annemin çantası

Annemin çantası yıllardır özenle sakladığı yerdeydi. El örgüsüyle yapılmış kırk seneyi aşkın bu çantayı neden hala sakladığını anlamak zordu. Bugün temizlik günüydü ve annem heryeri didik didik ararken buldum. Söylenerek telaş içinde ortalığı karıştırıyordu. Ona yardım etmeyi teklif ettiysem de beni duymuyor gibiydi. Yine de ayrılmadım yanından.Sonunda pes ettiği bir anda yanına oturdum. Gözleri dolmuştu. Üzülmesin diye odamdan son aldığım çantayı getirdim ve onun olabileceğini söyledim. Bir çantaya bu denli bağlı olmak beni şaşırtıyordu. Oysa benim bir eşyadan sıkılıp yenisini almam çok zor değildi. Üstüne üstlük eşya bu ne önemi vardı ki? Annem teşekkür etti. Ama mutlu olmamıştı. Israrım üzerine çantanın hikayesini anlattı. Vtanlarından ayrıldıklarında, orada kalan yakınlarını bir daha görmeyeceklerini düşündüklerinden, yanlarında getirdikleri oraya ait eşyaları da korumuşlar. Annem dayısını sadece birkez görebilmiş. Bu çantayı da dayısı onu görmeye geldiğinde hediye etmiş. Birini görmeden sevmek ve sevgisini bu kadar diri tutabilmek ne tuhaf diye düşündüm. Hiç kaybetmemiş olmak mı benim bunu anlamamama sepep? Yıllarca bu çantayı neden gittiği birçok yere götürdüğünü düşündüm. Acaba annem yanında çok özlediği dayısını da mı taşıyordu? Demek ki kimse kimsenin yerini tutamıyordu bu hayatta. Anneme ne versem boştu. Hiçbirşey onun yerini tutamayacaktı. Annem köyden şehre gittiklerinde, şehirli çocukların onun kıyafetiyle alay ettikleri sırada dayısının ona bir eşofman takımı hediye ettiğini anlattı. Eşofmanları giydiğinde şehirli çocuklara benzemenin nasıl bir his olduğunu da. Ne zaman yüzü düşse, dayısının kaval çaldığını onun yüzüü güldürmesinin çok kolay olduğunu anlattı. Dayısının ona verdiği eşyalar değil, onda bıraktığı izdi özel olan. Kaybettiği de çanta değil, adeta dayısıyla anılarıydı. Şimdi onu daha iyi anlıyordum. Annemin gözyaşlarını sildim. Bizlerin sahip olduğu yüzlerce şeyin, sadece birkaçına sahip olan çocuklardı onlar. Ve şu anda karşımda üzgün küçük bir kız çocuğu oturuyordu adeta. Birazdan daha sakinleşmiş anneme sarılıp yeniden aramaya koyulduk çantayı. Ve herzaman olduğu yerde bulduk. Annem çantayaı bulduğuna çok sevindi. Boynuna takıp evin içinde sevinçle dönüp durdu. Çntayı ondan sonra benim korumam gerektiğini bunun çok önemli olduğunu söyledi. Ben de bu çantayı belki kendi kızıma hediye ederim olmaz mı?