Dünyadan Sonra Bölüm 8

DÜNYADAN SONRA

BÖLÜM 2 KAÇINILMAZ

4. KISIM: ÖLÜM HABERİ

3 Haziran 2025, Zeebrugge Deniz Üssü.

Tip 096 Jin sınıfı nükleer balistik denizaltı, üst düzey güvenlik önlemleri altında limana demir attı. Bölge güvenliği teyit edildikten sonra kapaklar açıldı. Çin Devlet Başkanı, hücum botlarının eşliğinde, kendisini kıyıya taşıyacak olan karşılama botuna bindi. Kıyıya vardıklarında; Avrupa Birliği başkanlarının yanı sıra Rusya Devlet Başkanı ve üst düzey AB komutanları da karşılama heyetinde yer alıyordu. Güney Kore ve Japonya büyükelçilerinin de heyete katılmasıyla birlikte, taraflar arasındaki mutlak kader birliği tamamlanmış oldu. Karşılamanın ardından tüm konvoy, zirvenin gerçekleşeceği Avrupa Parlamentosu’nun kalbi olan Paul-Henri Spaak Binası’na doğru yola çıktı.

*****

Stefan, hızla yanlarına gitti. Yüzündeki telaş, kırmızı ışığın vurduğu hatlarında daha da belirginleşmişti.

"İçeri gelmeniz lazım," dedi Stefan, sesi rüzgarda titrerken. "Önemli bir canlı yayın var, tüm ağlarda aynı frekans dönüyor. Bunu mutlaka izlememiz lazım."

Mark, derin bir nefes alıp başını gökyüzüne, tuhaf bir şekilde gerilmeye başlayan karanlığa doğru kaldırdı. Yüzünde, ne zaman olacağını bilmediği bir felaketin sonunda kapıyı çalmasından doğan amansız, kabullenmiş ifade vardı. Yanındakilere döndü, sesi her zamankinden daha ağır ve sakindi:

"Kaçınılmaz olanı merak ediyordunuz," dedi Mark, gözlerini kamaradan sızan kırmızı alarma dikerek. "Sanırım bu, aklınızdaki tüm sorulara cevap olacak bir yayın."

*****

Houston ve Beyaz Saray arasındaki son, kesintili hatlarda kozmik fırtınanın uğultusundan başka bir şey duyulmazken, Washington’daki sığınakta insanlık tarihinin en sessiz yönetim değişimi gerçekleşiyordu. Fırtınanın ilk, acımasız elektromanyetik dalgası başkenti vurduğunda, kalbindeki pille hayatta kalan yaşlı Başkan, tıpkı gökyüzündeki uydular gibi aniden karanlığa gömülmüştü. Kaosun ortasında, anayasanın yükü omuzlarına bırakılan genç Başkan Yardımcısı, artık çöken bir medeniyetin yeni başkanıydı. Ne bir yemin töreni yapılmıştı ne de kutlama. Haber ülkede kulaktan kulağa yayıldığında, bazı kesimler bir tiranın ölümünü kutlarken, kendi ölümlerinin de kapıda olduğundan bihaberdi.

Karşısındaki kameranın lensine bakarken, aldığı nefesin tüm dünyada yankılanacağını biliyordu. Bu onun ilk halka seslenişiydi; ama daha da önemlisi, artık sınırların anlamını yitirdiği bir dünyada, insanlığa ilk seslenişti. Kürsüye doğru bir adım attı, mikrofonun analog cızırtısı stüdyodaki gerilimi körükledi. Sesindeki kaçınılmaz gençlik tınısını, durumun getirdiği amansız ciddiyetle bastırmaya çalışarak konuşmaya başladı:

