EYLÜL : KALBİN SUSTUKÇA KONUŞTUĞU MEVSİM

Eylül, kalbin susarak konuştuğu o hüzünlü mevsim..

Bazı aylar takvimde başlar, bazıları insanın içinde…

Eylül, işte o içimizde başlayan aylardan biridir.

Yazın gürültüsü çekilir, akşamlar derinleşir. Güneş hâlâ gökyüzündedir ama ışığında artık başka bir hikâye vardır: biraz veda, biraz özlem, biraz da insanın kendisiyle baş başa kalışı…

Eylül, yalnızca sonbaharın gelişi değildir.

Eylül, insanın içinde sakladığı cümlelerin gün yüzüne çıktığı mevsimdir.

Bazı insanlar gelir aklımıza. Bazı vedalar, yıllar geçse de bir mevsim kokusuyla yeniden hatırlanır.

Bazı ayrılıklar takvimden silinmez; yalnızca sessizleşir.

İnsan bazen birini değil,

Onun yanında olduğu hâliyle kendisini özler.

Belki Eylül’ün hüznü bu nedenledir.

Bize her şeyin geçici olduğunu usulca hatırlatır.

Ve insan o zaman anlar:

“Hayatta bazı şeyler kaybolduğu için değil, değiştiği için hüzün verir.”

Eylül, değişmenin en zarif bir biçimidir.

Tabiat bize sessizce şunu öğretir:

“Bırakmak, her zaman kaybetmek değildir.”

Ağaç yaprağını bırakır ama köklerinden vazgeçmez.

İnsan da, bazı insanları, alışkanlıkları ve hayalleri geride bırakmayı öğrenmelidir.

Her şeyi sonsuza kadar tutmak, hayatın değil; korkunun isteğidir.

Belki olgunluk da tam burada başlar:

“Her gideni geri getirmeye çalışmadığında, her suskunluğu cevaplandırmak zorunda olmadığını anladığında ve kendi kalbinin sesini başkalarının gürültüsünden ayırabildiğinde…”

Eylül, yalnızca hüzün değildir.

Eylül, hüznün içindeki zarafettir.

Bir sonun içinde yeni bir başlangıcı görebilmektir.

Hayat her zaman yüksek sesle konuşmaz.

Bazen tek bir akşam yeter.

Bir şarkı, bir koku, uzaklara dalan bir bakış…

Ve insan, uzun zamandır kendisinden sakladığı gerçeği birdenbire anlar.

Bazı cevaplar sessizlikte bulunur.

Gidenleri geri getiremeyiz.

Kırılan her şeyi onaramayabiliriz.

Yaşadıklarımızın ardından yeniden güçlü bir şekilde ayağa kalkabiliriz. 

Bazen hayat, yeniden başlamamız için önce bazı şeyleri bitirmeyi öğretir.

Hazan: Bir devrin kapanışında yeni bir hayatın ihtimalini görebilmektir.

Belki de bu yüzden Eylül’ü seviyoruz.

Her son, eksilmek değildir.

Bazı sonlar, insanın kendisine dönüş yoludur.

Ve bazen kalp susar…

Söyleyecek sözü kalmadığından değil;

Söylenecekler artık kelimelere sığmadığından.

Ve Eylül, sessizce gelir, sessizce gider. 

Takvimde bir ay değil sadece…