ATEŞTEN DİLEKLER, SUYUN YOLCULUĞU

  ATEŞTEN DİLEKLER, SUYUN YOLCULUĞU

 Hıdırellez gecesinin o kendine has büyüsü, sanki baharın yeryüzüne attığı en renkli imza gibidir. Toprak, kışın ağırlığını üzerinden atar, ağaçlar yeni uyanmış bir çocuğun şaşkın bakışları gibi taze yapraklarını rüzgâra doğru uzatır. Hava ılık, hafif serin… ama içinde hep bir umut taşır; sanki görünmeyen bir el her köşeye “yeniden başla” diye fısıldar gibi.

Köyün kenarındaki dere boyunca küçük ışıklar yanmaya başlamış, insanlar gün batımından sonra yavaş yavaş toplanmıştı. Kimisinin elinde renkli kurdeleler, kimisinin cebinde yazılmış dilek kâğıtları vardı. Çocuklar koşuyor kahkahaları suyun şırıltısına karışıyordu. Yaşlılar, yılların getirdiği sakinlikle ateşin etrafına oturmuş, yüzlerinde hem geçmişin hatırası hem de bugünün tatlı merakı vardı.

Genç bir kız, kimsenin duymadığını sandığı iç sesiyle dereye eğilip küçük bir kâğıt bıraktı. Kâğıtta “Korkmadan sevmeyi öğrenmek istiyorum.” yazıyordu. Su, sanki onu anlamış gibi dileği alıp götürdü. Rüzgâr biraz daha yumuşak eserken sanki doğa bile bu dileğe saygı duymuştu. "Ateşler yakıldı.." Alevler gökyüzüne doğru dans ederken insanlar üzerinden atlayarak her sıçrayışta içlerinden dilekler tutuyorlardı. Kimi “hastalık gitsin”, kimi “kısmet açılsın”, kimi de sadece “içim hafiflesin” diye atlıyordu o ateşin üzerinden. Herkesin dileği farklıydı ama o gece hepsini aynı umut birleştiriyordu.

Biraz ileride, yaşlı bir adam sessizce oturup elindeki bastona yaslanmış, ateşi izliyordu. Yanına küçük torunu gelip dedesinin yüzüne bakarak dede “Bu gece neden herkes böyle mutlu?” diye sordu. Dedesi ise gözleri ateşin ışığında parıldarken torununa gülümseyerek “Çünkü evlat… bugün dünya biraz daha genç hisseder kendini.” diye cevapladı. Gece ilerledikçe gökyüzü yıldızlarla dolup taşmıştı. Sanki her yıldız, bir dileğin yankısıydı. Ve sabaha karşı, çimenlerin üstünde kalan çiy damlaları bile bu geceye şahitlik etmiş gibi daha parlak görünüyordu. Gece boyunca fısıldanan dilekler artık sessizdi… Genç kızın bıraktığı o küçük kâğıt çoktan gözden kaybolmuştu; belki bir taşa takılmış, belki de çok uzaklara gitmişti.Ve güneş doğarken, herkes evine döndü. Ateş söndü, rüzgâr dindi, su yoluna devam etti. Ama o geceye bırakılan dilekler, belki de ilk kez, insanların içinde filizlenmeye başladı. Hıdırellez, sadece bir gece değildir aslında; insanın içindeki umudu hatırlama biçimidir. Ve o gece, herkes biraz daha inanır: bazı dilekler gerçekten suya, ateşe ve rüzgâra emanet edildiğinde yolunu bulur.

                               DİLEK SARIKAYA