Yazarın asli sorumluluğu nedir? Yazmak mı? Yazdıklarının reklamını yapmak mı? Oluşturduğu dosyanın kitaplaştırılıp raflarda ya da kimsenin adını bilmediği internet sitelerinde satılması için para biriktirmek mi?

Öncelikle özellikle belirtmek isterim ki burada dile getireceğim birkaç husus tamamen şahsi görüşlerimdir. Herkesin fikir ve düşüncelerine saygı duyuyorum; aynı saygının benim görüşlerim için de geçerli olmasını temenni ediyorum.

Bu yazıyı, sosyal medyada sürekli karşıma çıkan "ücretli yayıncılık" reklamları nedeniyle kaleme alıyorum. Reklamlarda sık sık şu ifadelerle karşılaşıyoruz: "Güvence bedeliyle kitabınızı basıyoruz.", "Şu kadar ücrete kitabınız raflarda.", "Kitabınız bir haftada basılır."...

Bu tür yayınevleriyle çalışıp büyük hayal kırıklığı yaşayan o kadar çok yazar dostum var ki anlatamam.

Geleneksel yayınevleri, dosyaları uzun süre beklettikleri, çoğu zaman yalnızca otomatik ret mesajları gönderdikleri ya da hiç geri dönüş yapmadıkları için birçok yeni yazar, yazar destekli basım sistemine yöneliyor.

Ancak yaşanan en büyük sorunlardan biri editörlük süreci. Çoğu zaman yapılan işlem yalnızca redaktörlükten ibaret kalıyor. Oysa gerçek editörlük bundan çok daha fazlasıdır. Editör ile yazar belirli bir süre birlikte çalışmalı; eser, hem okurun beklentileri hem de yayıncılık sektörünün gerçekleri doğrultusunda geliştirilmelidir.

Burada bir yanlış anlaşılmayı önlemek adına küçük bir not düşmek isterim: Editör, sizin metninizi sizin yerinize yazmaz. Sayfalarınıza keyfî şekilde müdahale etmez. Size, eseri nasıl daha güçlü hâle getirebileceğiniz konusunda öneriler sunar. Son kararı ise her zaman yazar verir.

Bir diğer önemli problem ise reklam süreci. Sosyal medyada iki paylaşım yapmak, kitabın tanıtımının yapıldığı anlamına gelmez. Gerçek tanıtım; kitabın bir marka gibi konumlandırılması, profesyonel eleştirmenlerle iş birliği yapılması ve doğru pazarlama stratejileriyle okura ulaştırılmasıdır.

Ne yazık ki bu süreçler çoğu zaman işletilmediği için yazar, yazmaya odaklanmak yerine reklam yapmaya çalışıyor ve zamanla yazarlık disiplininden uzaklaşıyor. Daha da kötüsü, tanıtım beklerken bir süre sonra yayınevinden "Kitabınızı siz satın almalısınız." baskısıyla karşı karşıya kalabiliyor.

Tüm bunlar içinde bana en garip gelen nokta ise şudur. (Elbette herkes farklı düşünebilir; bu tamamen benim kişisel görüşümdür.) İnsan, belki aylarını belki yıllarını verdiği, gecesini gündüzüne kattığı bir dosyanın yayımlanması için neden para ödemek zorunda kalsın?

Bunu hep şu örnekle açıklıyorum: Bir inşaatta işçi olarak bir hafta boyunca çalışıyorum. Haftalık ödeme günü geldiğinde ise bana ücret verilmesi gerekirken ben çalıştığım saatlerin parasını işverene ödüyorum. Bana göre ücretli yayıncılık tam olarak buna benziyor.

Değerli yazar dostlarım, naçizane tavsiyem şudur: Yazdığınız dosyaya gerçekten güveniyorsanız, doğru yayınevi ve doğru editörle buluştuğunda mutlaka hak ettiği değeri görecektir.

Evet, Türkiye'de yayıncılık sektörü hem zor hem de maliyetli. Bu nedenle yayınevlerinin seçici davranmasını bir ölçüde anlayabiliyorum. Ancak unutmamak gerekir ki bugün büyük yazar olarak gördüğümüz yerli ve yabancı birçok isim, ilk kitaplarını yayımlatmadan önce defalarca ret cevabı aldı.

Son olarak şunu söylemek istiyorum: Risk yoksa başarı da yoktur. Sizden para alarak kitabınızı yayımlayan firmalar, ticari risklerini büyük ölçüde ortadan kaldırmış oluyorlar. Böyle bir durumda kitabın çok satması ya da hiç satmaması, onların ekonomik durumunu ciddi anlamda etkilemiyor.

Elbette ücretli yayıncılık yaptığı hâlde işini hakkıyla yapan, yazarının yanında duran ve kitabın başarısı için samimiyetle emek veren yayınevlerini bu sözlerimin dışında tutuyorum.

Sevgi ve selametle.

DÜNYADAN SONRA

BÖLÜM 2 KAÇINILMAZ

4. KISIM: ÖLÜM HABERİ

3 Haziran 2025, Zeebrugge Deniz Üssü.

Tip 096 Jin sınıfı nükleer balistik denizaltı, üst düzey güvenlik önlemleri altında limana demir attı. Bölge güvenliği teyit edildikten sonra kapaklar açıldı. Çin Devlet Başkanı, hücum botlarının eşliğinde, kendisini kıyıya taşıyacak olan karşılama botuna bindi. Kıyıya vardıklarında; Avrupa Birliği başkanlarının yanı sıra Rusya Devlet Başkanı ve üst düzey AB komutanları da karşılama heyetinde yer alıyordu. Güney Kore ve Japonya büyükelçilerinin de heyete katılmasıyla birlikte, taraflar arasındaki mutlak kader birliği tamamlanmış oldu. Karşılamanın ardından tüm konvoy, zirvenin gerçekleşeceği Avrupa Parlamentosu’nun kalbi olan Paul-Henri Spaak Binası’na doğru yola çıktı.

*****

Stefan, hızla yanlarına gitti. Yüzündeki telaş, kırmızı ışığın vurduğu hatlarında daha da belirginleşmişti.

"İçeri gelmeniz lazım," dedi Stefan, sesi rüzgarda titrerken. "Önemli bir canlı yayın var, tüm ağlarda aynı frekans dönüyor. Bunu mutlaka izlememiz lazım."

Mark, derin bir nefes alıp başını gökyüzüne, tuhaf bir şekilde gerilmeye başlayan karanlığa doğru kaldırdı. Yüzünde, ne zaman olacağını bilmediği bir felaketin sonunda kapıyı çalmasından doğan amansız, kabullenmiş ifade vardı. Yanındakilere döndü, sesi her zamankinden daha ağır ve sakindi:

"Kaçınılmaz olanı merak ediyordunuz," dedi Mark, gözlerini kamaradan sızan kırmızı alarma dikerek. "Sanırım bu, aklınızdaki tüm sorulara cevap olacak bir yayın."

*****

Houston ve Beyaz Saray arasındaki son, kesintili hatlarda kozmik fırtınanın uğultusundan başka bir şey duyulmazken, Washington’daki sığınakta insanlık tarihinin en sessiz yönetim değişimi gerçekleşiyordu. Fırtınanın ilk, acımasız elektromanyetik dalgası başkenti vurduğunda, kalbindeki pille hayatta kalan yaşlı Başkan, tıpkı gökyüzündeki uydular gibi aniden karanlığa gömülmüştü. Kaosun ortasında, anayasanın yükü omuzlarına bırakılan genç Başkan Yardımcısı, artık çöken bir medeniyetin yeni başkanıydı. Ne bir yemin töreni yapılmıştı ne de kutlama. Haber ülkede kulaktan kulağa yayıldığında, bazı kesimler bir tiranın ölümünü kutlarken, kendi ölümlerinin de kapıda olduğundan bihaberdi.

Karşısındaki kameranın lensine bakarken, aldığı nefesin tüm dünyada yankılanacağını biliyordu. Bu onun ilk halka seslenişiydi; ama daha da önemlisi, artık sınırların anlamını yitirdiği bir dünyada, insanlığa ilk seslenişti. Kürsüye doğru bir adım attı, mikrofonun analog cızırtısı stüdyodaki gerilimi körükledi. Sesindeki kaçınılmaz gençlik tınısını, durumun getirdiği amansız ciddiyetle bastırmaya çalışarak konuşmaya başladı:

"Dünya vatandaşları, Amerika Birleşik Devletleri halkı ve şu an bu yayına bir şekilde ulaşabilen her bir ruh... Bugün karşınızda, planlanmış bir siyasi hitap için bulunmuyorum. Günler önce, fırtınanın ilk dakikalarında Sayın Başkanımızı kaybettik. Yönetim ve devletin sürekliliği şu an tamamen sığınaklarımızda ve kontrolümüz altındadır. Ancak bugün, ulusal sınırların veya siyasi unvanların hiçbir hükmü kalmadı. Karşı karşıya olduğumuz şey bir savaş, bir ekonomik kriz ya da geçici bir doğal afet değil. Gökyüzü üzerimize kapandı. Dijital dünyamız, şehirlerimizi aydınlatan enerji ağları, bizi birbirimize bağlayan uydular... Hepsi dakikalar içinde tarihe karıştı. Şu andan itibaren eski dünyanın tüm tartışmalarını, tüm planlarını bir kenara bırakıyoruz. Tek bir ortak hedefimiz var: Hayatta kalmak. Devletimiz, ordumuz ve elimizde kalan tüm bilimsel altyapı, insanlığın bu karanlık çağdan sağ çıkması için seferber edilmiştir. Durumun büyüklüğünü ve önümüzdeki kronolojik çöküşü sizlere en net, en çıplak haliyle anlatması için sözü, bu krizin başından beri verileri sığınaktan takip eden Uzay Havası ve Plazma Fiziği Uzmanımız Profesör Doktor Tetyana Show'a bırakıyorum. Tanrı hepimizin yardımcısı olsun."

Stüdyodaki loş ışıklar, masanın üzerindeki analog ekranların titreyen yeşil aydınlığıyla birleşiyordu. Klimalar son güçte çalışmasına rağmen içerisi boğucu derecede sıcaktı. Tetyana, gözlerini kameranın lensine dikti. Avuç içlerinin terlediğini hissedebiliyordu. Derin bir nefes aldı, omuzlarını dikleştirdi ve yılların verdiği hocalık alışkanlığıyla sesine yapay ama güven veren bir ton katarak konuşmaya başladı.

"Merhaba ben Profesör Doktor Tetyana Show. Bugün karşınızda her zamanki gibi güneş lekelerinden veya büyüleyici, zararsız kutup ışıklarından bahsetmek için çıkmadım. Bugün, gezegenimizin üst atmosfere ördüğü görünmez kalkanın, kendi yarattığı bir plazma hapishanesinde nasıl boğulmaya başladığını anlatmak zorundayım."

Elinin tersiyle şakağına sızan bir ter damlasını sildi ve arkasındaki dijital panoyu işaret etti. Panelde, Dünya'nın etrafını saran kızıl bir girdap dönüyordu. Tetyana içinden, "Bu grafikleri ellerimle çizdim ama hala bir simülasyondan ibaret olmasını diliyorum," diye geçirdi. Yutkundu, parmağıyla ekrandaki anomalileri gösterdi.

"Lütfen arkamdaki grafiğe bakın. Güneş fırtınası çok güçlüydü, evet ama bizi asıl vuran şey fırtınanın gücü değil, geometrisi oldu. Fırtınanın taşıdığı plazma bulutunun manyetik alanı, Dünya'mızın kalkanıyla tam ters bir açıyla, adeta ölümcül bir kilitlenmeyle temas etti. Biz buna 'İyon Tuzağı' diyoruz. Gördüğünüz bu simit şeklindeki devasa yapı, normalde bizi koruması gereken manyetik alan çizgilerinin, ters açı yüzünden kendi üzerine katlanmasıyla oluştu. Kalkanımız, Güneş’ten gelen milyarlarca ton süper yoğun plazmayı uzaya saptırmak yerine kendi içinde hapsetmeye başladı. Gökyüzünün en üst sınırında küresel bir 'Şase' yaşanıyor."

Lazer işaretçiyi masaya bırakırken parmaklarının titrediğini fark etti. Ellerini masanın üzerinde kenetleyerek bu zayıflığı gizlemeye çalıştı. Kalbi göğüs kafesini dövüyordu. Herkes çekirdeğin patladığını veya kıtaların ayrılacağını sanıyordu. Gerçek acının bu kadar sessiz ve yukarıda olacağını onlara nasıl kabul ettirecekti?

"Bu ne anlama geliyor? Aşağıda, Dünya'nın çekirdeği hala sapasağlam. Hala bizi kurtarmak için yukarıya manyetik alan çizgileri gönderiyor. Fakat yukarıda biriken bu plazma bulutu, Dünya'nın etrafına sarılmış çok büyük, ters kutuplu bir elektromıknatısa dönüştü. Çekirdeğin ürettiği kalkan, bu plazma katmanına çarptığı an nötrleniyor, yani boğuluyor. 'Manyetik Boğulma' periyoduna girdik."

Gözleri bir anlığına kameranın hemen arkasındaki teknik masaya kaydı. Reji masasındaki çocukların yüzü kireç gibi bembeyazdı. Tetyana’nın zihni bir anlığına geçmişe, laboratuvarına gitti. Yıllarca bu kuşağı incelemişti. Onu koruyucu bir anne sanıyorlardı; meğer bizi boğacak bir ipe dönüşmesi bir dakikalık bir açı hatasına bakıyormuş.

"Birçoğunuz biliyor, şu an bu yayını uydular üzerinden değil, fırtınadan hemen önce emniyete almayı başardığımız eski, okyanus tabanındaki analog fiber optik kablolar sayesinde yapabiliyoruz. Yörünge şu an bir enkaz mezarlığı. İletişim, GPS ve meteoroloji ağlarımızın neredeyse tamamı ilk dalgada kavruldu. Geriye kalan, yüksek radyasyon zırhına sahip o çok az sayıdaki askeri uydu ise bu yoğunlaşan plazma çamurunun yarattığı atmosferik sürtünmeyle birkaç yıl içinde yavaşça aşağı çekilecek, kaçışları yok. Dijital çağ bizim için fırtınanın ilk dakikasında bitti. Şimdi hayatta kalma çağı başlıyor."

Bakışlarını sertleştirdi. Ses tonunu, amfide geleceğe yön veren o kararlı profesör moduna aldı. İnsanlığın merhamete değil, acımasız gerçeklere ihtiyacı vardı. Saate baktı. Kafasında saniyeler geriye doğru sayıyordu.

"Ve bu süreç yavaş ama tamamen matematiksel bir kararlılıkla ilerleyecek. Elimizdeki veriler, bize tam 17 yıllık kesin bir çöküş takvimi çıkarıyor. Önümüzdeki kronolojik süreç aynen şöyle işleyecek:"

Ekrandaki görüntü katman katman ayrışırken, Tetyana kollarını göğsünde kavuşturdu. Bu onun savunma mekanizmasıydı. İlk evreyi anlatırken gözlerini kıstı.

"İlk 6 yıl, yani Evre 1, Van Allen kuşaklarının tamamen bu plazmayla şiştiği dönem olacak. Kuşaklar o kadar çok radyasyon depolayacak ki, gökyüzü gündüzleri bile tuhaf, neon yeşili ve mor bir renkle parıldayacak. Üst atmosfer aşırı derecede ısınırken, yörüngede direnen son yüzde üçlük uydu grubu da bu yoğun çamura yenik düşüp birer birer atmosfere çakılacak.

6 ila 12. yılları kapsayan Evre 2'de, kalkanın sıkışmasına şahit olacağız. Yukarıdaki plazmanın yarattığı ters manyetik baskı, Dünya'nın kalkanını yeryüzüne doğru iyice bastıracak. Normalde binlerce kilometre yukarıda olan o koruma sınırı, yani manyetopoz, yolcu uçaklarının uçtuğu irtifalara kadar gerileyecek. Radyasyon artık doğrudan deniz seviyesine sızmaya başlayacak."

Duraksadı. Boğazı düğümlenmişti. Masadaki bardaktan bir yudum su aldı ama su buz gibi olmasına rağmen boğazındaki kuru yanmayı geçirmedi. 17 yıl, diye fısıldadı içinden. Kızım Emilia o zaman otuz yaşında olacak. Hiçbir zaman yaşlanamayacağı bir dünyanın takvimini kendi elleriyle okuyordu.

"12. ila 17. yıllar arasındaki son faza, yani Evre 3'ün nihai kısa devresine geldiğimizde ise yukarıdaki plazma yükü artık doygunluğun zirvesine ulaşmış olacak. Aşağıdaki çekirdeğin gönderdiği koruyucu alanın yüzde yüzü, daha atmosferden çıkamadan gökyüzünde nötrlenecek. Çekirdek içeride çalışmaya devam edecek ama sesi dışarıya çıkamayacak. Kalkan tamamen sıfırlanacak."

Tetyana öne doğru eğildi, ellerini masaya dayadı. Kameraya, yani onu izleyen her kim varsa gözlerinin içine baktı. Sesi ilk kez bu kadar çıplak ve kırılgandı.

"Bana okyanus kablolarından gelen mesajlarda soruyorsunuz: 'Tetyana, fırtına bittiğinde bu bulut dağılmaz mı?' Hayır, dağılmayacak. Çekirdeğe hiçbir şey sızmadı, jeolojik olarak dağlarımız, okyanuslarımız yerinde kalacak. Ama fırtınanın yörüngemize fırlattığı ve kendi manyetik çizgilerimizle kilitlediği milyarlarca tonluk iyonize plazma çamurunun uzay rüzgarları tarafından süpürülmesi yüzlerce yıl sürecek. Dünya, yörüngesinde biriken o görünmez, radyoaktif çamurun içinden yüzlerce yıl boyunca çıkamayacak."

Doğruldu. Yüzünde, tüm bu teknik verilerin ötesinde, inancını kaybetmemiş ama mağlubiyeti kabul etmiş bir kadının buruk tebessümü belirdi. Gözleri dolmuştu ama tek bir damlanın bile akmasına izin vermedi. Buraya kadardı. Yukarıya giden tüm yollar kapanmıştı.

"Önümüzde bildiğimiz anlamda yaşayabileceğimiz, yeryüzünü kullanabileceğimiz sadece 20 yıl var. 17 yıl kalkanın adım adım sönümlenmesi, ardından gelen 3 yıl ise atmosferin uzaya kaçışı ve amansız bir radyasyon banyosu... İnsanlık olarak artık yukarısı için, gökyüzü için yapabileceğimiz hiçbir şey yok. Artık aşağıya, derine bakmak ve okyanusların, toprağın altına sığınmak zorundayız. Tanrı yardımcımız olsun."

Kamera hala kayıttaydı ama Tetyana başını yavaşça öne eğdi. Stüdyodaki o ölüm sessizliğinde, sadece arkasındaki panonun çıkardığı hafif elektronik uğultu duyuluyordu.

*****

 Siz hiç sevdiğiniz birinin ölüm haberini aldınız mı? Babanız, anneniz belki sevgiliniz belki de çocuğunuz. Bunlar olabilecek şeyler. Her insan doğar, büyür ve ölür. Peki siz dünyanın ölüm haberini aldınız mı? Tetyana Show, Aras, Aynur, mürettebat ve onu dinleyen tüm dünyaya, dünyanın ölüm haberini vermişti.

Aynur, duyduğu 17 yıllık takvimin ağırlığıyla Aras’ın göğsüne iyice sokulurken, Stefan ve Nick gözlerini ekrandan ayıramıyordu. Kamaradaki kırmızı alarm ışığı, artık sadece bir cihazın uyarısı değil, insanlığın son kullanma tarihinin rengiydi.

 Herkesin nutku tutulmuşken, Mark derin bir nefes alıp omuzlarını dikleştirdi. Şaşırmamıştı. Nick’i Sicilya’dan alıp Mersin’e doğru yola çıktığı ilk andan beri kulak kabarttığı, çılgınca bulduğu o tüm teoriler, kurumların ve devletlerin el altından birleştiğine dair fısıltılar, Tetyana’nın dudaklarından dökülen her kelimeyle birer birer doğrulanmıştı. Mark, aklındaki yapbozun son parçasını da yerine oturtarak ekrana baktı:

"Demek doğruymuş..." diye mırıldandı. "Aşağıya bakıyorlar."

 Mürettebat hâlâ duyduklarının şokunu yaşarken, Mark sakinliğini koruyordu. Ancak Stefan ve Nick, Balerin'in salonunda, oturdukları yerde çakılı kalmış ve artık ne yapacaklarını bilmez haldeydiler. Aynur ise bir yandan duyduklarını anlamlandırmaya çalışırken, diğer yandan da sessizce ağlıyordu. Aras yaşadığı şoku çok çabuk atlatmış gibi görünerek teknenin havuzluğuna çıktı. Başını yukarı kaldırıp gökyüzünü izlemeye başladı. Siyah bir gökyüzü üzerine parlak yıldızlar ve dolunayın asaleti, bir diğer taraftan da Aurora'nın mor, kırmızı ve yeşile çalan renkleri... Herhangi bir ressamın hayal edebileceği en güzel tuval. Sanki Isaac Newton, önce bu resme bakmış da öyle kromatik siyahı tanımlamıştı.

Başını gökyüzünden aşağı çevirip cebindeki telefonu çıkardı. Biraz düşündü ve sonra ailesinde bıraktığı telefonu görüntülü aradı. Şaşırtıcı şekilde telefonu Efrayim değil, babası açtı.
"Merhaba baba, nasılsınız?"

"Merhaba oğlum. Burada telefona bir bildirim geldi. Sonra televizyon da çalışmaya başladı."
"Ne izlediniz?"

"Amerikalı bir profesör kadın. Sanırım adı Tetyana'ymış."

"Ben de sizi bunun için aradım."

"Kardeşin zorlansa da çevirdi. Ama duyduklarımız bizi korkuttu. Bunlar doğru mu?"
"Bilmiyorum baba. Tam doğruluğunu ve farklı görüşler olup olmadığını öğrenmek için Florida'ya ulaşmam lazım."

"Yer altı sığınakları demiş. Nereden bulacağız bu sığınakları?"

"Henüz sığınak yok baba. Bu şimdilik görünürdeki fikir. Lütfen yarın siz erkekler olarak görebildiğiniz tüm marketlere gidin."

"Marketlerde artık yiyecek kalmadı. En azından sağlam yiyecekler kalmadı."