"Dünya vatandaşları, Amerika Birleşik Devletleri halkı ve şu an bu yayına bir şekilde ulaşabilen her bir ruh... Bugün karşınızda, planlanmış bir siyasi hitap için bulunmuyorum. Günler önce, fırtınanın ilk dakikalarında Sayın Başkanımızı kaybettik. Yönetim ve devletin sürekliliği şu an tamamen sığınaklarımızda ve kontrolümüz altındadır. Ancak bugün, ulusal sınırların veya siyasi unvanların hiçbir hükmü kalmadı. Karşı karşıya olduğumuz şey bir savaş, bir ekonomik kriz ya da geçici bir doğal afet değil. Gökyüzü üzerimize kapandı. Dijital dünyamız, şehirlerimizi aydınlatan enerji ağları, bizi birbirimize bağlayan uydular... Hepsi dakikalar içinde tarihe karıştı. Şu andan itibaren eski dünyanın tüm tartışmalarını, tüm planlarını bir kenara bırakıyoruz. Tek bir ortak hedefimiz var: Hayatta kalmak. Devletimiz, ordumuz ve elimizde kalan tüm bilimsel altyapı, insanlığın bu karanlık çağdan sağ çıkması için seferber edilmiştir. Durumun büyüklüğünü ve önümüzdeki kronolojik çöküşü sizlere en net, en çıplak haliyle anlatması için sözü, bu krizin başından beri verileri sığınaktan takip eden Uzay Havası ve Plazma Fiziği Uzmanımız Profesör Doktor Tetyana Show'a bırakıyorum. Tanrı hepimizin yardımcısı olsun."

Stüdyodaki loş ışıklar, masanın üzerindeki analog ekranların titreyen yeşil aydınlığıyla birleşiyordu. Klimalar son güçte çalışmasına rağmen içerisi boğucu derecede sıcaktı. Tetyana, gözlerini kameranın lensine dikti. Avuç içlerinin terlediğini hissedebiliyordu. Derin bir nefes aldı, omuzlarını dikleştirdi ve yılların verdiği hocalık alışkanlığıyla sesine yapay ama güven veren bir ton katarak konuşmaya başladı.

"Merhaba ben Profesör Doktor Tetyana Show. Bugün karşınızda her zamanki gibi güneş lekelerinden veya büyüleyici, zararsız kutup ışıklarından bahsetmek için çıkmadım. Bugün, gezegenimizin üst atmosfere ördüğü görünmez kalkanın, kendi yarattığı bir plazma hapishanesinde nasıl boğulmaya başladığını anlatmak zorundayım."

Elinin tersiyle şakağına sızan bir ter damlasını sildi ve arkasındaki dijital panoyu işaret etti. Panelde, Dünya'nın etrafını saran kızıl bir girdap dönüyordu. Tetyana içinden, "Bu grafikleri ellerimle çizdim ama hala bir simülasyondan ibaret olmasını diliyorum," diye geçirdi. Yutkundu, parmağıyla ekrandaki anomalileri gösterdi.

"Lütfen arkamdaki grafiğe bakın. Güneş fırtınası çok güçlüydü, evet ama bizi asıl vuran şey fırtınanın gücü değil, geometrisi oldu. Fırtınanın taşıdığı plazma bulutunun manyetik alanı, Dünya'mızın kalkanıyla tam ters bir açıyla, adeta ölümcül bir kilitlenmeyle temas etti. Biz buna 'İyon Tuzağı' diyoruz. Gördüğünüz bu simit şeklindeki devasa yapı, normalde bizi koruması gereken manyetik alan çizgilerinin, ters açı yüzünden kendi üzerine katlanmasıyla oluştu. Kalkanımız, Güneş’ten gelen milyarlarca ton süper yoğun plazmayı uzaya saptırmak yerine kendi içinde hapsetmeye başladı. Gökyüzünün en üst sınırında küresel bir 'Şase' yaşanıyor."

Lazer işaretçiyi masaya bırakırken parmaklarının titrediğini fark etti. Ellerini masanın üzerinde kenetleyerek bu zayıflığı gizlemeye çalıştı. Kalbi göğüs kafesini dövüyordu. Herkes çekirdeğin patladığını veya kıtaların ayrılacağını sanıyordu. Gerçek acının bu kadar sessiz ve yukarıda olacağını onlara nasıl kabul ettirecekti?

