diyemem çünkü yazarken bile ağlıyorum canım yanıyor hem de çok ağlama dediğini biliyorum ama söz veremem bu konuda baba ama sana dair en güzel şeyi veriyorum: Seni unutmadan, yaşatarak ilerlemeyi. Anılarınla, öğretilerinle, gücünle... Sen evimizin çınarı, yenilmez savaşçısıydın. İyi ki benim babamsın. İyi ki senin evladınım. Seni çok seviyorum seviyoruz aslan babam. ❤

Sibel Kaya