"Hayır hayır, yemek için değil. Bulabildiğiniz tüm alüminyum folyoları, ultraviyole gözlükleri ve benzeri kıyafetleri alın. Ayrıca olabildiğince güneş ışığından da uzak durun."

Aras telefonu kapatırken, gözleri yaşlı bir şekilde gelen Aynur, arkasından kocasına sarılıp kendisini sakinleştirmeye çalıştı. Metanet, şu anda çok az insanın sahip olduğu bir kavramdı.

"Tatlım, bir an önce uyumak istiyorum," dedi Aras. Düşünceleri kendisini boğuyor gibiydi.

"Hadi uyuyalım, uyanınca daha şeffaf bir zihinle konuşuruz."

Aynur ve Aras, mürettebatla hiç konuşmadan doğrudan kamaralarına döndüler. Aynur hâlâ ağlamaklıydı ama bunu Aras’a belli etmemeye çalışıyordu. Aras ise düşünmemek, aklındaki ihtimallerin tamamını kendinden uzaklaştırmak istiyor ama başarılı olamıyordu. Bu duygu ve çaresizlik içinde uykuya daldı.

Birkaç saat sonra, aşırı terli ve korku dolu inlemeler içindeyken Aynur kocasını uyandırdı:

"Aşkım! Sanırım kabus görüyorsun."

"Hayır, kabus değildi."

"Peki o zaman neydi?"

Fa - Mi - Re - Mi ve Re - Do - Si - Do, Re - Do - Si - Do...

"Yeni cami avlusunda..."

Adımı çok seviyordum. Annem bana hamileyken, Hocalı Katliamını anlatan vahşet dolu bir çizgi film izlemiş. Filmde uçaklar, çocukların dikkatini çekmek için gökyüzünden oyuncak bebekler atıyormuş. Fakat bu bebekler aslında birer patlayıcıymış; filmde o bebeği eline aldığında şehit düşen küçük kızın adı da Aybüke’ymiş. Annemin yüreği bu sahneye dayanamamış, yaşananların etkisinde kalarak benim adımı da Aybüke koymuş. Annemin bana bıraktığı en güzel, en anlamlı hediye bu galiba. İsimler hikayelerimizi etkiler mi? Sanırım benimkini derinden etkiledi.

Neyse... Bağlamanın tellerine vururken, şişmiş boğazımla türküyü söylemeye devam ettim: 

Fa - Sol - La - Sol - Fa - Mi - Re - Mi

"Ezan sesi değil be annem..."

Çocukluğumdan beri müziği ve dansı çok sevdim ama içimdeki o öğretmen olma arzusu kalbimi hep bir kor gibi kavurdu. Sonunda kendime, "Neden müzik öğretmeni olmayayım?" diye sordum. Öğretmen olmak; bir ağacı toprağa ekip yıllarca sevgiyle bakmak, sonra da tüm doğanın ondan faydalandığını, gölgesinde dinlendiğini görmek gibi bir şey. Bence yeryüzündeki en kutsal meslek. Hele ki o çocukların gözlerindeki gülüşü görmek, dertlerini dinleyip yeri geldiğinde onlara anne, yeri geldiğinde abla olmak... Bir ağacın meyvesini yemekten çok daha tatlı, çok daha güzel.

İlk karne aldığım günü hayal meyal hatırlıyorum ama ilk karne verdiğim günü ömrümce unutamam. Derme çatma bir depoyu el birliğiyle müzik odası olarak düzenlemiştik. Tüm yavrularım ve meslektaşlarım o odayı var etmek için sevgiyle koşturmuştu. İşte o derme çatma depoda, hayatımda ilk defa karne dağıttım ve ömrümün en gururlu anını yaşadım.

Şimdi elimde bağlama, aklımda o güzel günler... Türküyü söylemek hepten zorlaştı. Özellikle şu kısma geldiğimde kelimeler boğazımda düğümlendi, söylemeyi bırakıp sadece çalmaya devam ettim:

"Tabutumdan kanlar akar, cümle alem bana bakar. Genç ölümüm yürekler yakar..."

Sustum. Artık tamamen sustum. Ne kadar zormuş insanın kendisi için ağıt yakması... Ben hâlâ buradayım, bağlamamı çalıyorum. Ve şimdi bir yıldızın üzerine oturmuş, sizlerin aşağıda benim için söylediği o türküyü dinliyorum.

Aziz Anılarına;

9 Haziran 2017 günü Batman Kozluk'ta hain bir terör saldırısı sonucu şehit düşen Jandarma Uzman Çavuşlar Soner Fazlıoğlu, Ali Gülnar ve Müzik Öğretmeni Şenay Aybüke Yalçın’ın anısına...

Türkünün Künyesi:

Yeni Cami Avlusunda Ezan Sesi Var 

Söz / Müzik: Anonim (Rumeli / Selanik Yöresi)

Kaynak Kişi: Hüseyin Yaltırık

Derleyen: Kubilay Dökmetaş

Notaya Alan: İhsan Öztürk

BÖLÜM 2 KAÇINILMAZ

3. KISIM: DANS VE SALMA

Nick, o sırada havuzlukta kendi etrafında dönerek ilginç, absürt koreografiler yapmaya başlamıştı bile. Aras’ın sorusunu duyunca neşeyle bağırdı:

"Elbette dans ederiz Doktor Güngör!"

Anlaşılan Stefan, içeri girer girmez teknenin güçlü ses sisteminden müziğin sesini sonuna kadar açmıştı. Birkaç saniye içinde, Akdeniz’in ıssız ve dilsiz ortasında, Amerikan metal grubu Metallica’nın sert parçası Master of Puppets yankılanmaya başladı. Elektro gitarın keskin riffleri dalgaların sesini bastırırken Stefan, içeriden coşkuyla dans ederek, ritme uygun kafa sallayarak Nick’in yanına geldi.

Dünya yukarılarda bir yerlerde sessizce can çekişiren, bu üç Amerikalı lüks bir yelkenlinin güvertesinde, son ses metal müzik eşliğinde adeta kıyamete meydan okurcasına dans ediyordu. Aras ve Aynur, bu sıra dışı manzaraya bakarken birbirlerinin ellerini daha sıkı tuttular.

Aras ve Aynur, yolculuğun ilk gününü kamarada, dış dünyadan yalıtılmış melankolik bir ruh haliyle geçirdiler. Güverteden gelen müziğin basları tabanda titrerken, dar alana sıkışıp kalmış zihinleri tamamen zıt duyguların amansız savaşına sahne oluyordu.

Bir yanda, arkalarında bıraktıkları ailelerine alelacele, yarım yamalak ettikleri veda içlerini kemiriyordu. Ne olduğunu, nereye varacağını tam olarak bilmedikleri gizemli bir amaç uğruna yola çıkmış olmanın belirsizliği omuzlarına bir kurşun gibi çökmüştü. Diğer yanda ise göğüslerini yırtarcasına yükselen haklı gurur vardı; kendi ülkelerinin bağrından çıkan, trajedilerle sınanmış ulusal kahramanlarının, artık tüm dünya çapında saygı duyulan bir efsaneye dönüştüğünü öğrenmişlerdi. Üstelik okyanusun ötesine, Florida’ya kadar uzanacak tekinsiz yolculuğu, doğrudan o kahramanın, Kaan Albay'ın konuğu olarak yapacaklardı. İçlerindeki derin sızı, bu mağrurlukla harmanlanıyordu.

Kamaradaki küçük lombozdan dışarıya sızan gün ışığı yavaş yavaş yön değiştirirken, kafalarını kurcalayan en büyük tezat yukarısı ile aşağısı arasındaki uçurumdu.

Bir yanda yukarıda, medeniyetin can çekiştiği günlerde bile hayatı ve denizin keyfini süren, pervasızca dans edip eğlenen kaygısız yelkenciler vardı. Diğer yanda ise zihinlerinde canlanan, kendilerini Sicilya'da bekleyen o dünya: Mutlak bir sessizliğin hüküm sürdüğü, çelikten bir tüpün içine sıkışmış, tamamen emir komuta merkezli, soğuk ve otoriter askerler... Bir tarafta sınır tanımaz, gürültülü bir özgürlük; diğer tarafta ise her saniyesi ölüm kalım hesabı olan katı bir disiplin.

Balerin açık denizin ilk büyük dalgalarıyla beşik gibi sallanırken, Aras ve Aynur ilk günü birbirlerine sığınarak, bu iki uç dünya arasında gidip gelen düşüncelerle tükettiler.

Ertesi sabah gözlerini açtıklarında, hoparlörlerden bu sefer Amerikan rock grubu Eagles of Death Metal’in yırtıcı parçası "Don't Speak (I Came to Make a BANG!)" çalıyordu. Elektro gitarın cızırdayan amfi sesi dar ahşap duvarlarda yankılanıyordu.

Aynur, yüzünü yastığa gömüp hafifçe inleyerek dert yandı. "Bunlar rock ve metal harici müzik dinlemezler mi ya? Kafamın içi hâlâ dün gecenin ritmiyle davul gibi çalıyor."

Aras ise tam aksine, gözlerini tavana dikmiş, yatağın içinde sırtüstü uzanırken müziğin enerjik temposuna çoktan kendini kaptırmıştı. Parmaklarıyla yorganın üzerinde bateri çalıyor, şarkının kirli Rock and roll tınısıyla keyifleniyordu. Medeniyetin çöktüğü bu günlerde, güverteden yükselen bu kaygısız gürültü ona tuhaf bir şekilde hayatta olduklarını hatırlatmıştı.

"Hadi kalk, bir şeyler yiyelim ve sonra denizi izleyelim," dedi Aras. Yataktan doğrulurken kafasını hâlâ müziğin sert ritmiyle yukarı aşağı sallıyordu. "Yukarısı belli ki hâlâ yaşıyor, gidip şu takımın ne yaptığına bakalım."

Aynur, Aras’ın bu sabah enerjisine tebessüm etmeden duramadı. Melankolinin sisine inat, güverteden yükselen hareketli ritim, onları yolculuğun ikinci gününe doğru çekip çıkarıyordu.

*****

"Can yelekleri harika ama güvenlik kilidi şu an için şart değil, En azından havuzlukta otururken kendinizi korkuluklara bağlamanıza gerek yok."

Aynur, Mark’a mahzun ve güvensiz bir bakış attı. "Bay Mark, ben bu küçük tekneye pek güvenemiyorum, lütfen beni mazur görün. Belki büyük bir yolcu gemisi olsaydı, içinde kendimi çok daha güvende hissedebilirdim."

Nick, Stefan ve Mark bu masum korku karşısında birbirlerine bakarak gülmemek için kendilerini zor tuttular. Nick, o sırada müziği kapatmak üzere müzik sistemine doğru ilerlerken, Stefan da olta takımlarını hazırlamak amacıyla içeriye, kamaraya çekildi.

Mark, havuzlukta misafirlerinin yanına oturup sesini yumuşattı. "Bayan Güngör..."

"Lütfen Mark," diye sözünü kesti Aynur. "Sadece Aynur de."

"Elbette," dedi Mark başıyla onaylayarak. "Aynur, bu küçük yelkenli, yani benim güzel kızım Balerin, bahsettiğin büyük yolcu gemilerinden çok daha güvenlidir."

"Bu küçücük tekne mi?" Aynur’un şüpheci bakışları direğin tepesine kadar tırmandı. "Güçlü bir fırtınada, sert bir rüzgarda ne hale geleceğini hayal dahi edemiyorum."

Aynur’un bu endişeli ama meraklı tavırları, Aras için melankolik yolculuğun en güzel detaylarıydı. Karısı, gözünde her geçen dakika çok daha olgun bir mühendis gibi görünmeye başlamıştı.

Eski dünyada, mekanik sistemlerin, yapay zekanın ve yüksek teknolojinin hükmettiği kibirli çağda, ziraat mühendisi olmak sanki mühendisliğin en alt, en sıradan basamağında yer almak gibi görülürdü. Herkes çipleri, kuantum bilgisayarları ve havacılığı konuşurken toprakla uğraşmak küçümsenirdi. Oysa şimdi, gökyüzünün öfkesiyle tüm karmaşık makineler birer çöp yığınına dönüştüğünde, dahi makine mühendisleri hiçbir şey yapamaz halde kalakalmıştı. Medeniyet, lüksün sarhoşluğundan uyanmış; dünya aç kalmamak, sadece hayatta kalabilmek için ziraat mühendislerine ve çiftçilere muhtaç hale gelmişti. En alt basamak denilen şey, insanlığın bastığı tek sağlam zemine dönüşmüştü.

"Aras Bey de çok iyi bilir ki," diyerek sözlerini sürdürdü Mark, bakışlarını Aras’a çevirerek. "Bir yelkenli için rüzgar asla asıl tehlike değildir. Bir yelkenliyi rüzgarla alabora etmek neredeyse imkansızdır. Asıl tehlike dalgalardır. Özellikle de teknenin yan tarafına çarpan dev dalgalar. Dalga yatın bordasına vurduğunda gövdeye ağır baskı uygular ve tekneyi devirmeye çalışır. Bu darbenin kuvveti muazzamdır. Elbette böyle profesyonel tasarımların, dalgaların yıkıcı gücüne verecek keskin bir cevabı vardır. Ve bu cevap teknenin tam altında, suyun karanlık derinliklerinde saklıdır."

Aras, bir mühendisin o teknik tatmin duygusuyla gülümsedi ve Mark'ın bıraktığı yerden cümlenin devamını getirdi:

"Salma."

“Salma mı?" diye sordu Aynur.

“Evet, salma," dedi Mark. "Bu parça tekneyi devrilmekten, her şeyden daha iyi korur. Açıkçası öncelikle teknenin gövdesi burada önemli bir rol oynar. Gövde yapısı sertse ve suyu doğrudan karşılıyorsa, kırılma tehlikesi çok yüksektir. Ancak bizim teknemiz gibi esnek ve suyun üstündeki bir kamış gibiyse; suya direnç göstermek yerine, onu altına alır ve dalgayla yükselir. Kırılma olmadığı takdirde, tekne yüz yirmi derece yatsa dahi, ağır salma sayesinde yeniden normal pozisyonuna gelir."

“Hâlâ salma nedir anlamadım."

“Kimi teknelerde dökme demir, kimilerinde de kurşun; düz ve derine uzanan kanat biçiminde bir parça." Hem Türkçe konuşması hem de doğrudan Aynur'un dilinden anlaması sayesinde, Aras'ın konuşması çok daha açıklayıcı olmuştu.

“Hatta," diyerek Mark sözü devraldı. "Bu ağır parça, tekneyi sürekli aşağıya çekmek istediği için, yüz seksen derece, yani direklerimiz tamamen suyun altında kalacak şekilde dönsek bile, birkaç saniye içinde reaksiyon verip tekneyi yeniden doğrultur."

“Büyük gemilerde de aynı şeyler geçerli değil mi?" diye sordu Aynur.

“Öncelikle şunu bilmek lazım, bütün gemiler batmamak üzere tasarlanır ama her birinin tasarımı farklıdır. Bizimkisi gibi küçük teknelerin ağırlık merkezi altta olduğu için, bir nevi hacıyatmaz oyuncağı gibidir. Ne kadar vurursanız vurun eski dik konumuna gelir. Ayrıca, hafif olduğu için dalgayla birlikte yükselir ve hareket eder. Suyun üstündeki bir mantar misali... Ancak büyük gemilerin tasarımı farklıdır, onların ağırlığı daha çok gövde üstündedir ve dalgaları yarıp geçmek üzerine tasarlanmıştır. Dalgayı yarmak en büyük güçleri olduğu gibi en büyük zayıflıkları da olabilir. Diyelim ki birbirine çok yakın iki büyük dalga geldi, ağır tonajlı gemi iki dalga arasında kaldığında, merkezde bir boşluk oluşur ve ortadan kırılma riski artar. Kendi kütlesi ve ağırlığı en büyük düşmanı haline gelir. İşte bu nedenle tüm denizciler bilir ki; açık okyanusta doğru gövde yapısına sahip küçük bir tekne, sanıldığından çok daha güvenli bir yerdir."

Aynur, Aras'ın onaylayan bakışlarını görünce şaşkınlığı daha da arttı. Denizcilikten ve teknelerden konuşmaktan asla bıkmayan Mark ise, sonsuz bir enerjiye sahip motor gibi konuşmasını sürdürdü. "Oysa küçük teknelerin gövdesi yassıdır, suya yol verir, uygun açıdan dalgayı aldığı sürece dalgayla birlikte yol alır."

“Yani kusursuz bir teknoloji olduğunu mu söylüyorsunuz?"

“Elbette kusursuz değil, hatta en iyi tasarımlar bile bir tekneyi asla yenilmez kılmaz. 1979 yılının ağustos ayındaki Fastnet yarışları bunun en büyük göstergesi oldu. Orada yaşanan felaket, bize çok şey öğretti."

“Nasıl bir felaket?" Aynur adeta arkası yarın dizisi izler gibi, sürekli bir sonraki cümleyi merak ediyordu.

“On üç Ağustos 1979 yılında, İrlanda ve İngiltere arasındaki denizde büyük bir yelkenli yarışı düzenlendi. Kelt Denizi'nde üç yüz üç tekne vardı. Dönemin en iyi tekneleri ve en iyi denizcileri vardı. Tüm hava tahminleri, yarış boyunca havanın sakin ve tekneler için kusursuz olduğu yönündeydi. Fakat her şey birkaç saat içinde tersine döndü. Atlantik üzerinde bir siklon oluştu ve meteorologlar bunu hafife aldılar. On dört Ağustos sabahı rüzgar, Beaufort hesabına göre on dört boforta ulaştı. Bu neredeyse bir kasırga demekti. Dalgalar on ila on iki metreye kadar yükseldiler. Ancak asıl tehlike boyları değil, dalgaların formlarıydı. Kısa, dik ve hızla kırılan dalgalar ." Buğulanan gözleriyle Akdeniz'in sakin sularına bakarken konuşmasını sürdürdü. "Dalgalar pürüzsüz bir şekilde ilerlemiyordu, neredeyse dikey bir şekilde yükseliyor ve teknelerin üzerine tepeden çöküyordu. Üç yüz üç yattan sadece yüz beşi bitişe ulaşabildi. Yetmiş yedi tekne doksan derece ve daha fazla yattı. Otuz üçü tamamen ters dönerek direklerini suya gömdü. Beş yat battı. Bazı mürettebat üyeleri ki... Bir tanesi aziz babam, asla eve dönemediler."

Son cümle Aynur ve Aras'ın yüreğini dağlamıştı. Havuzluğun kapısında bekleyen Nick de gözyaşlarını tutamıyordu. Ekibe kaos sonrası katılmış ve artık ayrılmayı düşünmeyen Stefan da duydukları karşısında tüm neşesini yitirmiş gibiydi.

“Bu yelkencilik tarihindeki en korkunç felaketlerden biri olarak adlandırılır. Ve biz denizciler bu felaketten sonra, bir tekneyi ayakta tutan şeyin ne olduğunu öğrendik."

Bu sefer merakla soru soran kişi Aras'tı. "Nedir?"

“Bu felaketten sonra yıllarca tüm veriler incelendi Aras. Bir tekneyi ayakta tutan şey, salmadan, yelkenden, yumuşak gövdesinden ve hatta diğer tüm donanımlarından ziyade, mürettebatın kendisiydi. O yarışta, yatını terk etmeyen ve onun için savaşan kişiler hayatta kalmışlardı. Panikleyen veya korkuya kapılıp, tekne batmadan tekneyi terk edenler, can salına geçenler kurtarılamadılar."

“Çok üzüldüm," diyebildi Aynur. Biraz düşüncelere daldıktan sonra yeni bir soru yöneltti: "Peki biz yolculuk sırasında böyle bir fırtınayla karşılaşırsak ne yapacağız?"

Mark denizcilere has olan gülüşünü yüzüne takınarak devam etti. "Elbette savaşacağız ve böyle bir durumda en önemli görev size düşecek."

“Bu görev nedir?"

“Tüm lumboz ve kapakları kapatmak!"

“Bu kadar mı? Peki ya siz?"

“Olası bir fırtınada ilk işimiz yelkenleri küçültmek, yani camadan vurmaktır. Bazen tüm yelkenleri indirmek gerekebilir. Şiddetli bir rüzgar yelkenlere, oradan da direğe ve tüm gövdeye büyük bir yük bindirir. İlk işimiz bu yükten kurtulmaktır. Bundan sonra duruma göre bir taktik seçeriz. Birkaç yöntem vardır ve her yöntem duruma göre avantaj veya dezavantaj sağlar. Birincisi dalgayı baş omuzluktan almaktır. Tekne dalgaları doğrudan göğüsleyerek yavaşça ilerler. Bu dalgalar çok dikleşmediği ve dümenin hâlâ cevap verdiği orta şiddetli fırtınalarda avantajlıdır. İkincisi neta durmaktır. Yani yelkenleri tamamen kapatıp dümeni rüzgar altına sabitleyerek tekneyi denizin akışına bırakırız; tekne dalgalarla bir beşik gibi sallanır ama gövde esnekliği sayesinde kırılmadan fırtınanın geçmesini bekler. Üçüncü taktik ise fırtınayla birlikte kaçmaktır. Rüzgarı ve dalgayı kıç taraftan, yani arkadan alarak fırtınanın önünde süratle ilerleriz. Bu durumda bazen kıçtan halatlar denize bırakılır bazen de fırtına çıpası kullanılır. Dördüncü taktik ise deniz demiridir. Teknenin burnundan paraşüt benzeri büyük bir bez çuvalı suya bırakarak, burnun sürekli dalgaların geldiği yöne doğru sabit kalmasını sağlar ve kontrolsüzce sürüklenmeyi engelleriz. Tüm bunlara rağmen, güçlü ve öngörülemeyen bir dalga tekneyi yine de tam ters çevirebilir. Yani salma havada kalacak biçimde. Bu noktada da sizin, en önemli görevi yerine getirmiş olmanız bizim için hayati derecede önemlidir. Tüm kapak ve lumbozlar kapalıysa, salma ağır safrası sayesinde tekneyi yeniden doğrultacaktır. Böylesi bir senaryo şok etkisi yaratabilir ama biz tekne için savaştığımız sürece tekne de bizim için savaşacaktır."

Aynur güven ve korku duygularını aynı anda yaşıyordu. Bir tarafı dönmek, diğer tarafı bu heyecanı yaşamak istedi.

"Peki Mark, kaç kez bu durumları yaşadın?"