"Bu ne anlama geliyor? Aşağıda, Dünya'nın çekirdeği hala sapasağlam. Hala bizi kurtarmak için yukarıya manyetik alan çizgileri gönderiyor. Fakat yukarıda biriken bu plazma bulutu, Dünya'nın etrafına sarılmış çok büyük, ters kutuplu bir elektromıknatısa dönüştü. Çekirdeğin ürettiği kalkan, bu plazma katmanına çarptığı an nötrleniyor, yani boğuluyor. 'Manyetik Boğulma' periyoduna girdik."

Gözleri bir anlığına kameranın hemen arkasındaki teknik masaya kaydı. Reji masasındaki çocukların yüzü kireç gibi bembeyazdı. Tetyana’nın zihni bir anlığına geçmişe, laboratuvarına gitti. Yıllarca bu kuşağı incelemişti. Onu koruyucu bir anne sanıyorlardı; meğer bizi boğacak bir ipe dönüşmesi bir dakikalık bir açı hatasına bakıyormuş.

"Birçoğunuz biliyor, şu an bu yayını uydular üzerinden değil, fırtınadan hemen önce emniyete almayı başardığımız eski, okyanus tabanındaki analog fiber optik kablolar sayesinde yapabiliyoruz. Yörünge şu an bir enkaz mezarlığı. İletişim, GPS ve meteoroloji ağlarımızın neredeyse tamamı ilk dalgada kavruldu. Geriye kalan, yüksek radyasyon zırhına sahip o çok az sayıdaki askeri uydu ise bu yoğunlaşan plazma çamurunun yarattığı atmosferik sürtünmeyle birkaç yıl içinde yavaşça aşağı çekilecek, kaçışları yok. Dijital çağ bizim için fırtınanın ilk dakikasında bitti. Şimdi hayatta kalma çağı başlıyor."

Bakışlarını sertleştirdi. Ses tonunu, amfide geleceğe yön veren o kararlı profesör moduna aldı. İnsanlığın merhamete değil, acımasız gerçeklere ihtiyacı vardı. Saate baktı. Kafasında saniyeler geriye doğru sayıyordu.

"Ve bu süreç yavaş ama tamamen matematiksel bir kararlılıkla ilerleyecek. Elimizdeki veriler, bize tam 17 yıllık kesin bir çöküş takvimi çıkarıyor. Önümüzdeki kronolojik süreç aynen şöyle işleyecek:"

Ekrandaki görüntü katman katman ayrışırken, Tetyana kollarını göğsünde kavuşturdu. Bu onun savunma mekanizmasıydı. İlk evreyi anlatırken gözlerini kıstı.

"İlk 6 yıl, yani Evre 1, Van Allen kuşaklarının tamamen bu plazmayla şiştiği dönem olacak. Kuşaklar o kadar çok radyasyon depolayacak ki, gökyüzü gündüzleri bile tuhaf, neon yeşili ve mor bir renkle parıldayacak. Üst atmosfer aşırı derecede ısınırken, yörüngede direnen son yüzde üçlük uydu grubu da bu yoğun çamura yenik düşüp birer birer atmosfere çakılacak.

6 ila 12. yılları kapsayan Evre 2'de, kalkanın sıkışmasına şahit olacağız. Yukarıdaki plazmanın yarattığı ters manyetik baskı, Dünya'nın kalkanını yeryüzüne doğru iyice bastıracak. Normalde binlerce kilometre yukarıda olan o koruma sınırı, yani manyetopoz, yolcu uçaklarının uçtuğu irtifalara kadar gerileyecek. Radyasyon artık doğrudan deniz seviyesine sızmaya başlayacak."

