“Evin Adı Bazen Ankara’dır”

Meselemin derin inancı içindeyken, yitik bir zaman dilimine tutuldum kaldım.

Bu söz bana çok tanıdık… Belki de bizzat bana ait olduğu için. İçimde derin ve etkili izler bırakan bir cümle bu. Çünkü bazen, bu çağın hızına kapılıp ekosistemin içinde takılı kaldığımı hissediyorum. Bazen hayatın yok oluşlarında, bazen döngülerinin karmaşasında bir yerlerde var olmaya çalışıyorum. Hep bir yerlerde kendi kendime yetmeye, kendimi tamamlamaya gayret ediyorum.

Mesele sadece yazmak değil; mesele yalnızca anlatmak ya da içimdeki sesi dışarı dökmek de değil. Bazen birilerine uzaktan bir şey duyurabilmek, bir dokunuşu kelimelerle sağlayabilmek, fiziki ya da dijital temas olmadan kalplere ulaşabilmek… Asıl mesele belki de budur. Çünkü bazen, gerçekten sınandığımız noktadan tekrar tekrar dönüp geliyoruz. Bildiğimiz şeyler, bildiğimiz şekilde defalarca karşımıza çıkıyor. Fakat inanıyorum ki her döngünün mutlaka bir kırılma noktası vardır. Nasıl ki evrende her yedi senede bir döngü kırılıyorsa, bizlerin hayatında da her yedi senede bir güzelliklerin filizleneceğine inanmak istiyorum.

Bu yazıda biraz umut besledim, biraz da motivasyon aradım. İnsanların bize dışarıdan yüklediği algıları bir kenara bırakmak zorundayız. Çünkü kimi zaman olasılıklar bile bizi yanıltabilir. Ama hayatın içinde var olmaya devam ettikçe, hayallerimize kavuşmanın umudu da var olmaya devam eder. O kırılma noktalarının bir gün mutlaka yaşanacağına inanıyorum.

Atilla İlhan’ın çok sevdiğim bir sözü var:

“Her nerede olursak olalım, insan eninde sonunda evine dönmek istiyor.”

Ama “ev” neresidir, işte orası tartışılır… Bu söz bana hep iyi gelmiştir.

Bugün de bu sözden ilham alarak, köşe yazımda sizlere bunları aktarmak istedim. Uzanamadıklarıma, dokunamadıklarıma; dijital ya da fiziksel bir temas olmadan yalnızca kelimelerimle ulaşabilmek, bir şeyleri yumuşatabilmek, törpüleyebilmek benim için çok kıymetli.

Kalbinizin bir yerine dokunabildiysem ne mutlu bana.

Hepiniz sevgiyle, mutlulukla kalın.