Mark kafasını omuzlarına gömerek "Hiç," dedi.

“Hiç mi? O halde biz ne yapacağız?"

“Bak Aynur, en tecrübeli denizcilerin bildiği bir kural vardır, asla fırtınaya girme. Bu korkaklık değil gerçek profesyonelliktir. Ben asla ne teknemizi ne de Stefan'ı tehlikeye atmadım. Artık Nick'i ve bu yolculuk özelinde sizi de tehlikeye atmam. Üstelik verilerimiz kısıtlı da olsa, Sicilya'ya kadar çok açık bir havamız var. Bence havuzlukta otururken o güvenlik kancasını çıkarabilir ve denizin keyfini sürebilirsin."

Mark’ın sakinleştirici açıklamaları ve denizin uysal çarşafı, Aynur’un içindeki o ürkek korkuyu tamamen dağıtmıştı. Güvertede yankılanan ritme teslim olmuş, Nick ve Stefan’ın neşeli adımlarına katılarak adeta gecikmiş balayının keyfini sürmeye başlamıştı. Gözleri parıldayarak, havuzluğun kenarında onları izleyen Aras’ı el işaretiyle yanına çağırdı.

Aras ve Mark’ın da ritme ayak uydurmasıyla, artık koca yelkenlide dans etmeyen tek bir ruh kalmamıştı. Aras ve Aynur, Akdeniz'in hafif yalpasında el ele tutuşup tamamen kendilerine has, hiçbir kurala uymayan garip ve doğaçlama koreografiler sergiliyorlardı. İkisinin de hayatında bir kez bile bu tarz bir müzikle dans etmediği her hallerinden ortadaydı; ancak adımların uyumsuzluğu, yüzlerindeki pürüzsüz mutluluğu gölgelemeye yetmiyordu. Profesyonel denizciler, bu acemi ama hayat dolu çifte bakıp keyifle gülüyor, karada kaosun ve yıkımın hüküm sürdüğü karanlık günlerde, açık denizin ortasında yakaladıkları bu pervasız eğlencenin tadını çıkarıyorlardı.

Şarkının temposu hafifçe değişirken Aynur, usulca eşinin göğsüne yaslandı, parmak uçlarında yükselip yanağına sıcak bir öpücük kondurdu. "Lütfen..." diye fısıldadı gözlerinin içine bakarak. "Hava kararınca pruvaya geçip Titanic yapalım mı?"

O yaşlarda her gencin bir noktada izlediği, hafızasına kazıdığı ve adeta bir romantizm efsanesi olarak kabul ettiği o ikonik film sahnesiydi bu. Medeniyet çökerken, bir yelkenlinin burnunda rüzgara karşı kollarını açma fikri tuhaf bir şekilde büyüleyiciydi.

Aras, karısının bu çocuksu ve saf isteğine hayranlıkla gülümsedi. "Elbette," diyebildi sadece. Kendi gençliğinde, eski dünyada hayalini kurduğu o ana doğru bakarak mırıldandı: "Elbette yaparız."

Tüm eğlencenin ortasında, havuzlukta hafif ve tiz bir zil sesi yankılandı. Bu ani metalik ses, yükselen gitar rifflerini bir anda bastırarak ortamda büyük bir heyecan dalgası yarattı. Yaklaşık bir saat önce Nick’in kıç taraftaki kamış yuvalarına sabitlediği oltalardan biri, Akdeniz’in derinliklerinden sert bir darbe almıştı. Karbonfiber olta kamışı amansız bir güçle gerilmiş, adeta fırlamaya hazır bir yay gibi kusursuz bir kavis çizerek suya doğru eğilmişti. Makaranın kaloması, misinanın hızla boşalmasıyla birlikte o bildik, heyecan verici çığlığını atmaya başladı.

Aras ve Aynur, denizin sunduğu bu ani sürprizle birbirlerine bakıp gülümsediler. Tekne ne güzel, ne canlı bir şeydi! Kıyametin eşiğindeki dünyada bile hayat burada tüm hızıyla devam ediyordu. Macera vardı, seyahat vardı, müzik ve eğlence vardı; üstelik akşam yemeği de okyanusun mavi kalbinden kendi ayağıyla geliyordu.

*****

Anlaşılan o ki; bu büyüleyici ana sadece yıldızlar ve sakin dalgalar değil, güvertedeki üç kafadar denizci de hayranlıkla tanıklık ediyordu. Tam o sırada, teknenin müzik sisteminden aniden Céline Dion’un o meşhur "My Heart Will Go On" parçasının yükselmesiyle, sahnenin tüm eksikliği bir anda gideriliverdi.

Aras, pruvadaki rüzgara karşı Aynur’a arkasından sımsıkı sarılırken, havuzluktaki denizciler de kendi aralarında kol kola girip sallanarak bu zamansız romantizme neşeyle eşlik etmeye başladılar. Grubun en sağında duran Stefan, teknedeki acil durum meşalelerinden birini ateşlemiş, sağ eliyle göğe doğru uzatmıştı. Meşaleden fışkıran yoğun, alev kırmızısı ışık, Akdeniz’in çökmekte olan akşam karanlığına ve yelkenlinin bembeyaz gövdesine epik bir kızıllık kazandırıyordu.

Tam o anda, eşine çok az rastlanan bir şey oldu. Aras mantıklı, analitik ve mesafeli bir adamdı; romantizmin sınırlarında dolaşsa da hayatı boyunca çok az şiir okumuştu. Ancak üzerlerinde parıldayan yıldızlar, altlarında mırıldanan deniz ve karada bıraktıkları yaralı dünya zihnini öyle bir noktaya getirdi ki, ağzından kelimeler tane tane, fısıltıyla dökülmeye başladı:

Yıldızlar bekçilik ederken sonsuz semaya,

Duydum kalbinin sesini zifiri gecede;

Tatlı bir ritim bu, benzer gerçek bir senfoniye.

Tekne mutluluk ve aşk ile ilerlerken, bu sefer ortama kırmızı rengi veren meşale değil, acil durum bildiriminin kırmızı alarm ampulüydü.

DÜNYADAN SONRA

BÖLÜM 2 KAÇINILMAZ

2. KISIM DERİNLİK

"Lütfen şimdi bunları düşünmeyin," dedi Mark nazikçe. "Yaklaşık altı günlük sakin ve yavaş bir yolculuğumuz olacak. Bunun tadını çıkarın."

"Altı gün mü?" Aras’ın kaşları hayretle çatılmıştı. "Böyle tek gövdeli, küçük bir yelkenli tekneyle altı günde Amerika’ya varmamız fiziksel olarak imkansız."

O sırada Nick ve Stefan iskeledeki palamar halatlarını çözüyor, pruvadan sığ sulara doğru esen rüzgârı arkalarına alarak marinanın durgun sularından kolayca ayrılıyorlardı. Tekne açık denizin ilk dalgalarıyla buluşurken Mark, Aras’ın şaşkınlığına bir tebessümle karşılık verdi.

"Amerika’ya gitmiyoruz Bay Güngör. Rotamız Sicilya’daki NATO üssü. Orada sizi Albay Kaan karşılayacak ve bir denizaltı ile Florida’ya götürecek."

"Albay Kaan mı?" Aras’ın zihni iyice bulanmıştı. Kaosun ortasında, tanıdık bir ismin bu uluslararası denkleme nasıl dahil olduğunu çözemiyordu.

"Evet," dedi Mark, sesindeki profesyonel tonu koruyarak. "Ülkenizde herkesin hakkında farklı bir şey söylediği, o zor kararların meşhur albayı diyebiliriz." 

Aynur, gururu incinmiş bir ses tonuyla aniden konuşmaya dahil oldu. Gözlerinde Kaan Komutan’ın adını savunmanın verdiği net bir kararlılık vardı.

"Kaan Komutan gerçek bir kahramandır!"

Mark saygıyla başını eğdi. "Ben de kesinlikle sizinle aynı fikirdeyim Bayan Güngör. Şu anda belki sizin haberiniz olmayabilir ama kendisi hem NATO içinde hem de Rusya nezdinde üst düzey kahramanlık nişanları aldı. Artık o albay, komuta ettiği denizaltı ve mürettebatı dünya çapında birer efsane."

Açık denizin tuzu yüzlerine vururken, Aras omzundaki melankoliyi ve kafasındaki mühendislik hesaplarını bir kenara bıraktı. Mark’ın bahsettiği bu küresel karmaşa, karadaki güneş fırtınasından çok daha büyük bir kasırganın koptuğunu fısıldıyordu.

Aras, bakışlarını limandan uzaklaşan teknenin köpüklü izine çevirdi ancak tek bir soru dökülebildi dudaklarından:

"Ne oldu? Denizaltında tam olarak ne yaşandı?"

M.S 17 Mayıs 2025 / Atlantik Okyanusu / Saat: 13:30 civarı

Genç teğmen telaşlı ama askeri disipline sadık, sessiz bir biçimde Albay Kaan’ın yanında bitti.

"Efendim, yaklaşık bir saattir yüzeyle hiçbir şekilde bağlantı kuramıyoruz. Periskop seviyesine çıkmak için emirlerinizi bekliyoruz."

Kaan için verilmesi zor bir karardı. Atlantik, genel olarak NATO ve dost birliklerin cirit attığı bir yerdi ama azımsanmayacak kadar Rus ve az sayıda Çin denizaltısı da bu derinliklerde pusuya yatmış durumdaydı. Telsizlerin aniden susması hayra alamet değildi ama kontrolsüzce yüzeye yaklaşmak da avcıların önüne yem olmak demekti.

"Konumumuzu koruyalım," dedi Kaan. Sesi çelik gibi netti. "Bu seviyede, mavi vatana doğru yol alalım."

Emir keskindi. Yüzleşmesi gereken ne tür bir problem olursa olsun, kendi sularında yüzleşmek gemisi ve mürettebatı için en doğru karardı.

Kaan’ın aklı bu belirsizlikle meşgulken, sonar başındaki iletişim subayı aniden irkildi. "Komutanım! Yaklaşık yetmiş mil sancak yönünden mors alfabesiyle bir yardım çağrısı alıyoruz."

Albay tam cevap verecekken, iletişim subayı kulaklığını tek eliyle bastırarak heyecanla yeniden konuştu. "Efendim, ikinci bir yardım çağrısı daha düşüyor... Kırk mil iskele, iki yüz metre derinlik. ABD ileri sınıf bir denizaltı. Anormal bir hızla ezilme seviyesine doğru batıyorlar!"

"Ezilme seviyesi" kelimesi komuta merkezinde buz gibi bir hava estirirken, Albay Kaan bir an için geçmişe, o soğuk ve karanlık geceye daldı. Hayatının en zorlu, en acı gecesine...

Önceki görev yaptığı gemisi, Atılay sınıfı dizel-elektrikli bir denizaltıydı. Stajyerler ve tatbikat için görevlendirilen ek personel de dahil olmak üzere yetmiş bir mürettebatın, yetmiş bir canın aynı çelik tüpün içinde nefes aldığı o meşum gece... Tatbikat dönüşü kıç tarafına yakın bir noktada, ana elektrik sistemlerinde ani bir yangın başlamış, müdahale şansı kalmadan alevler çığ gibi büyümüştü. Denizaltı kısıtlı, klostrofobik bir alandı ve oksijen, o zifiri karanlıkta elmastan çok daha değerli bir elemente dönüşmüştü. Yangın hem çeliği eritecek kadar genişliyor, hem kablolardan çıkan zehirli gazla askerleri nefessiz bırakıyor, hem de en değerli varlıkları olan oksijeni yüksek bir hızla tüketiyordu.

Kaan, o gece hayatının en zorlu kararını vermişti. On dört canın bulunduğu bölgenin ağır kaporta kapaklarını kendi elleriyle kapatmıştı. Büyük zorluklarla da olsa gemiyi yüzeye çıkarmış; güvenli alanda kalan elli yedi personelini, kapalı alanda ağır yaralanan iki askeriyle birlikte on iki şehidini vatana taşımayı başarmıştı.

O günlerde tüm ajanslarda, televizyon ekranlarında Albay Kaan vardı. Kimileri bu zorlu kararın ne kadar doğru olduğunu, koskoca bir geminin nasıl kurtarıldığını vurguluyor, Kaan için methiyeler düzüyordu. Az bir kesim ise şehit olanlardan çok çabuk vazgeçildiğini ileri sürerek eleştiri oklarını ona yöneltiyordu. Türk Silahlı Kuvvetleri, Kaan’ı Üstün Hizmet ve Kahramanlık Madalyası ile ödüllendirmişti. Ancak Kaan, resmi bir tören veya katılım olmadığı müddetçe bu nişanları göğsüne hiç takmadı. Ne zaman o metallere dokunsa aklına Zeynep, Hüseyin, Alp ve o kapağın arkasında şehit düşen diğer arkadaşları geliyordu.

Yeni ya da eski, gemisine adım atan hiçbir mürettebat onun için sadece birer asker değildi; hepsi hiç sahip olamadığı evlatları gibiydi. Şimdiki hizmet ettiği Piri Reis sınıfı, hidrojen yakıtlı denizaltının personeli de onun için aynıydı. Mürettebatı da kendisini bir komutandan öte, bir baba olarak görürdü. Bu yüzden askeri hiyerarşide pek rastlanmasa da, fikirlerini belirtmekten hiç çekinmezlerdi. Bunun nedeni de elbette, Kaan’ın çocuklarına olan o sonsuz güveniydi.

Şimdi Atlantik'in tam ortasında, saatler 13:30'u gösterirken, saniyeler içinde batmakta olan bir Amerikan nükleer gücünün dilsiz çığlığı sonardan yankılanıyordu. Kaan evlatlarına döndü.

"Sancak tarafındakiler kim? Kimlikleri belirli mi?" diye sordu Kaan, gözlerini loş ışıklarla aydınlanan panele dikerek.

Sonar ekranına odaklanmış olan Strateji Subayı Yüzbaşı söze girdi: "Komutanım, akustik izlere bakılırsa büyük ihtimalle Ruslar. ABD gemisine oranla daha uzaklar ama derinlik kaybetme hızları daha yavaş. Muhtemelen tahrik sistemleri stop etti fakat yüzerliklerini tamamen kaybetmediler."

"ABD gemisi dost unsur ve durumu çok daha kritik. Acilen onlara yardımı düşünmeliyiz komutanım," dedi İletişim Subayı, elindeki raporları sıkıca tutarak.

Kaan kısa ve derin bir düşünceden sonra kafasındaki sualtı fiziği hesaplamalarını tamamladı. Gözlerini subaylarına çevirdi.

"Ruslar uzak ama mevcut derinlikleri yüzeye oldukça yakın. Onların altından geçip pruvamızla yaratacağımız hidrodinamiği kullanacağız. Tam altlarından yüksek süratle geçiş yaparak oluşturacağımız pervane izi girdabı (wake wash) yardımıyla gövdelerine yukarı yönlü bir kaldırma kuvveti uygulayabiliriz. Bu yapay akıntı onları daha sığ bir su eşiğine doğru itecektir. Emrimle; dümen sancak otuz, makineler tam yol ileri!"

"Peki ya dost unsurlar ne olacak komutanım?" İletişim Subayının sesi bu riskli manevra karşısında sert ve endişeli çıkmıştı. ABD denizaltısını kadere terk etmek istemiyordu.

Kaan, sesindeki babacan ama tavizsiz tonla hemen yanıtladı: "DSRV ve sualtı kurtarma timlerinin ikisi de derhal teçhizatlanıp denize indirilsin. Biz Ruslara hidrodinamik destek verirken, timlerimiz de intikal süresi içinde ABD gemisinin harici acil durum valflerine ulaşıp balast tanklarındaki suyu yüksek basınçlı havayla tahliye etsinler. Tanklardaki suyu boşaltarak onları o girdaptan çekip çıkarabiliriz. Hadi evlatlar, zaman akıyor, herkes görev yerine!"

Makinelerin tam yol ileri emriyle birlikte, Piri Reis’in hidrojen yakıt hücreleri sessiz ama müthiş bir gücü pervanelere üfledi. Denizaltı, Atlantik’in kapkaranlık derinliğinde iki farklı ölüm kalım savaşına doğru amansız bir fırlatışla bölündü. Bir yanda tonlarca suyun basıncı altında ezilmeye doğru giden bir Amerikan nükleer çeliği, diğer yanda dilsizce çırpınan bir Rus gölgesi vardı.

"Kurtarma timleri denize bırakıldı! DSRV-1 ve DSRV-2 ana gövdeden ayrıldı, ABD denizaltısına doğru intikale geçiyor!" diye bağırdı harekat subayı.

Kaan Albay, gözünü saniyeleri sayan kronometreden ayırmıyordu. "Makineler tam güç! Sancak yönündeki Rus unsuruyla aradaki mesafe?"

"Elli mil komutanım! Derinlikleri yüz elli metre, batma hızları sabit ama hidrolik sistemleri olmadığı için dümen dinlemiyorlar!"

Yaklaşık iki buçuk saat sonra Piri Reis, avına kilitlenmiş bir yırtıcı gibi Rus denizaltısının tam altına, karanlığın sınırına girdi. İki büyük metal kütlenin su altındaki bu yakınlaşması, en ufak bir hesap hatasında ikisinin birden okyanus tabanına gömülmesi demekti.

"Tam altlarındayız komutanım! Mesafe elli metre... Otuz metre..." Sonar subayının alnından akan ter damlası ekrana düştü.

"Şimdi!" dedi Kaan. "Pervane devrini maksimuma çıkarın! Tam altlarından dik bir açıyla geçiş yapın!"

Piri Reis, Rus gemisinin gövdesinin hemen altından kuvvetli bir hidrodinamik itişle, adeta çelikten bir fırtına gibi geçti. Pervanelerin arkasında bıraktığı geniş su sirkülasyonu ve girdap, tonlarca ağırlıktaki Rus denizaltısının alt sacına etkili bir kaldırma kuvveti uyguladı. Okyanusun dibine doğru çöken ağır kütle, altından geçen bu yapay akıntının etkisiyle sarsıldı, çöküşü aniden durdu ve hidrodinamik bir balon gibi daha sığ olan yüz yirmi metre seviyesine doğru yükselmeye başladı.

"Rus unsuru stabil! Çöküş durdu, sığ su eşiğindeler!"

Köprüüstünde hafif bir nefes alındı ama Kaan elini kaldırdı. "Sevinmek için erken. Gözünüz iskelede olsun. Timlerin durumu ne?"

O sırada yüz on mil uzakta, zifiri karanlığın ve üç yüz metrelik ezici basıncın ortasında iki küçük kurtarma denizaltısı (DSRV), Amerikan nükleer denizaltısının gövdesine yaklaşmaya çalışıyordu. Akıntı korkunçtu ve uyduların çökmesiyle bozulan navigasyon sistemleri yüzünden timler tamamen kör uçuşu yapıyordu.

"DSRV-1’den komuta merkezine!" Telsizden gelen ses parazitliydi. "Akıntı yüzünden harici acil durum valflerine yanaşamıyoruz! Metal metale sürtünüyor, kilitlenme sağlayamıyoruz!"

"Denemeye devam edin evlatlar!" dedi Kaan telsize uzanarak. Sesi, o karanlık suyun içindeki askerlerine bir halat gibi uzandı. "O kapaklar açılacak, o hava o tanklara basılacak! Başarabilirsiniz!"

Derinliklerde, kurtarma timindeki dalgıç astsubay, DSRV'nin mekanik kollarını manuel kontrole aldı. Akıntının şiddetiyle küçük araç çelik gövdeye çarpıp duruyordu. Ezilme derinliğine saniyeler kalmıştı. Son bir gayretle, mekanik pençe Amerikan denizaltısının dış gövdesindeki "Acil Durum Hava Valfine" (External Salvage Valve) kilitlenmeyi başardı.

"Kilitlenme sağlandı! Yüksek basınçlı hava hattı bağlandı! Hava basıyoruz!"

Piri Reis'in kurtarma timleri, kendi yüksek basınçlı hava stoklarını amansız bir güçle Amerikan gemisinin balast tanklarına pompalamaya başladı. Amerikan denizaltısının dibine dolan tonlarca tuzlu su, bu yoğun basınçla harici valflerden dışarıya doğru beyaz köpükler fışkırtarak tahliye oldu. Hafifleyen nükleer gövde, içine dolan havanın etkisiyle aniden burnunu yukarı dikti ve karanlığın içinden sıyrılarak mantar gibi üst seviyelere doğru fırladı.

Sonar ekranında iki geminin de güvenli derinlik sınırına ulaştığı ve batma hızlarının sıfırlandığı görüldü.

Köprüüstüne bir anlık bir sessizlik çöktü. İletişim subayı yutkunarak Albay Kaan’a döndü. Gözlerinde hem büyük bir hayranlık hem de az önceki sert çıkışının mahcubiyeti vardı.

"İki unsur da kurtarıldı komutanım. Ruslar sığlıkta, Amerikalılar ise yüz yüz elli metre bandında askıda kalmayı başardı. Mürettebatımız... Çocuklarınız başardı."

Albay Kaan derin bir nefes aldı. Gözünün önüne bir an için Atılay sınıfı denizaltının o kapattığı ağır demir kapağı geldi. Bu kez kimseyi geride bırakmamıştı. Bu kez o kapağın arkasında kimse ölmemişti.

Yavaşça subayının omzuna dokundu. "Güzel iş çıkardılar. Şimdi timleri geri toplayın ve rotayı bozmadan ilerlemeye devam edin. Yeryüzünde ne olduğunu hâlâ bilmiyoruz, burası hâlâ tekin değil."

*****

"İşte böyle," dedi Mark, bakışlarını derin mavi sulara çevirerek. "Sadece iki farklı denizaltıyı kurtardığı için değil; teknoloji sonrası o karanlık çağda, devletler üstü ilk büyük müttefik adımlarını attığı için Albay Kaan dünya çapında bir efsane oldu."

Aynur’un göğsü kabarmıştı. Hiç yüzünü görmediği, tanımadığı bu Türk komutanıyla bir kez daha büyük bir gurur duymuştu. İnsanlığın en çaresiz anında bir Türk denizcisinin okyanusun ortasında kaderi değiştirmesi, içindeki melankoliyi biraz olsun dağıtmıştı.

Mark'ın teknesi Balerin, artık Akdeniz’in durgun sularında ilerleyerek uluslararası sulara ulaşmıştı. Ancak yelkenlinin sancak gurcatasında, Türk karasularından ayrılmış olmalarına rağmen saygı duruşu olarak çekilen o nezaket bayrağı hâlâ hafif rüzgarla dalgalanmaya devam ediyordu.

