Düzenin Çöktüğü Gün Yeni Bir Dünya Mümkün mü?

Düzenin Çöktüğü Gün Yeni Bir Dünya Mümkün mü? Sevgili okur sana bir soru sormak istiyorum Dünya gerçekten hâlâ ayakta mı yoksa biz sadece yıkıntıların arasında yürüyüp bunu görmezden mi geliyoruz Her sabah aynı haberlerle uyanıyoruz krizler savaşlar açlık seller yanan ormanlar yıkılan şehirler Ve bütün bunların ortasında hâlâ düzen denilen o kırılgan yapıya inanmamız isteniyor Ama söyle bana dostum bir düzen yıkılırken insanlar hâlâ aynı kaygılarla yaşamaya devam ediyorsa bu düzen gerçekten var mıdır Ben bazen düşünüyorum belki de düzen dediğimiz şey sadece bir aldatmacadır İnsanların korkularını dizginlemek umutlarını şekle sokmak için uydurulmuş bir masal Bir süre işe yarar çünkü insan masallara ihtiyaç duyar Ama her masalın bir uyanışı vardır Biz şimdi o uyanışın sancılı anındayız I. Çöküşün Sessizliği Düzenin çöktüğü gün sessizlik olur Ne bağırışlar ne alkışlar sadece bir uğultu kalır İnsanlar sokaklarda yürür ama kimse kimseye bakmaz Herkes kendi içine gömülür Ve işte o an insanlık aynaya bakar O aynada gördüğün şey ne liderler ne politikacılar ne sistemlerdir O aynada yalnızca sen varsınd Bir vatandaş değil bir birey olarak Bir kimlik değil bir vicdan olarak Düzen çökerken insanın içinde yeni bir şey doğar korku ile umut arasında bir sarkaç gibi gidip gelen bir bilinç Belki de yeni bir dünyanın temeli tam da burada atılır Yıkıntıların altında değil insanın kendi iç sesinde II. Alışkanlık Olarak Güvenlik İnsan düzeni sever Çünkü alışkanlıktır Güvenli görünür Ama alışkanlık bazen uyuşturur Bir zaman sonra insan kendi zincirlerine güvenlik adını verir Özgürlüğün bedeli korkutucu gelir Düşünsene Kendin olmak kimseye benzememek kendi düşüncenin ağırlığını taşımak kolay değildir O yüzden çoğumuz düzenin içinde kalırız çünkü orada düşünmek zorunda değilizdir Kurallar bizim yerimize karar verir sistem bizim yerimize nefes alır ekranlar bizim yerimize konuşur Ve biz yavaş yavaş yok oluruz Oysa insanın en büyük cesareti bu alışkanlıkların dışına çıkabilmesidir Belki de yeni bir dünyanın başlangıcı bir sabah kendi düşüncenle uyanmaktır Birilerinin sana ne düşüneceğini söylemediği kendi yargının yankılandığı bir sabah III. Yeni Düzenin Külleri Yıkım kaçınılmaz Ama yıkımdan sonra ne kalır Küllerin arasında yürürken bazen bir çocuğun gülüşü bazen bir kadının duası bazen de bir adamın inadıdır yeni hayatı başlatan Dostoyevski’nin dediği gibi insanın en karanlık anında bile bir ışık kalır O ışık vicdandır Bir toplumun yeniden doğuşu yasalarla kurumlarla değil insanın vicdanıyla başlar Yeni düzenin mimarı artık devletler ya da şirketler değil düşünmeye cesaret eden bireylerdir Ve belki de insanlık ilk defa gerçekten kendi elinde bir kader taşımaktadır Ama o kaderi taşıyabilmek için önce ellerimizi kirletmemiz kendi karanlığımızla yüzleşmemiz gerekir İnsanın içindeki düzen bozulmadan dışarıdaki hiçbir düzen kurulmaz O yüzden her şey önce insanın içinden başlar Bir düşünceden bir korkudan bir umut kırıntısından IV. Son Söz Yerine Sevgili okur düzen çöküyor belki Ama çöküş her zaman son değildir Bazen yeni bir başlangıcın en sessiz biçimidir Bir dünya yıkılırken bir başkası doğar Ama bu kez taşla değil bilinçle inşa edilir İnsanın kendi gölgesine bakmaya cesaret ettiği yerde yeni bir çağ başlar Belki sen de bu satırları okurken içinde bir şey kıpırdıyor İşte o kıpırtı bir dünyanın yıkılışının değil bir insanın uyanışının habercisidir