GEÇMİŞİN SON TANIĞI

Gece yarısını üç geçe telefon çaldı.

​Komiser Korhan bir süre ekrana baktı. Arayan numara gizliydi. Ahizeyi kaldırıp kulağına götürdü.

​“Efendim?”

​Karşıdan ses gelmedi. Önce birkaç saniye boyunca düzenli bir tıkırtı duyuldu; tıpkı mekanik bir metronom gibi. Ardından derinden gelen, soğuk bir erkek sesi konuştu:

​“Selam, Korhan.”

​Korhan’ın eli telefonda sıkılaştı. “Sen kimsin?”

​“Bu kaydı dinlediğinde, karının gömülü olduğu yeri bulmak için kırk beş dakikan kalmış olacak.”

​Korhan’ın elindeki kahve bardağı parmaklarının arasından kayıp yere düştü. Seramik parçaları etrafa saçılırken sıcak sıvı ayaklarına yayıldı fakat bunu hissetmedi bile.

​“Ne dedin sen?”

​“Karının mezarını bul, Korhan.”

​“Seni bulduğumda—”

​“Bulamayacaksın.”

​Ses son derece sakindi; ürkütücü derecede dingin... Korhan’ın çene kasları kasıldı.

​“Karım üç yıl önce öldü!” dedi sesi öfkeyle titreyerek. “Bir vurkaç olayında... Faili bulunamadı!”

​Karşıdaki adam hafifçe kıkırdadı. “Emin misin?”

​Korhan cevap veremedi.

​“O gece Belgrad Ormanı’nda şiddetli bir yağmur vardı. Arabanın sağ farı kırılmıştı. Aslı’nın bileğinde ise babasından kalan gümüş saat...”

​Korhan’ın yüzündeki kan çekildi. Bu ayrıntıları nereden bilebilirdi? Bunlar polis raporlarında bile yer almayan, yalnızca olay yerindeki kişinin bilebileceği detaylardı.

​“O ayrıntıları nereden biliyorsun?”

​“Mezardaki tabutun içine hiç baktın mı?”

​Telefon pat diye kapandı.

​Korhan birkaç saniye boyunca elindeki karanlık ekrana bakakaldı. Derken ekran yeniden aydınlandı; bir konum mesajı düşmüştü. Riva yakınlarında, yıllardır işletilmeyen terk edilmiş bir maden ocağı...

​Korhan’ın ilk refleksi masadaki telsize uzanmak oldu. Ancak parmakları telsize değdiği an duraksadı. Yavaşça geri çekti elini. Hayır, ekibini bu işe karıştırmayacaktı. Bu onun kişisel kâbusuydu.

​Silahını kılıfına yerleştirdi, montunu üzerine alıp karanlık geceye adım attı.

​Sağanak yağmur başlamıştı. Silecekler ön camı temizlemekte yetersiz kalıyordu. Korhan direksiyonu iki eliyle sıkıca kavramış, gözlerini karanlık yoldan ayırmıyordu. Ama zihni kontrolsüzce üç yıl öncesine kayıyordu.

​Aslı’yla o gece kavga etmişlerdi. Nedeni neydi? Bir an hatırlayamadı. Sonra Aslı’nın ıslak yüzü belirdi gözünün önünde:

​“Böyle devam edemeyiz, Korhan!”

​Ardından kapının şiddetle çarpılma sesi... Aslı araçtan inip yağmurun içine doğru koşmuştu. Korhan da arkasından gitmişti.

​Sonrası... Kesik bir fren sesi. Şiddetli bir çarpma. Ve zifirî karanlık.

​Korhan gözlerini kırpıştırdı. “Hatırla...” diye mırıldandı kendi kendine. “Ne olur hatırla...” Ama zihni yine aynı duvara çarpıp duruyordu.

​Maden ocağının girişine vardığında arabayı yol kenarına çekti. Paslanmış demir kapıyı zorlayarak açtı. İçerisi ağır bir rutubet ve küf kokusuyla kaplıydı. Fenerini yaktı.

​“Kimse var mı?”

​Sesi, yüksek tavanlı boşlukta yankılanıp kendisine döndü. Bir süre yalnızca kendi postal seslerini dinledi. Sonra o tıkırtı yeniden duyuldu.

​Tık.

Tık.

Tık.

​Korhan silahını emniyetten çıkardı. Çift elle tutarak sesin geldiği yöne, geniş depo bölümüne doğru ilerledi. Fenerin ışığı karanlığı deldiğinde gördüğü manzara karşısında donakaldı.

​Deponun ortasında tek bir sandalye duruyordu. Sandalyeye bir adam bağlanmıştı ve ağzı kalın bir koli bandıyla kapatılmıştı. Korhan hızla adama doğru koştu. Adam onu görünce çıldırmış gibi çırpınmaya başladı.

​“Tamam, sakin ol! Seni kurtaracağım,” diyerek bandı tek hamlede söküp attı.

​Adam ciğerlerini patlatırcasına nefes aldı, ardından korkuyla haykırdı:

​“Yaklaşma bana!”

​Korhan duraksadı. “Ben polisim!”

​“Biliyorum!”

​“Seni kurtarmaya geldim!”

​“Hayır!” Adamın sesi dehşetle titriyordu. “Beni sen getirdin buraya!”

​Korhan’ın zihni çalkalandı. “Ne saçmalıyorsun sen?”

​“Beni sen kaçırdın!”

​“Ben seni hayatımda ilk kez görüyorum!”