Mark, Aras ve Aynur’a dönerek hafifçe eğildi. "Artık isterseniz kamaraya geçip biraz dinlenebilirsiniz Bay ve Bayan Güngör. Yolumuz uzun. Ben de Nick ve Stefan ile sakin sularda yapılması gereken en önemli şeyi yapacağım."

Aras, mühendis zihninin getirdiği o bitmek bilmeyen merakla sordu: "Sakin sularda ne yaparsınız?"

Fizik laboratuvarının floresan ışıkları, Kerem’in masasının üzerindeki eski, sararmış yastığa vurduğunda sınıfta alaycı bir uğultu yükseldi. Adana Fen Lisesi’nin o meşhur koridorlarında "zaman makinesi projesi" dendiğinde herkesin aklına plazma tüpleri, süper iletken mıknatıslar veya en azından birkaç terabaytlık veri işleme ünitesi geliyordu. Ama Kerem, kürsüye sadece bir yastık, bir pijama üstü ve darmadağınık saçlarıyla çıkmıştı. Öğretmenleri Selçuk Bey, elindeki not çizelgesini düzelterek gözlüklerinin üzerinden baktı. "Evet Kerem," dedi sesi hafif bir merak barındırarak. "Arkadaşların solucan deliklerini stabilize etmek için egzotik madde teorileri havada uçuşurken, senin 'zaman makinen' neden bir uyku setinden ibaret?"

Kerem, derin bir nefes aldı. Gözlerinde, uykusuz gecelerin değil, bir gerçeği keşfetmiş olmanın verdiği o tuhaf, berrak parıltı vardı. "Hocam," diye başladı Kerem. "Hepiniz geçmişe gitmekten ya da geleceğe anlık sıçramalar yapmaktan bahsediyorsunuz. Ama hiçbiriniz evrenin muhasebe defterine bakmıyorsunuz. Fizik yasaları, evrenin en cimri ve en disiplinli memurlarıdır. Onlara rüşvet veremezsiniz. Ben bu projeye başlarken önce neden yapılamayacağını anlamaya çalıştım. Ve anladığım şey şuydu: Biz evrenin içinde değil, evrenin akışının ta kendisiyiz."

Kerem tahtaya geçti ve tebeşirle kocaman bir $S$ harfi çizdi. "İlk engelimiz Entropi. Termodinamiğin İkinci Yasası, evrenin diktatörüdür arkadaşlar. Entropi, düzensizliğin ölçüsüdür ve her an, her saniye artmak zorundadır. Bir bardağı yere atıp kırdığınızda, o cisim artık daha yüksek bir entropiye sahiptir. Onu eski haline getirmek için harcayacağınız enerji, evrenin toplam entropisini daha da artıracaktır. Yani, zamanı geriye sarmak demek, evrenin toplam entropisini azaltmak demektir. Bu, bir nehrin yokuş yukarı akmasını istemekten daha imkansızdır. Geçmiş, atomik düzeyde 'bozulmuş' bir veridir. O veriyi yeniden kusursuzca inşa edecek bir güç, evrenin kendisinden daha büyük olmalıdır."

Sınıftaki o dahi çocuklardan biri, Mert, sözünü kesti: "Peki ya enerji? Yeterli enerjimiz olsa entropiyi yerel olarak yenemez miyiz?"

Kerem acı bir tebessümle Mert’e döndü. "İşte ikinci büyük yalanımız bu: Sonsuz Enerji yanılsaması. Zamanda yolculuk yapmak için ihtiyacınız olan enerji miktarını hesapladınız mı? Einstein’ın meşhur $E=mc^2$ denklemi, enerjinin kütleyle olan amansız bağını anlatır. Bir cismi ışık hızına yaklaştırdığınızda, kütlesi sonsuza doğru ıraksar. Sonsuz kütleyi hareket ettirmek için ise evrendeki tüm yıldızların toplamından daha fazla, yani sonsuz bir enerji gerekir. Biz henüz bir pille bir şehri aydınlatmakta zorlanırken, uzay-zaman dokusunu yırtacak sonsuz enerjiyi nereden bulacağız? Bir atomu parçalamak kolaydır, ama zamanın dokusunu, yani nedensellik ipliğini koparmak için gereken enerji, evrenin kendi varoluş sermayesidir. O sermaye bize ait değil."

Kerem ses tonunu biraz daha alçalttı, bu sefer daha ciddiydi. "Ama diyelim ki, bir mucize oldu. Entropiyi kandırdınız, sonsuz enerji kaynağını cebinize koydunuz. Ve dediniz ki: 'Ben 200 yıl öncesine, tam olarak bu koordinata gideceğim.' İşte o an, evrenin en büyük şakasıyla karşılaşırsınız." Tebeşiri sertçe tahtaya vurdu. "Dünya nerede?" diye sordu sınıfa.

"Burada," dedi biri safça.

"Hayır," dedi Kerem. "Dünya asla olduğu yerde durmaz. Bakalım 200 yıl önce neredeydik: Kendi etrafımızda saatte 1.600 kilometre hızla dönüyoruz. Bu, en basit hareketimiz. Bununla birlikte Dünya, Güneş'in etrafında saniyede 30 kilometre hızla koşuyor. Yani ben bu cümleyi bitirene kadar 150 kilometre yol aldık bile. Güneş de sadece yerinde duran bir lamba değil; Samanyolu Galaksisi’nin merkezindeki dev karadeliğin etrafında, saniyede 230 kilometre hızla bir sarmal çizerek ilerliyor. Yanındaki tüm gezegenleri de bir kuyruklu yıldızın kuyruğu gibi peşinden sürüklüyor. Son olarak Samanyolu Galaksisi de boşlukta asılı değil. Andromeda ile birbirimize doğru saniyede 110 kilometre hızla çekilirken, yerel galaksi grubumuz 'Büyük Çekici'ye doğru saniyede 600 kilometre hızla fırlatılıyor."

Kerem tahtaya karmaşık bir sarmal çizdi. "200 yıl öncesinin koordinatlarını hesaplamaya kalktığınızda, Dünya şu an bulunduğu noktadan trilyonlarca kilometre uzaktaydı. Eğer zaman makineniz sadece 'zamanı' manipüle edip 'mekanı' sabitlemeye kalkarsa, düğmeye bastığınız anda kendinizi mutlak sıfır sıcaklığında, hiçbir yıldızın olmadığı kapkaranlık ve havasız bir boşlukta bulursunuz. Çünkü gezegenimiz, 200 yıl önce o koordinattan çoktan geçip gitmişti. Zaman yolculuğu yapmak istiyorsanız, aslında evrendeki her bir atomun kütleçekimsel etkisini hesaplayan bir 'kozmik GPS'e ihtiyacınız var. En ufak bir yuvarlama hatası, sizi yerin on kilometre altında bir lav tabakasının içinde uyandırır."

Sınıf sessizliğe gömülmüştü. Az önce imkansızı kovalayan o karmaşık devre şemaları, Kerem’in anlattığı bu kozmik hareketin yanında çocukça bir oyuncağa dönüşmüştü.

"İşte bu yüzden," dedi Kerem yastığını havaya kaldırarak. "Benim makinem en gerçekçi olanı. Ben imkansızla savaşmıyorum, onunla dans ediyorum. Benim makinem, yani bu yatak, Dünya'nın kütleçekim kuyusuna tam olarak çapalanmış durumda. Ben uyuduğumda, sistem beni Dünya ile birlikte saniyede yüzlerce kilometre hızla taşıyor. Konumlandırma sorununu yerkürenin kendisi çözüyor; o benim taşıyıcı gemim. Entropi sorununa gelince... Ben geçmişe gidip evrenin yasalarına kafa tutmuyorum. Ben geleceğe, entropinin akış yönüne doğru yolculuk yapıyorum. Sekiz saat boyunca bilincimi kapatıyorum. Bu, askıya alınmış bir animasyon benzeri bir durum. Sekiz saat sonra gözlerimi açtığımda, yaklaşık 17 milyon kilometre yol katetmiş oluyorum. Bambaşka bir uzay koordinatındayım, evren biraz daha yaşlanmış, biraz daha düzensizleşmiş oluyor. Ve ben, hiçbir fizik yasasını ihlal etmeden, o yeni zamana ulaşıyorum."

Kerem masasına döndü ve yastığını koydu. "Diğer makineler sizi öldürür, sizi boşluğa fırlatır ya da evrenin dokusunda bir hata kodu olarak silinmenize neden olur. Benim tasarımım ise size sadece mis gibi bir uyku ve taze bir gelecek vaat ediyor. Üstelik sabah uyandığınızda, zaman yolculuğunun en büyük ödülünü alıyorsunuz: Yeni bir gün."

Selçuk Bey, elindeki kalemi bıraktı. Sınıftaki o ağır fizik kokusu dağılmış, yerine garip bir kabulleniş gelmişti. "Kerem," dedi Selçuk Bey. "Anlattıkların sadece birer metafor değil, evrenin en sert gerçekleri. Biz insanlar hep bir şeyleri 'kırmayı' seviyoruz. Zamanı kırmak, uzayı yırtmak, kuralları aşmak... Ama bazen en ileri teknoloji, doğanın akışına en uyumlu olanıdır."

Kerem sırasına doğru ilerlerken, Selçuk Bey "Kerem, felsefene de fizikteki uyanıklığına da yüz veriyorum ama sonraki yazılıda uyursan entropini altüst ederim"

O gün Kerem projeden tam puan aldı. Ama daha önemlisi, o akşam sınıftaki herkes eve gittiğinde yataklarına farklı bir gözle baktı. Artık onlar için yatak, sadece bir mobilya değil; Dünya adlı dev bir uzay gemisinin içinde, entropinin rüzgarıyla geleceğe doğru süzülen, kusursuzca konumlandırılmış birer zaman kapsülüydü.

Kerem ise o gece odasının ışığını kapattığında, pencereden dışarıdaki yıldızlara baktı. Jüpiter oradaydı, Samanyolu'nun puslu şeridi oradaydı. Hepsini hissediyordu. Dünya'nın amansız dönüşünü, galaksinin merkezine doğru olan o baş döndürücü savruluşunu duyabiliyordu. Yastığına başını koydu.

"Koordinatlar hazır," diye fısıldadı kendi kendine. "Enerji stabil. Entropi yönünde tam yol ileri."

Gözlerini kapattı. Birkaç saniye içinde bilinci, evrenin o muazzam hızına ayak uydurarak sekiz saatlik o sessiz, masrafsız ve mucizevi sıçrayışına başladı. Yarın sabah uyandığında, dünya 2.5 milyon kilometre daha yol almış olacaktı ve o, bu büyük yolculuğu tek bir saç teli bile zarar görmeden tamamlamış olacaktı. Gerçek zaman yolculuğu işte bu kadar basit ve bu kadar derindi. Geri kalan her şey, sadece insanın kibrinden doğan karmaşık denklemlerden ibaretti.

Yıllarca dünyanın en kısa öyküsü olarak kabul edildi bu satırlar. Atfı çoğu yerde doğrudan Hemingway’e yapılsa da bunun kesin bir bilgi olduğunu söylemek zor. Hatta Hemingway henüz bir çocukken, 1910'lu yıllarda bile gazetelerde benzer temalı tekinsiz ilanlara rastlandığı bilinir.

Bu minimalist başyapıt, ta ki Augusto Monterroso sahneye çıkana kadar tahtını korudu. Monterroso, orijinal İspanyolcası yedi, Türkçesi ise beş kelimeden oluşan o meşhur öyküsüyle mikro öykü akımının öncülerinden biri oldu: "Sabah uyandığında, dinozor hâlâ oradaydı." Bu eser, geçtiğimiz aylarda Fikirizleri dergisinde tema olarak seçilen "anakronizm" kavramına uyan, zamanı büküşüyle hayran bırakan harika bir metindir.

Bir diğer usta Fredric Brown ise 1948 yılında "Knock" (Tıklatış) adlı öyküsünü kaleme aldı. Bu eseri özel kılan, giriş cümlesinin edebiyat tarihi tarafından "yazılmış en kısa korku öyküsü" olarak kabul edilmesidir: "Dünyadaki son insan bir odada yalnız başına oturuyordu. Kapı çalındı..."

Doğrusu, ben de az kelimeyle çok şey anlatmayı seviyor ve bu konuda denemeler yapıyorum. Ne kadar etkili olduklarını zaman gösterecek elbette... Şimdi bu yazıyı okurken, "İyi güzel, üç harika yazarın mikro öyküsüne yer vermişsin ama senin öykün nerede?" diyeceksiniz. Haklısınız da. Benim mikro öyküm, bu metnin  açıklama kısmında sizleri bekliyor. Görüşlerinizi çok merak ediyorum.

BÖLÜM 2 KAÇINILMAZ

1. KISIM HER ŞEYE RAĞMEN: MAMUN

1 Haziran 2025

Aras, telefonun kamerasını o taze filizlere, çocukların bahçedeki neşeli koşturmacasına ve Aynur’un sabah güneşindeki silüetine doğrulttu. Deklanşöre bastığında, cihazın o bildik, pürüzsüz sesi yankılandı. Fotoğraflar mükemmeldi; netlik, ışık ve kompozisyon sanki kaos öncesi bir teknoloji dergisinden fırlamış gibiydi.

Eskiden olsa bu kareler saniyeler içinde binlerce beğeni alır, dünyanın öbür ucundaki bir yabancının ekranına düşerdi. Şimdi ise "paylaş" tuşuna bastığında, veri paketleri o dilsiz ve görünmez ağın içinde, alıcısı meçhul bir frekansta kaybolup gidiyordu. Aras, küçük komünlerinin huzurunu bütün dünyayla paylaşıyordu; ancak "bütün dünya" artık sadece o telefonun ekranı ve sistemin o meçhul merkezinden ibaretti.

Aynur, Aras’ın cihazıyla meşgul olduğunu görünce yanına yaklaştı. "Hala birilerine ulaşmaya mı çalışıyorsun?" Aras, ekranı karartıp cihazı cebine koydu. "Hayır," dedi acı bir tebessümle. "Sadece... Medeniyetin hala bir yerlerde kayıt tuttuğunu bilmelerini istiyorum. Boş bir odaya bağırmak gibi belki ama o odada birinin bizi dinlediğinden, bu görüntüleri bir yerlere istiflediğinden eminim." "Peki ya onlar?" diye sordu Aynur, eliyle köyün geri kalanındaki karanlık ve sessiz evleri işaret ederek. "Onlar için internet sadece pilleri bitmiş eski bir masal. Bizim bu ayrıcalığa sahip olmamız, onları daha çok yalnızlaştırmaz mı?" Aras sustu. İnternet, bir zamanlar dünyayı saran, herkesi birbirine düğümleyen bir ağdı; şimdiyse sadece seçilmiş bir azınlığın boynuna dolanan, altından bir kementten farksızdı. Herkesin kör olduğu bir dünyada, gören tek kişi olmanın ve bu "görüntüleri" sadece meçhul bir otoriteye sunmanın dayanılmaz ağırlığını omuzlarında hissetti.

"İkinci telefonu neden açmadın?"

Aras, elindeki cihaza bakıp; "Efrayim’e büyüyeceği zaman ona bir telefon alacağıma dair söz vermiştim. O cihaz ailelerimiz için. Herkesin adına Efrayim’e verelim, o açsın."
Aynur, bahçede koşturan çocukları izlerken iç geçirdi. "Çocuklar hiç olmadığı kadar özgürler artık. Efrayim henüz üç yaşında ama kimse onu eve sokamıyor. Her yaştan çocukla, akşama kadar sokaklarda oyun oynuyorlar. Biliyor musun? Bence tam çocuk olunacak zaman," dedi Aras.

Aynur başını onun omzuna yasladı. "Belki de kaybettiğimiz çocukluğumuzu geri kazanmak için en ideal zamandır, kim bilir?" "Belki," dedi Aras dalgınca. "Belki de değildir. Göreceğiz."
Aynur geri çekilip eşinin gözlerinin içine baktı. Sesi şimdi daha ciddi, daha sorgulayıcıydı:
"Kaos başladığında, her birimizden daha neşeli, daha vurdumduymaz davrandın Aras. Üstelik büyük bir sorumluluk alarak bize yeni bir hayat kurmak için elinden geleni yaptın. Ama dün akşamdan beri, özellikle de sabah o kargo geldikten sonra üzerine ağır bir melankoli çöktü. Lütfen sevgilim, benimle paylaş ne hissettiğini." Aras derin bir nefes alıp bakışlarını kaçırdı. "Gitmek istediğimden emin değilim Aynur." "Ama?" "Kalmak istediğimden de emin değilim."
"Bence sana ihtiyaçları var," dedi Aynur güven veren bir tonla. "Sen olağanüstü bir mühendissin." "Orada benden çok daha iyi makine ve fizik mühendisleri olduğuna eminim."
Aynur gülümseyerek onun ellerini tuttu. "Onların hiçbirini tanımıyorum ama seni çok iyi tanıyorum. Senin en büyük uzmanlığın, kimsenin bakmadığı o küçük noktalara bakmak. Aslında... Senin en büyük uzmanlık alanın beni mutlu etmek." Bu sözler Aras’ın yüzünde güller açmasına yetti. Melankolinin o gri bulutları bir anlığına dağılıverdi. "Buradan Amerika’ya gitmek, tekneyle on-on üç gün arası sürer. Belki de bizim balayımız bu yolculuktur, ne dersin?" Aynur heyecanla başını salladı. "İşte benim tanıdığım Aras bu! Öğle yemeğinde ailelerle konuşalım, kararımızı açıklayalım. Yarın sabah da tekneyle yola çıkarız."

Yemek sonrasındaki o ağır hava, Aras ve Aynur’un kararlarını açıklamasıyla iyice koyulaştı. Anneler için bu veda, iletişimin kısıtlı olduğu, dünyanın sesinin kısıldığı bu karanlık günlerde bir kopuş gibiydi; her ikisi de alınan bu karar karşısında sanki üzerlerine koca bir enkaz devrilmiş gibi yıkıldılar. Babalar ve kardeşler ise içlerindeki sızıyı metanetle gölgelemeye çalıştılar. Biliyorlardı ki, eğer dünya bu kaosa teslim olmasaydı bile en fazla bir yıl içinde Aras ve Aynur zaten kendi yollarını çizecek, bu tablo eninde sonunda yaşanacaktı. Onlarınki, kaçınılmaz olanın erkene alınmış hüzünlü bir kabullenişiydi.

Ortamdaki kasveti dağıtan tek kişi ise dünyadan bihaber olan Efrayim’di. Küçük ellerinde sımsıkı tuttuğu, ekranı parlayan ve dilediğince fotoğraf çekmesine izin veren o mucizevi telefonla dünyanın en mutlu insanıydı. Üstelik kapıda onu bekleyen uçsuz bucaksız bir bahçe ve özgürce koşabileceği toprak vardı. Efrayim, neşeyle Aynur ve Aras’ın kucağına tünedi. Küçük parmağıyla ekranın ortasına basıp, üçünün de yüzünde güller açan bir özçekim yaptı. Hemen ardından ekrandaki görüntüye bakıp minik parmağıyla Aras’ı işaret ederek neşeyle bağırdı:
"Mamun, mamun!" O ana kadar sofraya hakim olan hüzün, bir anda yerini önlenemez bir gülme seline bıraktı. Aras, Efrayim’i sevgiyle sarsarken kahkahalar arasında cevap verdi: "Sensin lan maymun!"
Aras, Efrayim’i çok seviyordu. Kardeşi Orkun canıydı, kanıydı; Efrayim ise kanının kanı... Bu küçücük kelimeyle dağılan kara bulutlar, gidiş öncesindeki o son sofraya ömür boyu unutulmayacak bir neşe mühürü vurdu.

Akşam damdaki o son sohbet, sanki on üç günün tüm sessizliğini içine çekmiş gibiydi. Eski tüplü televizyonun ekranındaki karıncalar, mutlak sessizliğin görsel bir kanıtı gibi dans etmeye devam ediyordu. Aras, Efrayim’le son oyunlarını oynarken, Aynur çoktan odasına çekilmiş, gitmekle kalmak arasındaki o fiziksel sınırı, yani valizleri hazırlamaya başlamıştı. "Yeter artık maymun, hadi uyumaya git bakalım. Ben de Aynur ablana bakayım," dedi Aras.

Uyku, oyuna doymayan çocuklar için sonsuz bir ceza gibiydi ancak Efrayim, yarın yeniden o mucizevi telefona kavuşmak ve bahçenin özgürlüğüne dönmek istiyorsa bu komuta boyun eğmek zorundaydı. Efrayim annesinin elini tutup odasına süzülürken, Aras da Aynur’un yanına gitti. Kapıdan girdiğinde, odanın ortasında ağzı açık iki dev gibi duran valizleri görünce;
"Tatlım, lütfen sadece temel ihtiyaçlarını al," dedi yumuşak bir sesle. Aynur, elindeki kıyafetlerle valizlerin başında kalakalmıştı. "Karar veremiyorum..." Aras, hınzır bir ifadeyle yaklaşıp kollarını Aynur’un beline doladı. Gözlerinin içine o her şeyi unutturan tutkuyla bakarken fısıldadı: "Ne yani, ben senin temel ihtiyacın değil miyim?" Aynur’un cevap vermeye vakti kalmadı; dudakları Aras’ın sıcaklığına teslim olmuştu. Dünyanın geri kalanı o an için sadece o odadan ibaretti.

Yaklaşık 150 kilometre yukarıda, boşluğun sessizliğinde görevini yapan Gümüş Elçi, izlemeye ve her bir veri kırıntısını kaydetmeye devam ediyordu. Karakter analizleri ve en ince duygusal tepkimeler, o mesafeden bile optik sensörlerine birer algoritma olarak düşüyordu.

Ancak şimdi, analizi daha farklı, daha ilkel bir türe odaklanmıştı. Hedefindeki iki insanın vücut ısısı her geçen dakika artıyordu. Gümüş Elçi, kaosun ilk gününde uyduların yaşadığı o meşhur "foton körlüğünü" şimdi kendi termal sensörlerinde yaşıyordu. Artan bu vücut ısıları, çekirdek algoritmasındaki yasaklı analizlere dair bir gösterge içeriyordu. Gözlemlemeyi bırakmadı; zira görevi kaydetmekti. Ancak o andan itibaren, yeryüzündeki hiçbir birimle bilgi paylaşımı yapmadı. Veri akışı aniden kesildi. Gümüş Elçi, medeniyetin o soğuk ve mekanik hafızasında, insana dair en mahrem sırrı saklayarak sessizce süzülmeye devam etti.