Duraksadı. Boğazı düğümlenmişti. Masadaki bardaktan bir yudum su aldı ama su buz gibi olmasına rağmen boğazındaki kuru yanmayı geçirmedi. 17 yıl, diye fısıldadı içinden. Kızım Emilia o zaman otuz yaşında olacak. Hiçbir zaman yaşlanamayacağı bir dünyanın takvimini kendi elleriyle okuyordu.

"12. ila 17. yıllar arasındaki son faza, yani Evre 3'ün nihai kısa devresine geldiğimizde ise yukarıdaki plazma yükü artık doygunluğun zirvesine ulaşmış olacak. Aşağıdaki çekirdeğin gönderdiği koruyucu alanın yüzde yüzü, daha atmosferden çıkamadan gökyüzünde nötrlenecek. Çekirdek içeride çalışmaya devam edecek ama sesi dışarıya çıkamayacak. Kalkan tamamen sıfırlanacak."

Tetyana öne doğru eğildi, ellerini masaya dayadı. Kameraya, yani onu izleyen her kim varsa gözlerinin içine baktı. Sesi ilk kez bu kadar çıplak ve kırılgandı.

"Bana okyanus kablolarından gelen mesajlarda soruyorsunuz: 'Tetyana, fırtına bittiğinde bu bulut dağılmaz mı?' Hayır, dağılmayacak. Çekirdeğe hiçbir şey sızmadı, jeolojik olarak dağlarımız, okyanuslarımız yerinde kalacak. Ama fırtınanın yörüngemize fırlattığı ve kendi manyetik çizgilerimizle kilitlediği milyarlarca tonluk iyonize plazma çamurunun uzay rüzgarları tarafından süpürülmesi yüzlerce yıl sürecek. Dünya, yörüngesinde biriken o görünmez, radyoaktif çamurun içinden yüzlerce yıl boyunca çıkamayacak."

Doğruldu. Yüzünde, tüm bu teknik verilerin ötesinde, inancını kaybetmemiş ama mağlubiyeti kabul etmiş bir kadının buruk tebessümü belirdi. Gözleri dolmuştu ama tek bir damlanın bile akmasına izin vermedi. Buraya kadardı. Yukarıya giden tüm yollar kapanmıştı.

"Önümüzde bildiğimiz anlamda yaşayabileceğimiz, yeryüzünü kullanabileceğimiz sadece 20 yıl var. 17 yıl kalkanın adım adım sönümlenmesi, ardından gelen 3 yıl ise atmosferin uzaya kaçışı ve amansız bir radyasyon banyosu... İnsanlık olarak artık yukarısı için, gökyüzü için yapabileceğimiz hiçbir şey yok. Artık aşağıya, derine bakmak ve okyanusların, toprağın altına sığınmak zorundayız. Tanrı yardımcımız olsun."

Kamera hala kayıttaydı ama Tetyana başını yavaşça öne eğdi. Stüdyodaki o ölüm sessizliğinde, sadece arkasındaki panonun çıkardığı hafif elektronik uğultu duyuluyordu.

*****

 Siz hiç sevdiğiniz birinin ölüm haberini aldınız mı? Babanız, anneniz belki sevgiliniz belki de çocuğunuz. Bunlar olabilecek şeyler. Her insan doğar, büyür ve ölür. Peki siz dünyanın ölüm haberini aldınız mı? Tetyana Show, Aras, Aynur, mürettebat ve onu dinleyen tüm dünyaya, dünyanın ölüm haberini vermişti.

Aynur, duyduğu 17 yıllık takvimin ağırlığıyla Aras’ın göğsüne iyice sokulurken, Stefan ve Nick gözlerini ekrandan ayıramıyordu. Kamaradaki kırmızı alarm ışığı, artık sadece bir cihazın uyarısı değil, insanlığın son kullanma tarihinin rengiydi.

