İLERLERKEN KAYBETTİKLERİMİZ

İnsanlık tarihi boyunca “ilerlemek” hep en büyük hedeflerden biri oldu. Daha hızlı olmak, daha konforlu yaşamak, daha fazlasına ulaşmak… Bugün geldiğimiz noktada teknoloji sayesinde mesafeler kısaldı, işler kolaylaştı, hayat hızlandı. Peki ya insan? O da aynı ölçüde gelişti mi, yoksa bir şeyleri geride mi bıraktı?

Eskiden hayat daha zordu, evet. Ama o zorlukların içinde insanı ayakta tutan görünmez bağlar vardı. Kapısı çalınmadan girilen komşular, paylaşılmadan yenmeyen sofralar, hal hatır sormadan geçilmeyen sokaklar… Bugün sahip olduğumuz birçok imkâna rağmen, o samimiyeti aynı şekilde yaşayabildiğimizi söylemek zor. Çünkü modern hayat, bize çok şey kazandırırken aynı anda bizden çok şey aldı.

Artık kalabalıklar içinde daha yalnızız. Aynı evin içinde bile birbirine uzak insanlar hâline geldik. Bir mesajla hatır sormayı yeterli görüyor, bir “görüldü” ile iletişimi tamamladığımızı sanıyoruz. Oysa insan, sadece iletişim kurarak değil; temas ederek, hissederek ve paylaşarak var olur.

Oysa geçmişte, özellikle Ramazan gibi zamanlarda, bu bağlar daha da güçlenirdi. Bir sofraya davet edilmek, bir kapıya yemek bırakmak, bir yoksulun halini gözetmek hayatın doğal bir parçasıydı. Bugün ise bu davranışlar çoğu zaman “özel” ya da “istisna” hâline gelmiş durumda.

Elbette değişim kaçınılmazdır. Hiçbir toplum olduğu yerde kalmaz. Ancak mesele değişmek değil, değişirken neyi kaybettiğimizi fark edebilmektir. Çünkü her ilerleme, beraberinde bir bedel getirir. Ve eğer bu bedel; insanlık, merhamet ve samimiyet gibi değerlerse, o zaman durup düşünmek gerekir.

Belki de sorun modern dünyada değil, modern dünyayı nasıl yaşadığımızdadır. Çünkü teknoloji insanı yalnızlaştırmaz; onu yalnızlaştıran, insanın kendi tercihleri ve öncelikleridir. Biz hızın peşinden giderken, kalbimizi geride bırakmış olabilir miyiz?

Bugün sahip olduklarımızla övünmeden önce, kaybettiklerimizi hatırlamaya ihtiyacımız var. Çünkü insanı insan yapan şey; ne kadar çok şeye sahip olduğu değil, ne kadar derin bağlar kurabildiğidir.

Ve belki de asıl soru şudur:
Biz gerçekten ilerliyor muyuz, yoksa sadece uzaklaşıyor muyuz?

EĞİTMEN / YAZAR

AYŞEN YUVA