"Bavulları arabanın üzerine bağlayalım," dedi Aynur. Sesi titrek, gözleri ağlamaklıydı; vedanın ağırlığı nihayet omuzlarına binmişti. Orkun ve Aynur’un abisi Cem, söyleneni ikiletmeden bavulları emektar Toros’un portbagajına sıkıca sabitlediler. Toros her ne kadar geniş bir araç olsa da, bu kadar insanın o demir yığınına nasıl sığacağı tam bir mühendislik problemi haline gelmişti.

En nihayetinde çözüm, yine Aynur’un o pratik zihninden geldi: "Babam arabayı kullansın, diğer babam ön koltuğa otursun. Annelerim de arka koltuğa..." Aynur planını anlatmaya devam ederken, Aras daha fazla dayanamayıp elleriyle yüzünü kapatarak gülmeye başladı. Gidişin o kesif hüznü, bir anlığına yerini trajikomik bir yerleşim planına bırakmıştı. Aynur kaşlarını çatarak üsteledi: "Gülme gülme! İkisi de babam, ikisi de annem artık." "Mamun, mamun!" Efrayim, elindeki telefonla bu yerleşim tartışmasına son noktayı koymuştu bile.

Aras gülmesini bastırmaya çalışarak, "Tamam aşkım devam et, planın geri kalanını gerçekten merak ediyoruz," dedi. "Gülmeyin bak! Biz kadınlar annemlerin yanına arkaya sıkışacağız. Siz dört erkek de bagaja yerleşirsiniz." Cem, hayretle kardeşine baktı. "Abisinin gülü, tamam araba station kasa ama dört erkek oraya nasıl sığalım?" Aynur cevabı yapıştırmakta gecikmedi: "Biz beş kadın arka koltuğa nasıl sığıyorsak, siz de öyle sığacaksınız! Hadi yerleşin artık, Stefan’ı bekletmeyelim, geç kalıyoruz!"

Hurdalığı andıran tozlu yolları aşıp marinaya vardılar. Kaos öncesinde sahil şeridinden buraya gelmeleri bir saatten fazla sürerdi; otoparka yerleşmek ise başlı başına bir yarım saat demekti. Şimdi ise yollar sadece onlara aitti ve yirmi dakikada marinaya varmışlardı. Vip otoparka girmeleri ise sadece bir dakika sürdü.

Stefan onları doğrudan otoparkta karşıladı. Kısa, mesafeli bir selam haricinde tamamen sessizdi ve sadece işine odaklanmıştı. Aras, küçük valizler konusunda Aynur’u ikna etmeyi başardığı için işler hızlı yürüdü. Stefan valizleri alıp iskeleye doğru ilerlerken, onlar da peşine takıldılar.
Limanın durgun suyunda yaklaşık 14 metrelik yani 45 feetlik, lüks görünümlü Amerikan bandıralı bir tekne onları bekliyordu. Ana yelken direğinde asılı duran Türk bayrağı, bu yeni ve dilsiz dünyada bile denizcilik kültürünün o kadim saygı göstergesini yaşatıyordu.

Stefan tekneye binerken, güvertede onları bekleyen iki genç erkek daha belirdi.
Aynur ve Aras için artık o en zor an gelmişti. Gözyaşları içerisinde ailelerine sarıldılar. Emektar Toros’un yanında kalan sevdiklerinden kopmak, sanki dünyadan kopmak gibiydi. Efrayim ise hıçkırıklar içinde bağırıyordu: "Mamun! Mamun!"

Aynur ve Aras tekneye adım attıklarında, güvertedeki gençlerden biri öne çıkarak elini uzattı. "Merhaba, ben Mark. Tekneme hoş geldiniz. Bu arkadaşım da Nick; yolculuk boyunca size yardımcı olacağız." Aras, "Ben..." diye söze başlayacakken Mark nazikçe sözünü kesti: "Bay ve Bayan Güngör; sizi tanıyoruz ve hizmetinizdeyiz." Aras duraksadı. "Teşekkür ederim. Ancak merak ediyorum da; NASA'daki ofisim beni resmi bir mektupla çağırırken, Bay Elia Max neden telefon hediye ederek davette bulundu?"

Mark’ın yüzündeki o profesyonel ifade hiç bozulmadı. "Bay Max’ın sizi şahsen davet ettiğini sanmıyorum Bay Güngör. Şu anda birçok devlet ve ulusüstü şirket tam bir işbirliği içerisindeler. Kaçınılmaz olana karşı birlik olmak, artık bir tercih değil, zaruri bir durum."
Aynur, orta seviyedeki İngilizcesiyle konuşulanların ağırlığını hissetmişti. İçindeki o büyük merak ve korkuyla söze dahil oldu:

"Kaçınılmaz olan nedir?"

Bir gün, sıradan bir salı sabahında, Dünya'ya devasa bir uzay gemisi indi. İnsanlar panikledi, haber kanalları canlı yayına geçti, komplo teorisyenleri "Biz demiştik!" diye Twitter’ı ateşe verdi. Ama kimse beklemiyordu ki, bu istila tüm gezegen tarihinin en saçma olayına dönüşecekti… İlk Temas Devasa uzay gemisinden üç yeşil tenli, uzun kulaklı uzaylı çıktı. Üzerlerinde metalik, parlayan zırhlar vardı ve gözlerinden tehdit saçıyorlardı. Liderleri ileriye doğru bir adım attı ve tok bir sesle haykırdı.

— Bizi liderinize götürün!

Ortalıkta kimse kıpırdamadı. Çünkü "lider" konusu dünyada tam olarak net değildi. Bir grup "Amerikan başkanına gidin!" diye bağırırken, birileri "Avrupa Birliği'ne sormalıyız!" dedi. Arkalardan birisi de "Abi Birleşmiş Milletler var, oraya gitmeliler!" diye ekledi. Tartışma beş dakikada kavgaya dönüştü.

Uzaylılar birbirine baktı, liderleri kendi dilinde mırıldandı.

— Yine mi bu tip gezegenlerden biri...

Sonunda belediyede çalışan memur Hüseyin amca araya girip çözümü buldu.

— Bakın şimdi, herhangi bir işlem yapacaksanız önce "Gezegeni Ele Geçirme Talebi Formu"nu doldurmanız lazım.

Uzaylıların lideri şaşkınlıkla sordu.

— Form mu?

—Tabii! Bürokrasi olmadan istila mı olur? Önce form dolduracaksınız, sonra onay alacaksınız. Yoksa kaçak istila sayılır, ceza keseriz. Ayrıca şu geminin yabancı plaka statüsü için geçici gümrük muafiyeti belgesi nerede? Triptik karnesi olmadan buraya gemi indirmek yasak.

Uzaylılar bir an sessiz kaldı, sonra liderleri yanındaki subaya döndü.

— Bu gezegen sandığımdan daha zor olabilir…

Uzaylılar çaresizce formu kabul etti. Ama kağıdı açtıklarında şok geçirdiler: Gezegen Ele Geçirme Başvuru Formu – 326/B

1. İstila sebebiniz? ( ) Kaynak Sömürme ( ) Yeni Koloni ( ) Eğlencesine

2. Kaç adet askeriniz var? (Lütfen toplam ayak sayısını da belirtin)

3. Gezegeni ele geçirdikten sonra vergi oranlarınızı nasıl belirleyeceksiniz?

4. Dünya’daki mevcut sistemlerden hangisini kullanacaksınız? ( ) Kapitalizm ( ) Komünizm ( ) "Abicim biz doğrudan totaliter geliriz" seçeneği.

Uzaylıların lideri formu inceleyip kıkırdamaya başladı.

— Komutan Zargol, bu insanlar bizimle alay mı ediyor?

Komutan Zargol da şaşkın halde formu karıştırıyordu.

— Efendim, burada bir de "Başvuru için noter onayı gerekmektedir" diyor… Noter de nereden bulacağız?

Lider derin bir nefes aldı.

— Peki, biz bu noteri nereden bulabiliriz?

Belediye çalışanı Hüseyin amca sigarasını yaktı ve gevrekçe gülümsedi.

— İşte orası biraz sıkıntı… Noterler 12.30’dan sonra öğle molasına girer, sonra 15.00’te tekrar açılır. Ama çarşamba günü yarım gün çalışıyorlar, perşembe de resmi tatil.

Uzaylıların liderinin kaşları çatıldı:

— Ne demek yani?

— En erken randevuyu pazartesi alırsınız.

Lider gözlerini kıstı.

— Bu gezegeni yok etsek mi?

Tam o sırada başka bir yetkili araya girip ekledi.

—Tabi, önce çevresel etki raporu almanız lazım. Yok etmek için bile onay gerekiyor. Hele o geminin emisyon ölçümünü yaptırmadan motor bile çalıştıramazsınız, çevreyi radyasyona boğdunuz evladım.

Saatler geçti, uzaylılar hâlâ formlar, noterler ve belgelerle uğraşıyordu. Tüm ordu sinirden titriyordu. Gemideki diğer askerler liderlerine rapor veriyordu.

— Efendim, işler çığırından çıktı. Şu an "İşgal İçin ÇED Raporu" bekliyoruz, ama belediye "önümüzdeki ay gelin" dedi.

Uzaylı lideri kafasını tutarak bağırdı.

— BİZ KAİNATIN EN GÜÇLÜ İMPARATORLUĞUYUZ! YÜZLERCE GEZEGENİ ELE GEÇİRDİK! AMA ŞU FORMU TAMAMLAYAMIYORUZ!

Sonunda lider pes etti. Formları yere fırlattı ve emretti.

— Gidiyoruz. Bu gezegen ele geçirilemez. Burada yaşamak bile başlı başına bir işkence.

Bütün uzaylılar hızla gemiye bindi. Motorları çalıştırdılar. Ama tam havalanacakken hoparlörden bir ses geldi

— Dikkat, dikkat! Çıkış izni almadan kalkış yapmak yasaktır! Lütfen 4 adet belgeyle başvuru yapınız!

Uzaylı lider başını avuçlarının arasına aldı ve fısıldadı.

— Bizi kurtarın…

Ve böylece Dünya, tarihte ilk kez uzaylı istilasını sadece bürokrasiyle savuşturan gezegen olarak tarihe geçti. Belediye memuru Hüseyin amca ise tüm olanları izleyip başını salladı.

— Helal olsun, yine kimseye tek bir imza attırmadık.

BAŞVURU FORMU OLMADAN GERİ DÖNÜŞ YAPILAMAZ

Uzaylıların Dünya’dan kaçışının üzerinden tam üç hafta geçmişti. İnsanlık rahat bir nefes almış, televizyonlarda “Uzaylıları Kağıt İşleriyle Durdurduk!” başlıklı belgeseller dönmeye başlamıştı. Ancak kimse, o devasa geminin geri döneceğini tahmin etmiyordu.
Fakat bu kez… ellerinde kalemlerle.

İkinci Temas

Aynı sabah, gökyüzü bir kez daha karardı. Gemi bu kez belediyenin tam üzerine indi. Etrafta toz duman koptu, camlar sallandı. Herkes korkuyla kaçışırken tek bir kişi hiç istifini bozmadı: yine Hüseyin amca.

Elinde çay bardağı, sakin bir şekilde kaldırım taşına oturmuştu. Gemi açıldı, içinden geçen seferki o yeşil tenli lider indi. Bu kez zırh yerine gri bir takım elbise giymişti, elinde dosya çantası vardı.

— Sayın Hüseyin, biz geldik!
— Hoş geldiniz, buyurun. Formlarınızı getirdiniz mi?

Lider gururla çantasını açtı.
— Evet! Üç nüsha, noter onaylı, çevre raporuyla birlikte.
— Güzel. Sistem değişti. Artık e-devlet üzerinden yüklemeniz gerekiyor.

Uzaylı liderin yüzü dondu.
— E-devlet de ne?
— Elektronik Devlet Kapısı işte. Tüm başvurular oradan yapılıyor.

Komutan Zargol hemen araya girdi:
— Efendim, bizde internet yok.
— O zaman nüfus müdürlüğüne gidip şifre almanız lazım, dedi Hüseyin amca gayet ciddi bir sesle.
— Nerede o müdürlük?
— Şurada köşede, öğle arası yaklaşıyor, şimdi giderseniz sıra alamazsınız.

Lider bir an başını göğe kaldırıp derin bir nefes aldı.
— Kaçış yok... Bu gezegen resmen delirmiş.

Evrak Helak Etkisi

Uzaylılar çareyi buldu: beş kişilik bir “bürokrasi timi” kurdular. Her biri farklı daireye gönderildi.
Bir tanesi Tapu Müdürlüğü’ne,
biri Vergi Dairesi’ne,
biri Noter’e,
biri Nüfus’a,
sonuncusu da SGK’ya.

Sonuç: Felaket.

Tapu’daki uzaylıya “Arsa sizin adınıza değil” dendi.
Vergi Dairesi’ndeki “sistem çöktü”.
Noter, “fotokopi siyah-beyaz olur mu, renkli getirin” diye geri çevirdi.
Nüfus’taki görevli “randevusuz işlem alamayız” dedi.
SGK’daki memur ise “Bizim konumuz değil, belediyeye sorun” diyerek kibarca gönderdi.

Akşama kadar birbirlerine telsizle rapor verdiler:
— Komutan, Tapu Dairesi’nde hâlâ sıra numarası almadık!
— Efendim, sistem bizi ‘yabancı uyruklu’ olarak kaydetmedi, vatandaşlık istiyorlar!
— SGK’da “dijital imza” dediler, parmak izimiz tanımlanmadı!

Liderin damarları atmaya başlamıştı.
— Yüz gezegen fethettim, hiçbirinde “dijital imza” denen bir lanet yoktu!

Evrensel Çözüm Toplantısı

Ertesi gün belediyede kriz toplantısı yapıldı. Hüseyin amca, uzaylı lider ve birkaç yetkili bir masaya oturdu.
Lider masaya yumruğunu vurdu:
— Biz istila etmek istiyoruz, siz ise bize “dosya boyutu çok büyük” diyorsunuz!
— Efendim, sistem 5 MB’tan büyük dosya kabul etmiyor, dedi Hüseyin amca sakince.
— Bu kadar küçük bir limit olamaz! Bizim harita dosyası 2 terabayt!
— O zaman sıkıştırın. WinRAR var, oradan yaparsınız.

Uzaylı lider çaresizce başını iki yana salladı.
— Kâinatın sonu bu gezegen olacak…

Tam o sırada belediye binasının ışıkları gitti. Elektrikler kesilmişti.
Bir memur koşarak geldi:
— Efendim, faturayı ödememişler, elektrikler kesildi.
— Kimin faturası bu?
— Uzaylıların gemisi binaya bağlanmış, sayaç onların üstüne görünüyor.

Lider bir çığlık attı.
— ARTIK YETER!
— Efendim, sakin olun, dedi Hüseyin amca.
— Sakin mi olayım? Onay alamıyoruz, internet yok, dosyalar açılmıyor, elektrik kesik!
— O zaman şikâyet dilekçesi doldurun, ben başvuru numarası vereyim.
— Dilekçe mi?
— Tabii, “İşgal Sürecinde Yaşanan Mağduriyet Formu” var.

Uzaylı lider yere diz çöktü.
— Kimsiniz siz?!
— Biz belediyeyiz, evladım.

Sonuç

Üçüncü günün sabahında uzay gemisi bir kez daha havalandı. Bu kez kimse onları durdurmadı. Hüseyin amca elindeki çayla yukarı bakıp mırıldandı:
— Eh, yine kimseye işlem yaptıramadık.

O günden sonra uzaylılar kendi aralarında bir yasa çıkardı:
“Dünya benzeri bürokratik gezegenlere asla temas edilmemelidir.”

Ve böylece insanlık, ikinci kez uzaylı istilasını… evrak işiyle kazandı.

BÖLÜM 2 KAÇINILMAZ

1. KISIM HER ŞEYE RAĞMEN

"Aşkım, çapayı verir misin?"

Aynur, ağır metal çapayı Aras'a uzatırken bakışlarını ondan ayıramıyordu. Aras çapayı alırken parmakları birbirine değdi; Aynur’un yüzünde engelleyemediği bir tebessüm yayıldı. Aras duraksayıp sordu.

"Bir yerimde bir şey mi var?"

Aynur düşüncelerinden sıyrılıp başını iki yana salladı. "Hayır, nereden çıkardın?"

"Bana öyle bir bakıyorsun ki... Kendi kendine gülümseyince bir an yüzümde komik bir leke var sandım."

Aynur bu sefer neşeli bir kahkaha attı. "Sadece şu son on iki günü düşünüyordum Aras. Hayatıma girdiğin gün benim için bir mucizeydi zaten; ama bu karanlık günlerde yaptıklarınla, o mucizeyi her sabah yeniden inşa ediyorsun. Şu bahçeye baksana, yarattığın şey inanılmaz."

"Ben mi yarattım? Aşkım sakın babalarımızın ve kardeşlerimizin yanında böyle söyleme, beni burada amele niyetine çalıştırırlar!"

"Tamam, beraber ter döktünüz ama o fikirler senin zihninden çıktı. Kaosun ikinci günü, herkes gökyüzündeki sessizliğe bakıp ne yapacağını şaşırmışken o fileleri bulup bu serayı kurman... Medeniyetin fişi çekildiği anda sen bizi hayata bağlayan yeni bir devre kurdun."

Aras, elindeki çapayı toprağa saplayıp üzerine yaslandı. "Bunlar aslında yeni şeyler değil Aynur. Atalarımızın biz unuttuğumuzda bile toprağın altında sakladığı eski sırlar. Sadece literatürdeki bilgiyi tozlu raflardan indirip bu çamurun içine serdik, o kadar."

"İşte bu soğukkanlılığın bizi kurtardı," dedi Aynur. "O gün o gölgeliği kurmasaydın, bu fideler şimdiye çoktan kavrulmuştu. Sen benim için sadece bir eş değil, bir can simidi oldun."

"Abartıyorsun sevgilim," dedi Aras, hafifçe doğrularak. Mütevazı bir gülümsemeyle çapasına asılmaya devam etti.

"Hadi ama, Aras. Eski bir bisikleti, sızdıran bir su tankını ve bozuk bir buzdolabı motorunu, bisiklet dinamosuyla bir araya getirip çalışan bir düzenek kurdun. Tüm dünya durmuşken biz burada hayata tutunduk. Üstelik bahçeyi sularken her akşam o bisikletin pedalını çevirip spor yapıyor olmamız da işin en ironik kısmı."

Aras ellerini beline koyup derin bir nefes aldı. "Aşkım, ben sadece elimizde kalan parçaları birleştiriyorum. Teknoloji dediğin sadece karmaşık devrelerden ibaret değil. İnsan zekası çaresizlikle birleşince, hurdalıklar bile mucize üretir."

Gözü bahçenin kenarında vakur bir şekilde duran beyaz Renault 9’a kaydı. Şakağına sızan ter damlasını parmağıyla silip arabayı işaret etti. "Emektar Toros’un hakkını da yemeyelim. Babamın o eski mekaniği olmasaydı, o hurdaların hiçbirini buraya taşıyamazdık. Modern cipler yollarda birer heykel gibi kalırken, o yaşlı dev bizi geleceğe taşıdı."

Aynur, toprağa eğilip taze bir fidanın yaprağındaki toz zerresini nazikçe üfledi. "İşte bu," dedi, bakışlarını o yeşil yapraktan ayırmadan. "Eskiden mühendislik senin için sadece ekrandaki projelerdi. Şimdi ise bizim ekmeğimiz, suyumuz... Her şeyimiz oldun."

Aynur sözlerini bitirir bitirmez, zihni gayriihtiyari beş gün önceki o ikindi vaktine, aile arasında kıydıkları nikâha gitti. Her şey o kadar hızlı gelişmişti ki... Artık ne işleyen bir belediye, ne de kayıt tutan bir devlet otoritesi vardı. Dünya, kurşuni bir sessizliğin ve bitmek bilmeyen bir kaosun içindeydi; mühürlerin ve imzaların anlamını yitirdiği bu yeni düzende, onlar kendi mühürlerini ruhlarına vurmaya karar vermişlerdi.

Eski fantastik romanlardaki o epik törenleri andıran, sade ama sarsıcı bir nikâh yapmışlardı. Şahitleri ne bir memur ne de resmi bir defterdi; sadece aileleri ve bahçedeki o dilsiz ağaçlardı. Kendi elleriyle yazdıkları ortak yemin metni, hem birbirlerine duydukları sarsılmaz bağı hem de o can çekişen dünyayı her şeyiyle özetliyordu:

Aras, "Dün yolumuzu çizen o kibirli yıldızlar, şimdi üzerimizde süzülen dilsiz birer enkazdan ibaret. Gök dökülürken, karanlığın ortasında yönünü bulan tek şey gözlerindeki o saklı ışıktır artık. Medeniyet, kendi inşa ettiği gürültünün altında can çekişip mutlak bir sessizliğe bürünürken; bu ıssızlığın tek yankısı, birbirimizin nefesinde korunan o kadim fısıltıdır."

Aynur, "Bir zamanlar düşlerimize yataklık eden o aydınlık geceler, şimdi avuçlarımızı dolduran bu kahverengi toprağın sessizliğine evrildi. Dünya, insanın kibrine kırılıp bereketiyle kabuğuna çekilse de; bu kuraklığın bağrında köklerimiz birbirine dolanacak ve hayat, her şeye rağmen kendine sızacak yeni bir çatlak bulacaktır. Biliyoruz ki; insan ancak döküldüğü toprağı sevince filizlenir. Memleketini sev, memleketini koru; çünkü o kadim bağ koparsa, ruhun fırtınada savrulan bir toz zerresinden farksız kalır."

Sonra, birbirlerinin ellerini sıkıca tutarak hep bir ağızdan fısıldadılar "Düşen sahte yıldızlar ve ayaklarımızın altında suskunca bekleyen bu kadim toprak şahididir ki; üzerimize çöken gök ne kadar kararırsa kararsın, şafak bir daha asla gökyüzünden değil, sadece bizim birbirimize döndüğümüz o ilk andan doğacaktır. Evini sev ve onu her türlü karanlıktan koru; bahçeni sev ve onu inançla işle. Çünkü dünya dilsizleştiğinde, hayatın tek hakikati avuçlarındaki bu toprak ve başını yasladığın bu çatı olacaktır."

