GEÇ KALMIŞ BİR MEKTUP -2 | CANIM ANNEM!

Annem...

Canım annem!

Doyamadım gül yüzüne,

Yüzümü güldüren iki çift sözüne,

Senden ayrı geçen bu kaçıncı senem?

Yara bere içinde kaldı bu garip sinem!

Annem...

Bir evlâdın kendini en güvende hissettiği liman,

Anne kucağıdır, baba ocağıdır...

Sesine, soluğuna hasretle geçen,

Sılaya özlemle geçen bu kaçıncı gurbetim!

Hayatımdaki ilk kadın sendin annem,

Dünyadaki senmişsin en büyük hazinem!

Cennetin ayaklarının altına serildiği annem!

Derd-i maişet kopardı beni senden,

İlden ile sürgün yedim, sürüldü, süründüm canım annem!

Sırtımda taşısam, dokuz aylık hakkını bile ödeyemem!

Annem!

Boğazına takılan her lokmada,

Uykusuz geçen her gecede,

Yüreğine bir tarifsiz ateş düştüğünde,

Hemen telefona sarılıp arardın,

İyi olup olmadığımı öğreninceye kadar,

"Bir şey var, doğruyu söyle, " der. 

"Bir şeyim yok." deyinceye kadar kılı kırk yarardın. 

Yere düşsem kaldırır, akan kanımı durdurur, dizimi sen sarardı. 

Ateşler içinde yandığım gecelerde,

Baş ucumda durur, içten içe duâ eder, ağlardın. 

Hüzün etrafımı çepeçevre sardığında,

Başımı dizlerine koyar, şefkatle saçımı okşardın.

Saçındaki aklar, yüzündeki çizgiler, yaşadığın zor günlerin silinmez izleriydi. 

Anne, baban, eşin, gelin, çocuklar, torunlar ve ben...

Gözünden sakınır, gözün gibi bakardın,

Sen yorulduğun halde herkes mutlu olsun diye yine de çırpınırdı, çabalardın. 

Defalarca düşer, yine de ayağa kalkardın. 

Sevdim, sevincimle sevindin,

Ayrıldım, hüznümü paylaştın benle. 

Senden sonra artık işim olmaz gelenle gidenle. 

Annem!

En son hasta yatağında biçare ve konuşmaya mecâlin kalmamışken gördüm seni,

Kıymetini bilemedim, affet beni!

Binlerce kilometre öteden sesleniyorum sana, 

Bu mektubu bir nedâmet ve af dilekçesi olarak yazıyorum sana.

Özrümü kabul et annem,

Belki de benden önce ya da sonra ulaşır bu mektup sana.

Yanında olamadım, dizlerinin dibinde duramadım,

Ne olur güzel annem, hakkını helal et biricik evladına. 

Biliyor musun canım annem... 

Anasız, babasız, kardeşiz, eşsiz, dostsuz,

Seninle birlikte ben de yaşlandım, ben de aylarca hastalandım. 

Sonra zoraki sabretmeyi öğrendim... 

Düştüğüm yerden kalkmayı, kendime sarılmayı...

Bu dünya ayrılık yeriymiş, geçte olsa öğrendim!

Canım annem ilk öğretmenim sendin,

Dini, imanı, ana-baba ve kul hakkını sen öğrettin,

Her şeyi senin şefkâtinle, duânla atlattım. 

Şimdi sen yoksun diye dert, keder, hüzün sardı etrafımı... 

Kaldıramayacağım kadar ağır enkâzlar altında kaldım!

Canım annem!

Varlığında da yokluğunda da önce Allah'a sonra senin hayır duâlarına sığındım. 

Son olarak;

Her namazımda, Yaradan'a her el açtığımda sen varsın canım annem... 

~Şiir Yürekli Roman Yazarı ✍🏻