​Adam başını çaresizce iki yana salladı, gözlerinden yaşlar süzülüyordu. “Üç saat önce gördün! Beni buraya sen kapattın!”

​Korhan’ın şakaklarına bıçak gibi bir ağrı saplandı. “Sen kimsin?”

​“Özel dedektifim... Adım Selim.”

​“Ne araştırıyordun?”

​Selim bir an durdu, gözlerini Korhan’ın gözlerine dikti. “Karını.”

​Korhan’ın yüzü kireç gibi bembeyaz oldu. “Ne demek istiyorsun?”

​“Üç yıl önceki o geceyi araştırıyordum. O kazadaki arabanın parçalarını buldum.”

​“Ne arabası?”

​Selim acı bir tebessümle fısıldadı: “Gerçekten hatırlamıyor musun? Garajında buldum onları... Sağ farın kırık parçalarını...”

​Korhan’ın nefesi tıkandı. Boğazı kurudu.

​Selim devam etti: “Beni yakaladığında buraya getirdin. Bana silah doğrulttun. Sonra da 'Birazdan bir kaset dinleteceğim sana, hesaplaşacağız' dedin.”

​Korhan geriye doğru sendeleyerek bir adım attı. “Hayır...”

​“Beni üç saat önce buraya sen bağladın!”

​“Hayır! Telefonda benimle konuşan başkasıydı!”

​Selim’in gözleri ağlamaktan kızarmıştı. “Korhan... Telefon falan yoktu!”

​Korhan başını hızla çevirdi. “Ne telefonu?”

​“Seni buraya çağıran bir telefon hiç olmadı!”

​Korhan’ın bakışları sandalyenin yanındaki sehpanın üzerinde duran eski kasetçalara kaydı. Kasetçaların kapağı açıktı ve içi bomboştu. Ama az önce ses tam olarak oradan gelmişti...

​Korhan yavaşça yaklaştı. Tam o sırada ceketinin iç cebinden hafif bir cızırtı yükseldi. Titreyen elini cebine attı ve küçük bir diktafon çıkardı. Cihaz çalışıyordu.

​Kayıt oynatılıyordu. Ve kayıttaki o soğuk, pürüzsüz ses... Kendi sesiydi.

​“Hayır...” diye fısıldadı Korhan.

​Diktafondaki ses hoparlörden dökülmeye devam etti:

​“Selam, Korhan. Bu kaydı dinlediğinde karının gömülü olduğu yeri bulmak için kırk beş dakikan kalmış olacak...”

​Korhan’ın dizlerinin bağı çözüldü, düşmemek için duvara tutundu. Kendi sesiyle konuşan o kaydı dinlerken, beynindeki zifirî karanlık perde bir anda yırtıldı.

​Yağmur...

Aslı...

Arabanın içindeki şiddetli kavga...

Ve direksiyon başındaki kendisi...

​Direksiyonu tutan ellerinin alkolden nasıl titrediğini hatırladı. Aslı’nın kapıyı açıp fırtınaya fırlayışını... “Beni rahat bırak!” diye bağırışını... Sonra kendisinin hırsla gaza basışını...

​Görüntüler bir film şeridi gibi hızlandı: Karanlıkta parlayan farlar. Aslı’nın silueti. Acı bir fren sesi. Şiddetli çarpma...

​Korhan gözlerini yumdu. “Hayır... Lütfen hayır...”

​Ama artık kaçamıyordu. Direksiyondaki adam kendisiydi. Aslı’ya çarpan araç kendi aracıydı.

​Dahası, Aslı ilk çarpmada ölmemişti. Yanına çöktüğünde hâlâ nefes alıyordu; bir şeyler söylemeye çalışıyordu. Korhan paniklemiş, polis kimliği ve kariyeri yok olmasın diye yardım çağırmak yerine karısının boğazını sıkıp nefesini kesmişti.

​Cesedi ormanın derinliklerine gömmüş, ertesi gün polis olarak olay yerine gidip "karısının kaybolduğunu" bildirmişti. Zihni, bu korkunç vicdan azabını ve canavarlığı kaldıramadığı için gerçeği reddetmiş; kendisine suçu çözmeye çalışan kahraman bir polis kurgulamıştı.

​Ama o kurgu şimdi paramparça olmuştu.

​Diktafondaki kayıt son cümlesine ulaştı:

​“Ve hafızan sana gerçeği tekrar unutturmadan önce... Tanık asla yaşamamalı.”

​Korhan başını yavaşça kaldırdı. Selim sandalyesinde geriye doğru çekilmeye çalışıyordu.

​“Korhan? Bırak o silahı...”

​Korhan cevap vermedi. Silahın namlusu kendiliğinden Selim’e doğruldu. Fenerin cılız ışığında Selim’in gözleri parlıyordu. Korhan o gözlerde bir polis memuru değil, karısını katleden ve gerçeği saklamak için her şeyi yapabilecek bir canavar gördü.

​Diktafondaki kayıt son kez cızırtıyla konuştu:

​“Geçmiş, hatırlayan son kişiyi de susturduğunda ölür.”

​Korhan’ın parmağı tetiğin üzerinde donakaldı. Dışarıda yağmur fırtınaya dönüşmüştü; içerideyse yalnızca iki adamın düzensiz nefesleri duyuluyordu.

👉 Sizce Korhan, zihnindeki o son gerçeği de susturmak için tetiği çekti mi, yoksa vicdanının sesine mi yenildi? Yorumlarınızı bekliyorum!