*****

Hava karardığında, köy evinin damındaki çardağın altında kurulan sofra, dünyanın geri kalanındaki o kör karanlığa inat küçük bir ışık adası gibiydi. Anneler ve Aynur, mutfaktan gelen tencere sesleri ve taze ekmek kokuları arasında son hazırlıkları yaparken; Aras, kardeşi Orkun’un oğlu Efrayim’i dizlerinde zıplatıyordu. Çocuklar harika yaratıklardı; felaketten bihaber, her saniyeyi saf bir neşeyle tüketiyorlardı. Aras bir zamanlar baba olmayı ne kadar çok istediğini hatırladı ama şimdi, medeniyetin dilsizleştiği bu belirsizlikte bir çocuk dünyaya getirmek, fırtınanın ortasında bir mum yakmaya çalışmak gibi geliyordu. Çılgınlıktı.

Damın bir köşesinde, Aynur’un babasından gelen küçük jeneratör, ritmik ve gürültülü bir şekilde hırıldayarak o karanlığı delmeye çalışıyordu. Aynur’un abisinin getirdiği o eski usul tüplü televizyon ise çardağın en gölgeli köşesine kurulmuştu. Analog antenin kabloları damın kenarından geceye doğru umutsuzca uzanıyordu. Bir haftadır aralıksız o ekranın başında nöbet tutmuşlardı. Dünyanın bir yerinden, herhangi bir dilde, cızırtılı da olsa bir insan sesi duymak için her yolu denemişlerdi.

Ancak ekran, onlara duymak istediklerini vermiyordu. Aras bakışlarını Efrayim’in gülen yüzünden çekip o gri ekrana çevirdi. Milyonlarca gri ve siyah noktanın durmaksızın dans ettiği o karıncalanma, aslında evrenin en eski uğultusuydu. Sinyaller sustuğunda geriye kalan tek şey, yaratılışın o sağır edici ve soğuk gürültüsüydü. Ne bir haber, ne bir müzik, ne de bir yardım çağrısı... Sadece mutlak bir yalnızlığın görsel karşılığı olan o bitmek bilmeyen karıncalar.

Yemekten sonra sofradaki neşeli sohbetler koyulaşmış, dünyanın dertleri o küçük ışık adasının dışında bırakılmıştı. Aras, günün yorgunluğu ve omuzlarındaki belirsizliğin ağırlığıyla müsaade isteyerek odaya çekildi. Aynur, eşinin durgunluğunu hemen fark etmişti; birkaç dakika sonra o da sessizce peşinden gitti.

Odaya girdiğinde Aras’ı elleri cebinde, pencerenin kenarında buldu. Gecenin karanlığına dalmış, öylece dışarıyı izliyordu. Aynur usulca yanına yaklaşıp kollarını onun beline doladı, başını omzuna yasladı.

"Galiba yıldızları benden daha çok özlemişsin," diye fısıldadı nazlı bir sitemle.

Aras, bakışlarını o simsiyah boşluktan ayırmadan gülümsedi. "Işık kirliliği olmayınca... Gerçekten harika görünüyorlar Aynur. Sanki binlerce yıldır oradaymışlar da biz yeni fark ediyormuşuz gibi."

Aynur parmağını camın soğuk yüzeyine uzatıp, ufuk çizgisinin biraz üzerinde hafifçe hareket ediyormuş gibi görünen, iğne ucu kadar parlak bir noktayı işaret etti. "Aşkım, şu yıldıza baksana. Diğerlerinden daha küçük ama sanki daha canlı, daha parlak."

Aras’ın yüzündeki o yumuşak ifade yerini teknik bir ciddiyete bıraktı. Gözlerini o parıltıya dikip derin bir nefes aldı. "O bir yıldız değil sevgilim. Yolunu kaybetmiş, kimsesiz bir uydu."

Aynur’un kollarındaki sarılışı hafifçe sıkılaştı. Aras devam etti: "Böylesi bir kaostan nasıl kurtulmuş, garip gerçekten. Galiba yörüngesinde şans eseri sabit kalmayı başardı. Şimdi, enerjisi tamamen tükenip karanlığa gömülene kadar geceleri bize eşlik edecek. Medeniyetin gökyüzündeki son, ölü hatırası..."

Oysaki Gümüş Elçi, büyük bir özveriyle yörüngesine kilitlenmiş; gökyüzünde nadir kalan arkadaşları gibi kararlılıkla kendisine verilen görevi yapmaktaydı. Aşağıdakilerin ona yakıştırdığı "yolunu kaybetmiş" sıfatından habersiz, soğuk boşluğun içinde sessizce süzülerek sadakatle hizmet etmeye devam ediyordu.

Sabahın ilk ışıklarıyla birlikte Aynur ve Aras, el ele "cennet bahçesi" adını verdikleri şaheserlerini geziyorlardı. Gece izledikleri o uzak ve soğuk parıltının aksine, şimdi ayaklarının altındaki toprak nemli, canlı ve sıcaktı.

Güneş, çiy damlalarıyla bezeli yaprakların arasından sızarken, Aynur bir gün önce diktikleri fidelerin boyunlarını nasıl doğrulttuğunu hayranlıkla izliyordu. Aras'ın nasırlı eli, Aynur’un elini her sıktığında, bu bahçe sadece bir gıda kaynağı değil; birbirlerine verdikleri sözün, bu yeni ve dilsiz dünyada kurdukları o küçük krallığın kalesi gibi görünüyordu. Fırsat buldukları her an, kısa bir bakışla ya da sessiz bir gülümsemeyle aşklarını tazeliyor; dışarıdaki kaosun bu yeşil duvarlardan içeri sızmasına izin vermiyorlardı.

Aynur durup taze bir nanenin kokusunu içine çekti. "Her şeye rağmen," dedi fısıldayarak, "hayat burada devam ediyor Aras."

Aras, eşinin elini dudaklarına götürüp küçük bir öpücük kondurdu. "Sen olduğun sürece," dedi gözlerinin içine bakarak, "bu bahçe her zaman dünyanın en güvenli yeri olacak."

*****

Uluslararası kurye, Mersin’in kıyı şeridinde, sinek vızıltısını andıran bir sesle elektrikli motosikletini sürüyordu. Tömük’ün deniz kenarındaki yayla evlerine doğru, kaosun ortasında değil de sıradan bir iş günündeymişçesine sakince ilerliyordu. Yollar, modern dünyanın aniden duran kalbinin kanıtı gibi birer otopark mezarlığına dönmüşken; insanlar, bu dilsiz ve akaryakıtsız dünyada hareket eden tek şeyi, kaos öncesinden kalma bu gerçeküstü manzarayı büyük bir hayretle izliyordu.

Kargocu, ne Akdeniz’in kıyıya vuran hırçın dalgalarına ne de kendisine bir hayalet görmüş gibi bakan meraklı insan seline aldırış ediyordu. Gözlerindeki kaskın vizörü ardında, binlerce kilometre yukarıdaki Gümüş Elçi’den akan kusursuz koordinatlar çerçevesinde yoluna devam ediyordu. Dünya susmuş, sistemler çökmüştü; ancak kurye için durmak, teslimatı geciktirmek demekti ve onun lügatinde gecikmeye yer yoktu.

Mersin’in caddelerinden süzülen o mekanik vızıltı, Tömük’teki cennet bahçesinin duvarlarına kadar uzandı. Elektrikli motosiklet, tozlu köy yolunda neredeyse hiç iz bırakmadan ilerleyip bahçe kapısının önünde durduğunda; önce çevredeki köylüler, ardından da ev sakinleri bahçeye döküldü. Herkes, sanki kıyametten sağ salim kurtulmuş bir zaman yolcusuna bakar gibi bu pürüzsüz, parlak aleti izliyordu. Kısa süreli bir şok dalgası tüm bahçeyi sardı.

Aras, dışarıdan bakıldığında her zamanki gibi sakin görünüyordu; ancak zihninin içinde devasa bir türbülans başlamıştı. Bir anda olasılıklar, algoritmalar ve teknik hesaplar beyninde uçuşmaya başladı. Eğer bir kurye hala koordinat alabiliyorsa ve bu araç hala şarj edilebiliyorsa, belki de medeniyet düşündüğü kadar derin bir karanlığa gömülmemişti. Belki de bir yerlerde sistem hala nefes alıyordu.

Düşünceleri, gökyüzündeki sessiz uydulardan yeryüzündeki bu somut motora kadar tüm zihnini kaplamışken; kuryenin nazik ama duygudan arındırılmış sesi, Aras’ın iç sesini keskin bir bıçak gibi kesti:

"Doktor Güngör, Bayan Toprak merhaba, ben Stefan. İki ayrı kargonuz var."

Bu sözler biter bitmez Stefan, yan cebinden çıkardığı akıllı telefonu Aras’a uzattı. Aras, eline tutuşturulan o pürüzsüz akıllı telefona bakarken parmaklarının titremesine engel olamadı. On iki gündür ölü birer cam parçasından farkı olmayan bu cihazların birinde, hala parlak bir ekranın yanıyor olması ve kendisinden parmak izi istemesi, fizik kurallarının bükülmesi gibi bir şeydi. Parmak izi okuyucunun yeşil ışığı, Aras’ın nasırlı başparmağıyla buluştuğunda mekanik bir onay sesi duyuldu. Stefan, motosikletin sepetinden özel kaplama, mat siyah bir kargo paketini ve montunun iç cebinden çıkardığı kalın bir zarfı Aras’a teslim etti.

Hiçbir şey olmamış, dünyanın çivisi yerinden oynamamış gibi motosikletine bindi. Stefan’ın kaskının vizörü kapandığında, arkasında sadece tozlu bir köy yolu ve dehşet içinde kalmış bir aile bıraktı. O ince vızıltı, gerisin geriye kıyıya, kendisini bekleyen tekneye doğru uzaklaşırken bahçede ölümcül bir sessizlik hakim oldu.

Aras, bir elinde soğuk kargo paketini, diğer elinde ise o zarfı tutarken bakışlarını Aynur’a çevirdi. Aynur’un yüzü, Stefan’ın ona hitap ederken kullandığı "Bayan Toprak" ifadesinin ağırlığıyla bembeyaz kesilmişti.

Aras, titreyen ellerine inat, zarfı tek bir hamlede açtı. İçindeki belgeyi büyük bir dikkatle satır satır okurken, Aynur’un gözleri kağıdın en üstünde yer alan o ağır sembollere kilitlenmişti. NASA ve Birleşmiş Milletler’in amblemleri yan yana duruyordu; hemen altında ise ABD ve Türkiye bayrakları, bu yeni dünyanın dilsiz otoritesini temsil edercesine yan yana işlenmişti.

Aras, profesyonel bir maske gibi yüzündeki hiçbir mimiği bozmadan belgeyi Aynur’a uzattı ve vakumlu kargo paketine yöneldi. Paketin içinden çıkanları gördüğünde Aynur’un gözleri fal taşı gibi açıldı.

"Aşkım..." dedi Aynur, sesi titreyerek. "İkimiz için de birer telefon göndermişler! Medeniyet geri mi dönüyor?"

Aras, elindeki cihazların o soğuk ve pürüzsüz metaline dokunurken başını yavaşça iki yana salladı. Bakışları hala Stefan’ın uzaklaştığı tozlu yoldaydı.

"Hayır sevgilim," dedi Aras, sesi buz gibi bir kararlılıkla yankılandı. "Sadece biri bizim için. Bu bize açık bir davet”

Bölüm 1: KAOS

2. Kısım: ATEŞ YAĞMURU

ENSISHEIM, ALSAS – KUTSAL ROMA İMPARATORLUĞU 7 Kasım 1492, Saat 11:30

Alsas düzlüklerinde güneş puslu sabahı henüz dağıtmış, toprağın nemini ağır ağır emiyordu. Mevsimin son buğdayları çoktan ambarlara çekilmiş, geriye sadece kış uykusuna hazırlanan uçsuz bucaksız sarı-kahverengi anızlar kalmıştı. Kasabanın dışındaki tarlalarda çalışan genç çiftçi Caspar, elindeki sabanı nemli toprağa daldırırken zihninde sadece akşamki kilise yemeği ve rüzgârın taşıdığı keskin toprak kokusu vardı.

"Bu toprak her yıl daha da sertleşiyor," diye mırıldandı Caspar, öküzlerini dürtükleyerek. "Sanki yerin altındaki devler uyanmak istemiyor."

Birkaç tarla ötede yaşlı Hans, belini doğrultup gökyüzüne baktı. Hava garip bir şekilde durgundu. Kuşlar, sanki gizli bir komut almışçasına aniden susmuş, sadece rüzgârın anızlar arasındaki fısıltısı kalmıştı. Hans, "Fırtına geliyor," dedi kendi kendine. "Ama bulut yok. Bu sessizlik hayra alamet değil."

Tam o anda, gökyüzünün en tepesinden, kulakları sağır eden ve havanın kimyasını değiştiren o yabancı uğultu duyuldu. Caspar başını kaldırdığında, güneşin parlaklığını gölgede bırakan bir ışık hüzmesinin göğü bir kılıç gibi yardığını gördü. Mavi-beyaz bir parıltı, arkasında kirli sarı bir duman izi bırakarak hızla yere doğru alçalıyordu. Havayı yırtan bu cisim, ıslık çalan bir ölüm gibi geliyordu.

"Hans! Bak! Tanrı bizi cezalandırıyor!" diye bağırdı Caspar, dizlerinin üzerine çökerek.

Hans ise dehşet içinde donup kalmıştı. Gökyüzündeki o parlayan kaya, sanki doğrudan üzerlerine hedeflenmişti. Işık öyle şiddetliydi ki, bir an için kasabanın tüm gölgeleri yer değiştirdi. Derken, toprağı bir deprem gibi sarsan o patlama gerçekleşti.

GÜÜÜM!

Ensisheim Kilisesi'nin çanları, bu sarsıntıyla birlikte kendiliğinden sallanıp tek bir kez "çın" diye öttü. Kuşlar panik içinde göğe yükseldi, öküzler bağırışlar eşliğinde tarlalardan kaçmaya başladı. Patlamanın merkezinden yükselen toz bulutu, bir devin nefesi gibi tarlanın üzerine çöktü.

Sessizlik geri döndüğünde, bu kez daha ağırdı. Caspar, kulaklarındaki çınlamaya rağmen ayağa kalkmaya çalıştı. Üstü başı toz içindeydi. Hans, elindeki tırmığı bir silah gibi sımsıkı tutarak toz bulutunun arasından belirdi. "Oraya düştü," dedi parmağıyla buğday tarlasının tam ortasını işaret ederek. "Cennetten bir parça koptu ve tarlayı vurdu."

Tarlanın ortasında, yaklaşık üç ayak derinliğinde dumanı tüten bir çukur açılmıştı. Çukurun dibinde ise simsiyah, pürüzlü ve hâlâ kor gibi yanan heybetli bir kaya parçası duruyordu. Kısa süre sonra Ensisheim'ın yerel yöneticileri ve rahipler belirdi. Rahip, elindeki kutsal suyu dumanı tüten siyah kayanın üzerine serperken sesi titriyordu: "Gökyüzü bir işaret verdi! Bu yıl, büyük değişimlerin yılıdır."

Muhafız komutanı, kılıcını çekerek köylüleri uzaklaştırdı: "Durun! Bu taş kutsal bir emanettir. İmparator Maximilian Hazretlerine haber salınana kadar bu kütle koruma altına alınacaktır! İmparator'a deyin ki; gökyüzü bugün Ensisheim'a bir zafer müjdesi fısıldadı. Hem batıdaki inatçı Fransızların hem de doğudaki korkunç Türklerin diz çökeceği günlerin habercisidir bu!"

Ensisheim Gök Taşı, imparatorun elçileri gelene kadar kasabanın en güvenli noktasında muhafaza edildi. Bu olay insanlık tarihinde, kayıt altına alınmış ilk gök ateşi, dolayısıyla literatürdeki ilk meteorit vakasıydı.

Beş yüz yıl boyunca gökyüzü sessiz kaldı. Ta ki insanoğlu göğü kendi metal kuşları ve sahte yıldızlarıyla doldurana kadar...

17 Mayıs 2025, Fransa, Bordeaux Saat 17:15 – KUŞLARIN DÜŞÜŞÜ

Kule penceresinin dışında, elektrik telleri üzerinde bir kumru oturuyordu. Gri tüyleri, öğleden sonra güneşinin kızıl ışığında neredeyse mor görünüyordu. Kuş, başını bir tarafa eğip dışarıdaki dünyayı gözlemliyordu. Kumrular, mitolojinin en eski çağlarından beri barışın simgesi olmuşlardı. Nuh Tufanı'ndan sonra zeytin dalı taşıyan, Venüs’ün arabasını çeken, İslam’da kalbi saflıkla bir tutulan o kadim elçi... Ve şimdi bu kumru, medeniyetin son saatinde bir elektrik teline tünemiş, hiçbir bilgelik taşımadan sadece oturuyordu.

Derken, içgüdülerinin çağrısıyla kanat açtı. Uçuş, tüm yaratıkların en saf özgürlüğüydü. Yer, hukuk ve mülkiyet... Bunların hiçbiri gökyüzüne erişemezdi. Kumru, kanatlarını açıp gökyüzüne doğru yükseldi.

Aynı anda, Bordeaux Hava Üssü'nden dört Mirage savaş uçağı havalandı. Pilot Laurent, telsizde gülüyordu. "Ekip Çakal, gökyüzü bizim!" diye haykırdı Laurent, uçağına keskin bir viraj yaptırarak. Yanındaki Pilot Moreau, ses bariyerini zorlayarak hızlandı. Pilot Dupont ve Moreau, gökyüzünde bir çift helis formasyonu oluşturdu. Hava tatbikatı kültürü böyleydi; pilot adları ve telsiz esprileri, gökyüzü krallarının ölümle oynadığı bir kumardı.

Laurent, Moreau'yu takip ederken aralarında sadece üç metre vardı. Hız göstergesi 1200 kilometreyi vurduğunda, gökyüzü dört ateş kuşunun dans ettiği bir sahneye dönüşmüştü. Kumru, tüm bu gösteriyi yukarıdan izliyordu. Altındaki bu titanyum gövdeli devler çok hızlı ve ölümcüldü ama onlar da yine birer kuştular; gökyüzünün hırçın çocukları...

Bordeaux'nun kuzeyinde ufuk çizgisi birden yırtıldı. Berrak bir yeşillik, mora karışan neon ışıkları... Kuzey Işıkları, tarihte hiç bu kadar güneye inmemişti. Bu bir optik mucize değil, manyetik zırhın delindiğinin habercisiydi.

Hava Tatbikatı Komutanı’nın sesi telsizde yankılandı: "Laurent, derhal dönüş yapın! Atmosfer yanıyor, tatbikat sonlandırıldı!"

Laurent, başlangıçta kaygısızdı: "Anlaşıldı kontrol, dönüş yapılıyor."

Ama dönüş yapamadı. Uçağın elektrik sistemleri, o yeşil ışığın içinde birer birer intihar etmeye başladı. Ekranlar titreşti, kumanda kolu bir anda tepkisizleşti. "Kontrol, kontrol! Uçağı kaybediyorum!" diye bağırdı Laurent. Kule ise sadece beyaz bir parazit seli duyabiliyordu. Dördü de aynı anda kontrolü kaybedip serbest düşüşe geçmişti. Telsiz operatörü çaresizce haykırdı: "Tüm kuşlar düşüyor! Tüm kuşlar düşüyor!"

Kumru, o anda bu çelik kanatların sessiz çöküşüne tanıklık etti. Laurent’in uçağı arkasında ateşten bir iz bırakarak alçaldı. Kumru, kanatlarını çırparak daha yükseğe tırmanmaya çalıştı ama manyetik alan onun iç pusulasını çoktan parçalamıştı. Yön duygusunu yitiren kuş, o öldürücü yeşil ışığın ortasında savrulmaya başladı. Kanat çırpışları zayıfladı; ilk kez gökyüzünde kendini bu kadar yalnız hissetti.

Ve sonra düştü. Elektrik tellerine takılan bedeni, bir saat sonra bir çocuk tarafından bulunacaktı. Tüyleri hâlâ o tuhaf yeşil ışıkla parıldayan, melek yüzlü bir ölü... Gökyüzünün masumiyeti yere çakılmıştı.

Dünyanın her yerinde aynı sahne tekrarlanıyordu. Mirage’lar, F-16’lar ve Rafale’ler... Gökyüzü kendi evlatlarını dışarı kusuyordu. Ancak asıl dehşet daha yükseklerden geliyordu. Atmosferin ısınmasıyla sürtünmeye yenik düşen binlerce uydu, akkor haline gelerek yeryüzüne süzülen devasa ateş mermilerine dönüşmüştü.

İnsanoğlunun göğe astığı "sahte yıldızlar", şimdi kendi yaratıcılarını avlamak için aşağı iniyordu.

YILDIZ YAĞMURU

YÖRÜNGE ALTI – EKZOSFER

Sessizlik, uzayın mutlak ve değişmez yasasıydı. İnsanlığın göğe fırlattığı ilk metal çığlık olan Sputnik 1’in küle dönüşmesinin üzerinden yetmiş yıla yakın zaman geçmişti. O küçük alüminyum küre, atmosferde yanarken arkasında sadece ince bir yol açmıştı. Şimdi o yol, uçsuz bucaksız bir metal mezarlığının kapısına dönüşmüştü.

Dünyanın çevresini saran binlerce aktif göz ve binlerce ölü metal yığını, manyetik kalkanın çöküşüyle birlikte görünmez bir el tarafından aşağı çekilmeye başladı. Yerçekimi, artık sadık bir hizmetkâr değil, intikamcı bir tanrıydı. İlk düşenler, en uzaktakiler oldu. İletişim uyduları, hava durumu gözlemcileri ve casus aynalar… Hepsi, bir zamanlar insanlığın bilgisini taşıyan o titanyum ve altın folyo kaplı tanrılar, şimdi yeryüzüne inen birer ateş mermisiydi.

PASİFİK OKYANUSU – BİR BALIKÇI TEKNESİ

Yaşlı balıkçı Hiroshi, ağlarını toplarken başını gökyüzüne kaldırdı. Okyanusun ortasında, ışık kirliliğinden fersah fersah uzakta, gökyüzü her zaman bir mücevher kutusu gibiydi. Ancak bu öğleden sonra, güneş henüz batmadan mücevherler kutusundan taşmış, aşağı dökülüyordu.