 Herkesin nutku tutulmuşken, Mark derin bir nefes alıp omuzlarını dikleştirdi. Şaşırmamıştı. Nick’i Sicilya’dan alıp Mersin’e doğru yola çıktığı ilk andan beri kulak kabarttığı, çılgınca bulduğu o tüm teoriler, kurumların ve devletlerin el altından birleştiğine dair fısıltılar, Tetyana’nın dudaklarından dökülen her kelimeyle birer birer doğrulanmıştı. Mark, aklındaki yapbozun son parçasını da yerine oturtarak ekrana baktı:

"Demek doğruymuş..." diye mırıldandı. "Aşağıya bakıyorlar."

 Mürettebat hâlâ duyduklarının şokunu yaşarken, Mark sakinliğini koruyordu. Ancak Stefan ve Nick, Balerin'in salonunda, oturdukları yerde çakılı kalmış ve artık ne yapacaklarını bilmez haldeydiler. Aynur ise bir yandan duyduklarını anlamlandırmaya çalışırken, diğer yandan da sessizce ağlıyordu. Aras yaşadığı şoku çok çabuk atlatmış gibi görünerek teknenin havuzluğuna çıktı. Başını yukarı kaldırıp gökyüzünü izlemeye başladı. Siyah bir gökyüzü üzerine parlak yıldızlar ve dolunayın asaleti, bir diğer taraftan da Aurora'nın mor, kırmızı ve yeşile çalan renkleri... Herhangi bir ressamın hayal edebileceği en güzel tuval. Sanki Isaac Newton, önce bu resme bakmış da öyle kromatik siyahı tanımlamıştı.

Başını gökyüzünden aşağı çevirip cebindeki telefonu çıkardı. Biraz düşündü ve sonra ailesinde bıraktığı telefonu görüntülü aradı. Şaşırtıcı şekilde telefonu Efrayim değil, babası açtı.
"Merhaba baba, nasılsınız?"

"Merhaba oğlum. Burada telefona bir bildirim geldi. Sonra televizyon da çalışmaya başladı."
"Ne izlediniz?"

"Amerikalı bir profesör kadın. Sanırım adı Tetyana'ymış."

"Ben de sizi bunun için aradım."

"Kardeşin zorlansa da çevirdi. Ama duyduklarımız bizi korkuttu. Bunlar doğru mu?"
"Bilmiyorum baba. Tam doğruluğunu ve farklı görüşler olup olmadığını öğrenmek için Florida'ya ulaşmam lazım."

"Yer altı sığınakları demiş. Nereden bulacağız bu sığınakları?"

"Henüz sığınak yok baba. Bu şimdilik görünürdeki fikir. Lütfen yarın siz erkekler olarak görebildiğiniz tüm marketlere gidin."

"Marketlerde artık yiyecek kalmadı. En azından sağlam yiyecekler kalmadı."

"Hayır hayır, yemek için değil. Bulabildiğiniz tüm alüminyum folyoları, ultraviyole gözlükleri ve benzeri kıyafetleri alın. Ayrıca olabildiğince güneş ışığından da uzak durun."

Aras telefonu kapatırken, gözleri yaşlı bir şekilde gelen Aynur, arkasından kocasına sarılıp kendisini sakinleştirmeye çalıştı. Metanet, şu anda çok az insanın sahip olduğu bir kavramdı.

"Tatlım, bir an önce uyumak istiyorum," dedi Aras. Düşünceleri kendisini boğuyor gibiydi.

"Hadi uyuyalım, uyanınca daha şeffaf bir zihinle konuşuruz."

Aynur ve Aras, mürettebatla hiç konuşmadan doğrudan kamaralarına döndüler. Aynur hâlâ ağlamaklıydı ama bunu Aras’a belli etmemeye çalışıyordu. Aras ise düşünmemek, aklındaki ihtimallerin tamamını kendinden uzaklaştırmak istiyor ama başarılı olamıyordu. Bu duygu ve çaresizlik içinde uykuya daldı.

Birkaç saat sonra, aşırı terli ve korku dolu inlemeler içindeyken Aynur kocasını uyandırdı:

"Aşkım! Sanırım kabus görüyorsun."

"Hayır, kabus değildi."

"Peki o zaman neydi?"