Sır Kimde Kaldı?

Sır Kimde Kaldı?

Birlikte çıktık yola,
Omuz omuza,
Sırtta üç taş gibiydik:
Biri Sin, biri Ser, biri bendim.

Biz,
Sırların fısıldandığı,
Duaların kalpten yükseldiği bir kardeşliktik.
“Senden Sır Saklanmaz” dedik adına,
Ama unuttuk belki:
Sır, yürek taşıyana verilir.
Hafızada değil, emanette durur.

Ser susardı çoğu zaman,
Ama sustuğu yerde ihlas yükselirdi.
Ser, bir ayeti açınca sanki gökyüzü biraz daha yakınlaşırdı bize.
Bir ayeti saatlerce çevirirdik etrafımızda,
Yorulmazdık.
Çünkü biliyorduk:
Kelamın gölgesinde, kardeşlik çiçek verir.

Sin,
Ne okursak okuyalım,
Aynı teslimiyetle dinlerdi.
Kalbi o kadar açıktı ki,
Bir bakışıyla bile duayı tamamlardı.
Sin susarken, ben kalbimle dinlerdim onun sessizliğini.

Ben mi?
Konuşurdum çok,
Belki lüzumsuz gelirdi size,
Ama o kelimeler içimin kırık dökük dualarıydı.
Ben konuşurdum çok, ama her cümlemde sizinle geçen bir an vardı.
Ben susamadığım için yanınızda kalabildim belki.
Şimdi susuyorum da,
Yanınızda değilim.

Yürürdük birlikte,
Yalnız yürüyüşler değil bunlar…
Bir deftere mürekkep akıtır gibi değil, rüzgâra dua fısıldar gibi okurduk dağlarda.
Kitaplar elimizde değil, kalbimizde açılırdı.
Ve bazen bir ayet, bir çam ağacının dibinde
hayatımıza gölge olurdu.

Sonra bir şey oldu.
Ben çekildim.
Bilmiyorum, çağrılmadığım bir yere mi gitmiştim,
Yoksa fark ettirmeden itildim mi?
Siz hâlâ berabersiniz.
Hissedar gibisiniz hâlâ o manevi şirkette.
Ama ben sadece
bir defterin kenarında unutulmuş notum artık.

Yalnızım.
Ama yemin ederim,
Sır hâlâ bende.
Kalbimin en derin köşesinde
üzerinde üç isim yazılı bir taş gibi duruyor.

Her gün sizi düşünmeden geçmeyen bir günüm olmadı.
Bir rüzgar estiğinde,
bir yaprak düşerken,
bir dua okunurken,
bir sayfa çevrilirken…
Mutlaka siz vardınız.
Biz sadece kitap okumazdık; ayetleri hayatın arasından toplardık birlikte.

Ve biliyorum,
Siz artık başka yolların yolcularısınız.
Ama ben hâlâ aynı dağın yamacındayım.
Aynı yürüyüşün hayalini yürüyorum.
Sesleniyorum içinizden birine:
Duyuyor musun?

Ben artık o grubun bir ferdi değilim belki.
Ama hâlâ her gece
“Allah’ım, bizleri bir araya getiren şeyden ayırma,”
diye dua ediyorum.

Çünkü sır saklanmazdı bizce.
Ama şimdi,
Sır kimde kaldı bilmiyorum.
Belki de sadece bende.
Belki de bende kalması gerekiyordu.