"Yuki, bak," diye seslendi kamaradaki oğluna. Sesi titriyordu.

Gökyüzünde aynı anda onlarca çizgi belirdi. Bunlar bildiği meteor yağmurlarına benzemiyordu. Daha yavaş, daha parlak ve çok daha öfkeliydiler. Bazıları havada parçalanıyor, arkalarında yeşil ve turuncu izler bırakarak okyanusun karanlığına gömülüyordu.

“Deniz tanrıları yıldızları topluyor,” diye geçirdi içinden Hiroshi. Ama hayır, bu bir efsane değildi. Havada metalin metalle sürtünmesinden doğan o tuhaf, tiz ıslığı duyabiliyordu. Heybetli bir uydu parçası, teknenin birkaç mil ötesine düştüğünde su muazzam bir sütun gibi havaya kalktı. Hiroshi, o an ilk kez korktu. Gökyüzü artık güvenli bir çatı değildi; üzerlerine çöken muazzam bir enkaz yığınıydı.

NEW YORK, TIMES SQUARE

New York’ta öğle güneşi tepeye tırmanıyordu ama gökyüzü, düşen uyduların yarattığı o yapay, turuncu bir alacakaranlığa bürünmüştü. Dev ekranlar karlı bir griye bürünmüş olsa da, meydandaki binlerce insan parlak öğle güneşi altında bile fark edilen ateş toplarını dehşetle izliyordu.

"Bu bir saldırı mı?" diye bağırdı genç bir kadın, elindeki işlevsiz akıllı telefonu havaya kaldırarak.

Yanındaki yaşlı adam, hırkasının yakasını düzeltirken acı bir gülümsemeyle cevap verdi: "Hayır evladım, bu biziz. Kendi çöplerimiz evimize geri dönüyor."

Tam o sırada, görkemli bir Starlink takımı Manhattan semalarında belirdi. Birbirine bağlı bir inci kolye gibi dizilen uydular, atmosferin yoğun katmanlarına çarptıkça parçalanıyor, her biri birer güneş parçası gibi parlayarak gökdelenlerin camlarına yansıyordu. Elia Max’in gökyüzüne kazıdığı o parlak imza, şimdi şehre yağan birer kor ateşti.

Bir parça, Chrysler Binası’nın tepesindeki paslanmaz çelik kuleye sürtünerek geçti. Metalin metali parçalama sesi, Times Square’deki uğultuyu bastırdı. İnsanlar çığlık atarak metrolara, sığınaklara, yerin altına kaçmaya başladı. Gökyüzü artık insanın değil, ateşin ve kütlenin oyun alanıydı.

İSVİÇRE ALPLERİ – BİR GÖZLEMEVİ

Dr. Aris Thorne, teleskobunun başından çekilip çıplak gözle pencereye baktı. Dijital veriler kesilmişti ama gerçeklik tüm çıplaklığıyla oradaydı. Ekranlarda "Sinyal Yok" ibaresi yanıp sönerken, dışarıda kıyamet yaşanıyordu.

"Kessler Sendromu," diye fısıldadı Aris. Donald Kessler’ın o korkulu rüyası gerçek oluyordu: Yörüngesel kirliliğin kritik kütleye ulaşıp kendini besleyen bir yok oluş döngüsüne girmesi. "Bir uydu diğerine çarpıyor; her biri kurşundan daha hızlı binlerce şarapnele dönüşüyor. Ve o şarapneller on bin yeni uyduyu vuruyor. Yörünge kendi kendini öğütüyor ama faturayı biz ödüyoruz."

Aris, cebinden bir sigara çıkardı ve titreyen elleriyle yaktı. Gökyüzündeki ateş çizgileri o kadar yoğundu ki, Alplerin karlı zirveleri sanki öğle sıcağındaymış gibi aydınlanmıştı.

“Bir zamanlar Sputnik’i takip etmek için heyecanlanan o çocuk nerede?” diye düşündü. “Şimdi ise gökyüzünün boşalmasını izliyorum. İnsanlık bu geceden sonra bir daha asla yıldızlara bakıp saf bir merakla hayal kuramayacak; çünkü artık yukarı baktıklarında gördükleri şey tanrıların evi değil, kendi yarattıkları o metal tavanın enkazı olacak.”

SAHRA ÇÖLÜ – BİR BEDEVİ KAMPI

Sahra’da kum tepelerinin ardında gökyüzü, manyetik fırtınanın yarattığı yapay bir karanlığa teslim olmuştu. Kabile reisi Ömer, develerinin huzursuz homurtularını dinlerken göğe baktı. Ataları, bu yıldızlara bakarak yollarını bulurlardı. Kutup Yıldızı, Avcı, Büyük Ayı… Hepsi oradaydı ama şimdi aralarında yapay, hızlı ve vahşi birer ışık seli akıyordu.

"Baba, cennet yanıyor mu?" diye sordu küçük kızı, Ömer’in entarisinin eteğine tutunarak.

Ömer, kızının korku dolu gözlerine bakıp onu göğsüne çekti. Gökyüzündeki bu öfkeli parıltı, ne bir fırtınaya ne de bildiği bir doğa olayına benziyordu. "Kıyamet dedikleri bu olsa gerek evladım," diye mırıldandı. "Melekler, insanoğlunun kibrini yeryüzüne geri fırlatıyor. Semanın kandilleri birer birer sönüyor ve dünya kendi karanlığına mahkûm ediliyor."

Bir parça, çölün ortasına sessizce ama büyük bir ısı dalgasıyla çakıldı. Kum, o noktada bir anda cama dönüştü. Ömer, devrilen devesini sakinleştirmeye çalışırken mırıldandı: "Yerde bulamadıkları huzuru gökte arayanlar, şimdi göğü başımıza yıkıyorlar."

YÖRÜNGE – SON PERDE

Yukarıda, bir zamanlar insanlığın gururu olan Uluslararası Uzay İstasyonu (ISS), kontrolsüz bir takla atarak atmosfere giriyordu. İnsanlığın uzaydaki barış kalesi, şimdi korkunç bir ateş topuna dönüşmüştü. Güneş panelleri kağıt gibi yırtılıyor, laboratuvar modülleri binlerce derecelik ısıda erirken içindeki kimyasalların yanmasıyla gökyüzünde parlak turkuaz ve egzotik mor izler bırakıyordu. ISS, son bir kez dünyanın üzerinden yaralı bir kuyruklu yıldız gibi geçti.

Aşağıda, Paris’ten Tokyo’ya, İstanbul’dan Buenos Aires’e kadar milyonlarca insan aynı şeyi görüyordu: Sahte yıldızların yağmuru. Her düşen parça, medeniyetin bir parçasını da yanında götürüyordu. İnternet, bankacılık, haberleşme, navigasyon… Hepsi o ışık hüzmelerinin içinde eriyip gidiyordu.

Gökyüzü beş yüz yıl önceki gibi sessizleşecekti belki. Ama bu kez, sessizlikten önce duyulan şey dualar değil, metalin ölüm marşıydı. 1492'de gökyüzü insana bakıyordu; bugün ise insan, kendi yarattığı tanrıların üzerine devrilişini izliyordu. Ensisheim Gök Taşı bir müjdeydi; bu ise bir veda.

İnsanlık, göğü fethettiğini sanırken aslında kendi üzerine yıkılacak olan bir tavan inşa etmişti. Ve o tavan, 17 Mayıs gecesi binlerce parçaya ayrılarak yeryüzüne indi. Ateş yağmuru bittiğinde, geriye sadece karanlık ve küllerden doğacak yeni, ilkel bir dünya kalacaktı.

GECE YARISINA İKİ KALA: TİTANLARIN KÜLÜ

NEW YORK, 21:30

Şehir, tarihinde ilk kez bu kadar sağırdı. Times Square’in o hiç uyumayan dijital gözleri kör olmuş, Broadway’in ışıklı nehirleri kurumuştu. Manhattan, devasa bir beton mezarlık gibi sessizliğe gömülmüştü. Ancak aşağıda hüküm süren bu mutlak karanlık, yukarıdaki cehennemi daha da görünür kılıyordu.

Yaşlı adam, saatler sonra sığınağının ağır kapısını aralayıp sokağa çıktığında, bildiği gökyüzünü yerinde bulamadı. "Fırtına dindi," diye fısıldadı çatallı bir sesle. Ateş yağmuru kesilmiş, o devasa metal kütlelerin yeryüzünü dövdüğü o korkunç gürültü yerini tekinsiz bir fısıltıya bırakmıştı. Ama gök, hiçbir zaman bu kadar "huzursuz" görünmemişti.

Zifiri karanlık olması gereken gökyüzü, sanki dev bir simyacı kazanı gibi kaynıyordu. Manyetik kalkanın deliklerinden sızan güneş rüzgarları, atmosferi kan kırmızısı ve zehirli bir yeşille boyamıştı. Bu, kutupların o zarif dansına benzemiyordu; bu, manyetosferin yavaş yavaş öleceği yirmi yıllık can çekişme sürecinin ilk neon çığlığıydı. Mor perdeler Manhattan’ın gökdelenleri arasında birer hayalet gibi süzülüyor, fosforlu bir sis yıldızların ışığını yutuyordu. Artık tek bir takım yıldızı bile seçilemiyordu; kadim rehberlerin yerini, yörüngede parçalanan milyonlarca mikro şarapnelin güneşten çaldığı o donuk, gümüşi parıltılar almıştı.

Hava, ağır ve metalik bir kokuyla doluydu. Okyanustan gelen serin esinti, beraberinde stratosferde yanan tonlarca titanyum, lityum ve alüminyumun geniz yakan kokusunu taşıyordu. Gökyüzünde, sanki görünmez dev bir fırçayla çekilmiş gibi duran kirli sarı ve turuncu duman izleri asılı kalmıştı. İnsanoğlunun kibri, gökyüzünü devasa bir is odasına çevirmişti.

Yaşlı adam başını kaldırdığında, o tuhaf ışımanın altında ellerinin bile değiştiğini fark etti. Tenine vuran ışık artık güneşten değil, medeniyetin enkazından geliyordu. Şehir susmuştu, teknoloji ölmüştü; ama gökyüzü, kaybettiği çocuklarının yasını tutarcasına rengarenk ve bir o kadar yabancı parlamaya devam ediyordu.

O an anladı: Fırtına bitmişti ama geride bıraktığı gökyüzü artık onlara ait değildi. İnsanlık, kendi elleriyle ördüğü tavanın altında, yabancı bir göğün altında ilk gecesine başlıyordu.

YÖRÜNGE ANALİZ RAPORU / #001 Sistem Durumu: KRİTİK / %97 Veri Kaybı

Atmosferin üst katmanlarındaki metalik fırtına durulmaya başlarken, yeryüzünden ulaşılamayan o soğuk yüksekliklerde medeniyetin enkazı yüzdürülüyordu. Bir zamanlar gökyüzünü bir örümcek ağı gibi saran faal uyduların toplam mevcudundan geriye sadece yüzde üçü kalmıştı.

Bu sessiz hayatta kalanlar, artık işlevsiz kalan küresel ağın ölü gövdesinde parıldayan son hücreler gibiydi. Analizler, Kessler Sendromu'nun o kusursuz öğütücüsünden sağ çıkmayı başaran bu küçük azınlığın büyük bölümünün tek bir imzayı taşıdığını gösteriyordu: Elia Max.

Dünya aşağıda karanlığa ve kaosa teslim olurken, Max’in "gümüş elçileri" yukarıda, artık kimsenin duyamadığı sinyallerini yaymaya ve beklemeye devam ediyordu.

Kayıt Sonu.

GÜMÜŞ ELÇİLERİN ŞAFAĞI

KALİFORNİYA, 18:30

New York zifiri karanlıkta hayaletimsi ışıklarla boğuşurken, kıtanın diğer ucunda güneş henüz batıyordu. Elia Max, tozlu otoparka giriş yaptığında gökyüzündeki o tuhaf, elektrikli kızıllığa sadece bir an baktı; hiçbir duygu belirtisi göstermeden doğrudan asansöre yöneldi. Yüzeyin elli metre altına, güneş rüzgarlarının ve elektromanyetik fırtınaların hırçın pençelerinin ulaşamadığı, çelikten bir kozayı andıran üretim sahasına indi.

Burası dışarıdan bakıldığında "Uzay Ekstra" için roket üreten sıradan bir fabrikaydı. Ancak gerçek, beton ve çeliğin çok daha derinlerine, sükûnetle işleyen bir öngörünün içine gömülmüştü. Üretim bantlarında, henüz kimsenin eline dokunmadığı, piyasaya sürülmemiş özel cihazlar diziliydi. Bu telefonlar, elektromanyetik korumayla zırhlanmış gövdeleriyle, yörüngede hayatta kalan o yüzde üçlük "gümüş elçilere" doğrudan kilitlenmiş birer veri bağıydı.

Yeryüzünde hayat durmuştu. Milyarlarca insan ellerindeki simsiyah, cansız cam yığınlarına bakarken medeniyetin sustuğuna inanıyordu. Piller sökülmüş, frekanslar kesilmiş, insanlık kendi sessizliğine hapsedilmişti.

Ancak Max’in yeraltı tesisinde panik değil, soğuk bir disiplin vardı. Beyaz tulumlu çalışanlar, son birkaç saattir bu özel cihazları mühürlü kargo kutularına yerleştiriyordu. Bu kutular mağaza rafları için değil; fırtınanın ardından başlayacak o sessiz dönemde, birbirleriyle iletişimi zorunlu olan kritik düğüm noktaları için hazırlanmıştı. Kaosun ortasında, dünyanın geri kalanı dilsizleşirken bu cihazlar, kopmaması gereken o ince veri hattını canlı tutacak yegâne araçlardı.

Kutuların üzerindeki adresler, önceden belirlenmiş isimlere doğru yola çıkmak için bekliyordu. Elia Max asansörden çıkıp sessizce akan üretim bandına baktığında, yüzünde tanımlanması zor, hafif bir kıpırtı belirdi.

Dünya ağır bir yara almıştı; ama Max, henüz kimsenin bilmediği bir ağın en hayati damarlarını açmaya hazırdı.

MERSİN MARİNA, TÜRKİYE – 30 MAYIS, 09:30

Kıyametin üzerinden geçen on üç koca gün, zamanın dokusunu değiştirmişti. Artık takvimler sadece hayatta kalınan günleri sayıyordu. Akdeniz’in o meşhur turkuazı, atmosferdeki metal tozlarının ve çöken manyetosferin etkisiyle tuhaf, mat bir kurşuni renge bürünmüştü. Sabah güneşi, gökyüzündeki o kirli sarı duman tabakasının arasından süzülürken Mersin Marina’ya solgun bir ışık bırakıyordu.

Açıklarda beliren 14 metrelik küçük yelkenli, bir hayalet gemi gibi sessizce yaklaştı. Gövdesindeki beyaz tuz lekeleri ve hırpalanmış yelkenleri, Atlas Okyanusu’nu ve koca bir denizi hangi fırtınalarla boğuşarak geçtiğinin dilsiz şahitleriydi. Amerika Birleşik Devletleri’nden yola çıktığına inanılması güç olan bu tekne, otoritenin ve denetimin buharlaştığı bu yeni dünyada, hiçbir sahil güvenlik engeline takılmadan limanın durgun sularına süzüldü.

Marina yetkilisi, elinde artık sadece bir sopa niyetine tuttuğu telsiziyle rıhtımda donup kalmıştı. Dünyadaki tüm motorların sustuğu, gemilerin açık denizlerde birer yüzen tabuta dönüştüğü bu günlerde, bu teknenin limana bu kadar kararlı bir şekilde yanaşması mucize gibiydi.

Tekne rıhtıma çarptığında, içerisinden yorgun ama çevik bir genç karaya atladı. Marina görevlisinin asıl şaşkınlığı ise saniyeler sonra zirveye ulaştı. Teknenin içinden, büyük bir titizlikle karaya indirilen şey elektrikli bir motosikletti.

Görevli, on üç gündür sadece paslanan metaller, bozulan gıdalar ve çürüyen bir medeniyet görmüştü. Ancak bu motosiklet ve gencin koltuğunun altında taşıdığı küçük paket, sanki zamanın dışından gelmiş gibiydi. Genç adam, paketi motosikletin arka muhafaza sepetine yerleştirirken görevli bir anlığına kutuya odaklandı.

Paket, dış dünyadaki o her yeri kaplayan gri tozdan ve nemden tamamen azade görünüyordu. Karbon fiber dokulu, mat siyah bir kaplamayla mühürlenmişti. Üzerindeki dikişsiz vakum mührü, okyanusu aşan o fırtınalı yolculuğa rağmen tek bir çizik bile almamıştı. Dünyanın geri kalanındaki tüm nesneler eskimiş ve hırpalanmışken, bu kutu Kaliforniya’daki o yeraltı laboratuvarının steril soğukluğunu hâlâ üzerinde taşıyordu. Elektromanyetik zırhın yarattığı o pürüzsüz yüzey, "Büyük Darbe"nin dokunamadığı tek şeyin bu kutu ve içindekiler olduğunu haykırıyordu.

Motosikletin üzerine bindiğinde, kargo zarfının üzerindeki şeffaf bölme bir anlığına güneşi yansıttı. Marina yetkilisi, durdurmak ya da bir soru sormak için yaklaştığı o kısa saniyede, zarfın üzerindeki yazılardan sadece tek bir satırı okuyabildi. O satır, bu ıssız ve dilsizleşmiş limanda yankılanan sessiz bir komut gibiydi:

Alıcı: Aras Güngör

Motosikletin elektrikli motoru, neredeyse duyulmayan bir vızıltıyla çalıştı. Genç adam gazı çevirdiğinde, medeniyetin sustuğu bu topraklarda modern dünyanın son ve en gizemli yankısı Mersin’in tozlu yollarına doğru uzaklaştı.

Bölüm 1: KAOS

1. Kısım AURORA: GÖLGEDEKİ KÖRLÜK

17 Mayıs 2025, Saat 00:05

NASA – Uzay Hava Tahmin Merkezi, Boulder, Colorado

Gece vardiyası teknikeri Marcus, önündeki devasa ekran yığınına bakarken esnedi. Masasında soğumuş kahvesinden kalan halka izleri ve yarım bırakılmış bir çörek duruyordu. Yan masadaki çalışma arkadaşı Sarah, elinde taze bir kahve kupasıyla içeri girdi.

"Hâlâ bir hareket yok mu Marcus?" diye sordu Sarah, esneyerek. "Güneş bugünlerde emekli memur gibi davranıyor."

"Aynı nakarat," dedi Marcus, sandalyesinde gerinerek. "Şu AR3664 kodlu güneş lekesi, aylardır sadece gürültü yapıyor. Sıradan veri akışlarını denetlemekten parmaklarım uyuştu."

Birden, sol köşedeki ekranda Güneş ve Heliosfer Gözlemevi'nin (SOHO) taçküre ölçer kamerasından (LASCO C3) gelen görüntüde tuhaf bir karıncalanma belirdi. Ekran bir anda bembeyaz oldu.

"Yine mi algılayıcı gürültüsü?" diye mırıldandı Marcus. Klavyede birkaç tuşa sertçe bastı. "Sarah, şuna bak! SOHO yine körleşti."

Sarah masasına eğilip ekrana baktı. "Yine mi? Bu ay üçüncü kez görüntü donuyor. Şu eski donanımlara bütçeyi kısıp dururlarsa olacağı bu. Milyon dolarlık cihazlar, basit bir parçacık fırtınasında havlu atıyor."

"Kesinlikle," dedi Marcus, canı sıkılmış bir tavırla. "Elimizdeki kamera, flaş patlamış fotoğraf makinesinden farksız. Bak, veri kaybı yazısı her yeri kapladı."

Marcus hemen diğer kaynaklara yöneldi ancak ESA ve JAXA uydularından da yanıt alamıyordu. "Küresel bir yazılım hatası olmalı. Ya da uydular aralarında anlaşıp greve falan gitti. Eğer gerçek bir patlama olsaydı, büyük parlama uyarıları binayı inletirdi Sarah. Ama bak, her yer kütüphane gibi sessiz."

Nedenini kavrayamıyorlardı: Uyarılar çalmıyordu çünkü fırtınanın öncü protonları uyduların sayısal belleklerini delip geçerken, sistemler çığlık atacak zaman bile bulamamıştı. Marcus, iç ağdaki mesaj tahtasına kısa bir not düştü: "SOHO ve dış ağlarda veri kaybı. Muhtemelen eşleme hatası. Sistemi yeniden başlatıyorum. Kimse kaygıya kapılmasın."

O sırada, 1.5 milyon kilometre ötede, Dünya'nın son nöbetçisi olan DSCOVR uydusu, üzerine doğru gelen o devasa plazma duvarını fark etti. Manyetik duyargaları tarihin görmediği bir sapmayla titrerken, Dünya'ya son bir çığlık gönderdi: "Manyetik Bileşen: Uç Güney. Şiddet: Ölçüm Dışı."

Marcus'un ekranında kırmızı bir kutucuk belirdi: "Sistem yeniden yükleniyor..." Marcus, yaklaşan felaketi sadece bir bağlantı sorunu sanarak çöreğinden bir ısırık daha aldı. Yarın sabah yöneticisinden alacağı azarı düşünüyordu; oysa ertesi sabah azar atacak bir yöneticisi, hatta elektriği olan bir şehri bile kalmayacaktı.

GÖK ATEŞİ: KANADA'NIN DÜŞÜŞÜ

17 Mayıs 2025, Saat 09:32 – Quebec, Kanada

Zaman, evrenin o soğuk sessizliğinde farklı akıyordu. Colorado'da Marcus yazılımsal hayaletlerle boğuşurken, Kanada'nın kuzey semalarında gökyüzü bir anda görünmez bir devin darbesiyle sarsıldı. Ufukta yükselen güneş, kükreyen bir ateş denizinin altında boğulmuştu. İlk darbe buraya, medeniyetin zırhının en ince olduğu o kuzey kapısından içeri sızdı.

Atmosfer, üzerine binen trilyonlarca tonluk manyetik basınç altında adeta bir bez gibi yırtıldı. Hava, sürtünmenin şiddetiyle öyle bir ısındı ki; sessizlik, yerini milyonlarca metal plakanın birbirine çarpmasını andıran o uğultuya bıraktı. Statik yük, her zerreyi birer mermiye dönüştürmüştü. Orman yangınları aşağıdan başlamadı; bu, tarihin gördüğü ilk "gök ateşiydi."

Asırlık çam ağaçları, gökyüzünden inen elektrikli bir cıvata darbesiyle alev toplarına dönüştü. Kuşlar, içlerindeki manyetik pusulalar birer prangaya dönüştüğü için kendi etraflarında delice daireler çizerek toprağa çakıldılar. Kanada'nın o mağrur toprakları, artık güneşin öfkesini boşalttığı devasa bir kor halindeydi.

Ormandaki bir çiftliğin çatısında, elektrik direği bir ağacın gövdesini keserken parçalandığı aynı saat; 200 metre ötede altı yaşındaki Tommy ve sekiz yaşındaki Emma, anneleriyle verandaya çıkmıştı. "Bak, gökyüzü yeşil oldu!" diye haykırmıştı Tommy. Anne, o rengi görmüştü — o imkansız, hoş rengi. "Çok güzel," diye fısıldamıştı, çocuklarını koklayarak. Bir dakika sonra, çiftlik evinin ana elektrik paneli tetiklendi; açıldı, kapandı, açıldı... Evde, radyo cihazı o anda yüksek sesle karısını uyarmaya başlamıştı ama kimse duymadı. Çoktandır telefonlar çalışmıyordu.

GÖLGEDEKİ KÖRLÜK: 18 DAKİKALIK CAN PAZARI

17 Mayıs 2025, Saat 09:24 – NASA, Houston

(Kalan Süre: 18 Dakika)

Mühendis James, Colorado'daki "bağlantı kopukluğu" raporunu gördüğünde Marcus'un aksine donup kaldı. Grafiklerin fizik yasalarına aykırı bir hızla dikleşmesi karşısında kahve kupasını masaya bıraktı.

"James, veriler doygunluk noktasını aştı! Grafik çizgisi ekranın dışına çıktı, bu imkansız!" diye bağırdı yan masadaki meslektaşı.

"Yazılımsal bir sapma değil bu," dedi James, elleri titreyerek. "Uydu protonları saymayı bıraktı çünkü sayılar artık sayılamıyor! Tasarladıkları en büyük rakamdan milyonlarca kat daha büyük bir şey yaklaşıyor! Güneş az önce bize bir mektup gönderdi ve o mektup şu an kapıda!"

Houston ile Beyaz Saray arasındaki telefon hattı saniyeler içinde açıldı. Bu, tarihin en kısa ve en çaresiz pazarlığıydı.

Houston: "Efendim, L1'deki nöbetçiden gelen o son çığlığı aldık. Manyetik kalkanın kapıları içeriden açıldı, enerji doğrudan içeri sızıyor! Doğu yakasının tüm elektrik şebekesini hemen kapatmalısınız!"

Beyaz Saray: "Bu ne anlama geliyor? Piyasaların açılmasına dakikalar var, somut konuşun!"

Houston: "Efendim, piyasa diye bir şey kalmayacak! Her saniye binlerce trafoyu havaya uçuracak bir akım yaklaşıyor!"

Beyaz Saray: "Tüm şehri karanlığa mı gömelim? Kapatma emrini verirsem tarihin en büyük borsa çöküşüne sebep olurum!"

Houston: "Efendim, şu an kapatmazsanız —yarın sabah— elinizde takas yapacak bir kâğıt bile kalmayacak! Çünkü o kâğıdı aydınlatacak bir ampulünüz olmayacak! Doğru karar yok, Efendim. Sadece iki berbat seçenek var!"

Karar asılı kaldı. Telefon hattındaki titreme bir saniye sürdü, iki saniye...

Saat 09:36'da New York'un çelikten devleri güneşin ilk ışıklarıyla yıkanırken, kimse göğün derinliklerinde bir canavarın pençesini uzattığını fark etmemişti. Times Meydanı'nda bir turist, telefonuyla gökyüzünde beliren o imkansız yeşil dalgaları çekerken arkadaşına bağırdı: "Tanrım, bu hayatımda gördüğüm en güzel şey! Neden kimse haber vermedi?"

Oysa o ışıklar gökyüzünün bir süsü değil, mıknatıskürenin, yani o görünmez manyetosferin sonunun haykırışıydı.

Aynı anda, Empire State binasının 42. kat asansöründe bir stajyer yanındakine fısıldadı: "Umarım bugünkü toplantı uzun sürmez, akşam erken çıkmam lazım." Yanındaki adam gülümsedi: "Günü kısa kesmişler zaten. 09:30'da bitecek."

Tam o anda, asansörün tavanındaki ışıklar bir anlığına göz kırptı.

Saat 09:42'de devasa bir sessizlik şehri yuttu. Telefonlar birer ölü balık gözü gibi karardı; asansörler binlerce insan için çelikten mezarlara dönüştü. Metrolar karanlık tünellerde durdu; binlerce insan yerin altında kör ve sağır kaldı. Havada duyulan tek şey, gökyüzünden gelen o derin uğultuydu; sanki evren dev bir diyapozon gibi titriyordu.

Beyaz Saray'ın kararı çok geç gelmişti. Kapatma emri, hiçbir şeyi kurtaramamıştı.

İnsanlık tehlikeyi sezemedi çünkü "görmek" ile "anlamak" arasındaki o uçurumda boğulmuştu. Güneş, bir baba şefkatiyle ısıttığı dünyayı bir saniye içinde bir ateş çukuruna atmaya karar verdiğinde; insanın tüm o yüksek teknolojisi, pillerle çalışan bir oyuncaktan farksız kalmıştı.

Ozon tabakası saniyeler içinde seyreldi ve güneşin saf morötesi ışınları, yeryüzündeki yaşamı bir mercek altındaki böcek gibi yakmaya başladı.

Geriye sadece mekanik bir sessizlik ve karanlıkta fısıldaşan o kadim korku kalacaktı. Felaket o kadar büyüktü ki, insanın dar hayal gücüne sığmamıştı.

Saat 09:45'te, Colorado'da Marcus, soğumuş kahvesinin sonunu içmeye çalışıyordu. Ekranlar tamamen siyahlığa gömüldüğünde, ağzındaki çörek parçasıyla şaşkınlık içinde dışarı baktı.

Sabah güneşi tuhaf, metalik bir yeşil-mor renk almıştı.

O rengin adı: Apocalypse.

*****

Adana-Mersin otoyolu, o akşam medeniyetin gürültülü bir damarı olmaktan çıkmış, terk edilmiş bir nehir yatağına dönüşmüştü. Saatler tam 18:30’u gösterirken, gökyüzünde bir saat önce patlayan o mor ve neon yeşili kıyamet perdesi çekilmiş, yerini ağır, kadifemsi ve tekinsiz bir karanlığa bırakmıştı.

Aras, o sessizliğin içinde dünyanın nefesinin kesildiğini duyabiliyordu. Artık ne bir motorun uğultusu vardı, ne de ufukta parlayan bir şehrin yapay ışıkları. Teknoloji, son nefesini binlerce kilometre ötedeki bir uydunun sessiz çığlığıyla vermiş; geriye sadece metal yığınları ve bu devasa sessizliğin ortasında kalan insan ruhu kalmıştı. Büyük bir "hiçlik" çağı başlıyordu, Aras bunun farkındaydı. Ama tuhaf bir şekilde, korku bu akşam onun kalbine uğramamıştı.

Yanında Aynur vardı.

Dünyanın tüm ışıkları sönerken, Aras aradığı aydınlığı Aynur’un avucunun içinde bulmuştu. Parmakları birbirine kenetlendiğinde, sanki otoyolun o soğuk asfaltı çiçeklenen bir patikaya dönüştü. Adımları, yıkılan bir medeniyetin enkazına değil, daha saf bir başlangıca doğru atılıyordu. Aras, içindeki o tuhaf huzuru notalara döktü; sesi karanlığın içinde bir fener gibi yükseliyordu.

"Mavi nurdan bir ırmak

Gölgede bir salıncak

Bir de ikimiz kalsak

Yıldızların altında

Yanmam gönlüm yansa da

Ecel beni alsa da

Gözlerim kapansa da

Yıldızların altında" 

Etraflarında terk edilmiş araçlar birer heykel gibi dikilirken, onlar sadece şarkı söyleyerek yürüyorlardı. Şarkıları, elektriğin terk ettiği bu metal ormanında yankılanan tek canlı sesti. Mersin’e doğru, o sonsuz asfaltta el ele ilerlerken; teknoloji ölmüştü belki ama Aras, Aynur’un elini her sıktığında, dünyanın hala dönmek için bir sebebi olduğunu hissediyordu.

Karanlık bir dev gibi yeryüzüne çökmüştü, ancak iki kalp el ele verdiğinde, en derin kaos bile sadece bir fon müziği olarak kalıyordu.

Aras'ın bu vurdumduymaz, hatta neredeyse hafiflemiş tavrına karşın; Aynur, parmaklarının ucuna kadar sızan o devasa huzursuzlukla titriyordu.

"Aşkım... Tüm bunlar nedir? Bu sessizlik, bu karanlık..."

"Muhtemelen güçlü bir güneş fırtınası dünyayı tokatladı," dedi Aras. Sesinde, az önceki şarkının tınısından hiçbir şey eksilmemişti. "Görünen o ki medeniyetin hard diskini yaktık. Dünya teknolojisinin yarısını, elektroniğinin ise tamamına yakınını... Ha, bir de muhtemelen işimi kaybettim."

Aynur duraksadı, elini daha sıkı tuttu. "Neden işini kaybettiğini düşünüyorsun ki? Her şey düzelince..."

Aras karanlığın içinde keyifle güldü; bu, bir imparatorluğun çöküşünü izleyen birinin teslimiyet dolu gülüşüydü.

"Düzelmeyecek sevgilim. En azından önümüzdeki on yıl boyunca gökyüzünde çalışan tek bir uçak bile göreceğimizi sanmıyorum. Amerika’daki ofisime gitmek için bir kalyon inşa etmem gerekebilir."

"O ne güzel!" dedi Aynur, sesinde korkuyla karışık gizli bir sevinç belirmişti. "Artık ayrı düşmeyeceğiz o zaman. Benim mesleğimi beraber yaparız, toprağa döneriz."

"Düşünsene," dedi Aras, başını o an her zamankinden daha parlak görünen yıldızlara kaldırarak. "Yüksek makine mühendisi, itki sistemleri uzmanı, kuantum fiziğiyle uyduları konuşturan adam... Bahçede domates çapalamak için harika bir özgeçmiş, değil mi?"

Aynur artık Aras'ın yanında kalacağı fikriyle iyice keyiflenmişti. Ne teknolojik yoksunluk ne de maddiyat üzerine kurduğu hayallerin hiçbir anlamı kalmamıştı. Belki post-modern çağda, sanayi devrimi öncesi bir sadelikte yaşayacaklardı ama ruhunu kemiren o modern kaygıların çoğu bir anda sönüp gitmişti. Elini daha bir güvenle sıktı Aras'ın. Sesleri, otoyolun karanlık betonunda yankılanmaya devam etti:

*"Yanmam gönlüm yansa da, ecel beni alsa da, gözlerim kapansa da yıldızların altında..."*

Tam o sırada, denizin ufkunda kırmızı, parlak bir leke belirdi. Önce uzak bir fenerin cılız parıltısı sandılar onu; ancak saniyeler içinde o leke genişledi, kızardı ve arkasında kor ateşten bir kuyruk bırakarak gökyüzünü bir kılıç gibi yardı. Derken bir tane daha... Ve bir tane daha...

Aynur’un gözleri büyülenmiş bir çocuk gibi parlıyordu. "Aras, bak!" dedi sesi titreyerek. "Dünya bize cevap veriyor, yıldızlar yağıyor üzerimize..."

Ancak Aras’ın bakışları, o kırmızı ışıkların denize doğru çizdiği kavislerde asılı kaldı. Birkaç dakika içinde gökyüzünün o tekinsiz morluğu, yerini cehennemî bir kızıla bıraktı. Yüzlerce, binlerce ateş topu, gök kubbenin görünmez tavanından kopup yeryüzüne doğru hızla akmaya başlamıştı. Şarkıdaki o naif "mavi nurdan ırmak", şimdi yerini erimiş bir bakır denizine bırakıyordu.

Gökyüzü şarkı söylemeyi bırakmış, uğuldamaya başlamıştı. Aras, Aynur’un elini her zamankinden daha sert, neredeyse canını yakacak kadar sıkı kavradı. Az önceki o vurdumduymaz huzuru, yerini kadim bir hayatta kalma güdüsüne bıraktı.

"Bunlar yıldız değil Aynur," dedi fısıltıyla. Sesi, yaklaşan ateş fırtınasının metalik uğultusunda kaybolup gitti. "Cennetten kovuluyoruz."

Otoyolun sessizliği, gökyüzünden inen bu devasa ateş mermilerinin atmosferi yırtan çığlığıyla parçalandı. Gökyüzü bir daha hiç bir zaman eskisi gibi görünmeyecekti.

Ateş yağmuru dünyanın her yerinden rahatça gözlemlenebiliyordu. Tanrıya inananlar, bu yaşananların kutsal kitaplarda binlerce yıl önceden haber verilen o son olduğunu haykırmaya başlamıştı. İnançsızlar, devasa bir meteorun dünyaya yaklaşmakta olduğunu ve bunların sadece öncü meteoritler olduğunu savunuyordu. Komplo teorisyenleri ise tüm yaşananların dünya dışı bir medeniyetin topyekun saldırısı olduğunu ileri sürerek korkuyu körüklüyordu.

 Aras ve onun gibi bilim insanları ise gerçeği ilk görüşte anlamışlardı.

DÜNYADAN SONRA

GİRİŞ

Kahverengi! Tamamen tozla kaplı. Atmosferi var ama neyse ki yaşam yok. En azından yörüngeden yaptığımız ilk taramalar, yaşam olmadığı yönünde. Biz de bu yönde umut besliyoruz. Tabii ki bu büyük arzu, büyük bir problemi de beraberinde getiriyor. Yaşam yoksa ve yaşama elverişli değilse, bu gezegene nasıl koloni kuracağız? İlk nesilden birileri olsa problemi çözmek için elbette bir sürü fikri, hırçın yağmur damlalarının peşi sıra yere düştüğü gibi sıralarlardı. Gerçi benim gibi Gümüş Nesil yağmuru da hiç görmedi. Gümüş Nesil, kaosun ortasında öngörülemeyen nadir sonuçlardan biriydi. Kaos mu? Her şey 17 Mayıs 2025'te başladı...

Bölüm 1 KAOS

1. Kısım AURORA

17 Mayıs 2025, Türkiye, Mersin

Baharın tüm güzellikleri, Akdeniz sahillerinde göz kamaştıracak kadar kendisini gösteriyordu. Hava ve deniz suyu ısınmış, ağaçlar yeşile bürünmüş ve kuşlarla cıvıl cıvıl olmuştu. Aras, henüz tatilinin ikinci gününde, nişanlısı Aynur'la beraber özel bir diş polikliniğine gelmiş, diş doktorlarına karşı fobisini nişanlısının elini sıkıca tutarak gizlemeye çalışmıştı.

"Dişlerinize iyi bakmanıza rağmen, belirgin çürükler farklı problemlere işaret ediyor olabilir." dedi doktor, ağzı açık ve biraz da uyuşuk olan Aras'ın yerine nişanlısı cevap verdi.

"Öneriniz nedir doktor bey?"

"Sizi Adana'dan bir doktor arkadaşıma yönlendireceğim. Elbette Mersin'de de işini ehli endokrinoloji doktorları var. Ancak referans olduğum arkadaşım işinde en iyisi sayılır."

"Teşekkürler doktor bey." Aras'ın konuşması gülüşmeleri de beraberinde getirmişti.

"Adana bizim için de iyi olur. Nişanlım Amerika'dan geldi ve aslen Adanalı. Bu sayede biz de Adana'yı görmüş oluruz."

Muayenehaneden çıkıp araçlarına doğru gittiklerinde, Aras hâlâ bozuk atıyordu ama Aynur gülmeye devam ediyor ve Aras'ı taklit ediyordu.

"Teşekkürler doktor boy."

"Ben bey dedim, sen boy dedin."

"Tamam, tamam. Ne dersin, bu günü Adana'da geçirelim mi? Böylece sabah erken yola çıkmamış oluruz?" Aras sadece kafasıyla tamam işareti yapıp arabada direksiyona geçerken, Aynur hâlâ gülmeye devam ediyordu.

Bazı insanlar diş fobisini anlayamazlardı. Aras'ın böyle anlarında ne hissettiğini, ne yaşadığını tam olarak anlamak zor olabilirdi. Aynur anlayabiliyor gibi göründüğü hâlde, derinliğini çokça kavramamış olması mümkündü. Aras, her türlü zorluğu aşmıştı: Fen Lisesi'nde derece, MIT'de burslu makine mühendisliği, itici motorlar üzerine yüksek lisans... NASA'nın kapıları sonuna kadar açılmıştı. Elia Max'ın iki yıl önce sunduğu birlikte çalışma teklifini bile nazikçe reddetmişti. Kariyeri ve bilim, ona göre ticaretten daha değerliydi.

Diş doktorunun sözleri Aynur'un zihninde yankılanırken söze girdi.

"Merak ediyorum, iş teklifini reddettiğin bir kişinin üretmiş olduğu arabayı neden kullanıyorsun?"

"Elektrikli arabaları seviyorum ve bu, onlar içinde en kaliteli olanı. Ayrıca bugün üzerime oynama günün mü?"

"Aşkım, sen benim eğlencemsin. Benim de hasretimi giderme yöntemim bu." Gülüşmeleri devam ederken, Aras 34. Cadde üzerinden Adana otoyoluna doğru yönelmişti.

Bu otoyolu hem seviyor hem de nefret ediyordu. Çocukluğunda ilk yolculuğunda her taraf yeşil, doğal ve sadeydi. Ama sonraki yıllarda nefreti başlamıştı. Reklam panoları doğal güzelliklerin önüne girmiş, insan elinin yıkıcılığını tanımıştı. Yıllar içinde yapılaşma arttı, en güzel noktalara çirkin beton binalar yerleşti. İnsanoğlu böyleydi: doğanın güzelliğine hayran kalıp sonra onu yok ederdi. Bu gözlemler Aras’ın siyasi duruşununda oluşmasını sağlamıştı. Evini sev, evini koru. Bahçeni sev, bahçeni işle. Memleketini sev, Memleketin için doğru olanı yap.

Yurt dışında çalışıyor olması ülkesi için faydalı olmayacağı anlamına da gelmiyordu. Öncelikle, yıllık tatillerini mutlaka milli bayramlara getirir, böylece günün önemini, yeni kuşakla paylaşabilirdi. Bu yıl da 19 Mayısta Çukurova üniversitesinde geleceğin mühendislerine özel bir organizasyonda seslenecekti. Sağlık durumunu da düşünürsek, bu Adana’da iki gün geçireceği anlamına geliyordu. Bu Aras için iyiydi. Adana Aras’ın büyüdüğü şehirdi, şehrini sev, şehrini koru.

Yol da eski hâline benzemiyordu artık. Yıllar içinde çukurlar oluşmuş, bir otoyoldan ziyade sıradan bir köy yoluna dönmüştü. Arasın mesleki kişiliği bu konulara çok takıntılıydı. Çukur ve aşınmaların araba lastiklerine verdiği aşınma. Sürtünme katsayısının artışı. Olası tıkanıklıkların ve sonrasında trafiğin aşırı sıkışmasının araç verimliliği üzerine negatif etkisi. Bu çukurlardan birine sert bir şekilde girdiler. Araç önce hafifçe savruldu, sonra tüm sistemleri bir anda durdu.

Aras sakince yol kenarına doğru arabayı çekerken, Aynur yeni bir gülücük patlattı.

"Hahay! Demek kaliteli ha!"

"Aşağı inip, bariyerlerin diğer tarafına geçmeliyiz." Aras ciddi bir uyarıda bulundu.

Hızla Aras'ın önerisini yapan Aynur'un yanına Aras geldiğinde, farklı bir sorun olduğu anlaşılıyordu. Elektrikli ve fosil yakıtlı tüm araçlar birer birer duruyor, hiçbir arıza uyarısı vermeden elektrik kesiliyordu.

Aras elini telefonuna atıp konuyla ilgili bir haber olup olmadığını görmek istediğinde, telefonunun da çalışmadığını gördü.

"Aynur, telefonunu kontrol eder misin?"

Aynur'un pür dikkat gökyüzüne baktığını fark etti. Öğleden sonra 16.30 sıralarında olmalarına rağmen, gökyüzünde yeşil, mor ve mavi ışıklar dans ediyordu. Havada statik bir elektrik yükü vardı; Aras'ın ensesindeki tüyler, tehlikeyle yüz yüze kalan kirpinin okları gibi dikelmişti. Bu aurora festivali, Kuzey Avrupa'da açık bir gecede bile böyle yoğun olmadan yaşanmalıydı.

Güneş’in ruhundan kopan kor ateşlerin, Dünya’nın görünmez zırhına çarpıp renk parçalarına bölünmesi...

Sanki semavi bir ressam, fırçasını zümrüt yeşili bir nehre daldırmış da Akdeniz’in lacivert tuvaline rastgele savurmuş gibiydi. Mor bir tül, yıldızların önünde sessizce dalgalanıyor; eflatun perdeler, ufkun ötesinden gelen gizli bir rüzgarla oynaşıyordu.

İnsanın ruhunu ürperten o ışık seli, ne bir lamba parıltısına benziyordu ne de şafak söküşüne. O, gökyüzünün damarlarında akan florasan bir kandı. Öyle bir ışıktı ki bu; sanki gökyüzü, kendi karanlığından utanmış da üzerine kutsal bir pelerin örtmüştü.

Işıklar bazen bir kılıç gibi keskin ve dikey, bazen de bir anne kucağı gibi yumuşak ve sarmalayıcıydı. Zaman o an donmuş, sessizlik bir melodiye dönüşmüştü. Oysa bu güzellik, aslında göklerin sessiz bir çığlığıydı; devasa bir fırtınanın en zarif ama en tehlikeli tebessümü...

Aynur’un gözlerinde parlayan o yeşil hareler, aslında yeryüzünün son huzur dolu tablosuydu. Sonra Aras’ın dudaklarından şaşkınla tek bir cümle döküldü.

“Bu imkansız”