KUZUM

   KUZUM

  Zihninde aynı kelimeler dönüp duruyordu. Rüzgarın dahi konuştuğu bu gecede, her nesne nefes almadan konuşuyor, gürültü yapıyordu. Dışarıda yağmur ve fırtına, yüreğinde kor ateşler vardı Nejla’nın.

   Ne demişti, boş konuşma Nejla, rüyanda görürsün Nejla, kızın burada gayet mutlu Nejla, hayatımızdan çık Nejla.

 Susmuyor, susmuyordu…

 Gece boyunca düşündü durdu Nejla…

  Kızını hayatının merkezine koymuştu, şimdi dünyası başına yıkılmıştı. Gözünden sakındığı , bugünlere (kızı 18 yaşındaydı) pamuklara sararak getirdiği kızı, çok uzaklardaydı. Liseyi okumak için gitmişti, babasının yanına, yurtdışına. Bitirince geri dönmedi. Hayattaki tek arkadaşını kaybetmişti Nejla. Gözünün Nur’u , o birlikte kıt kanaat geçindikleri yuvasını, annesini bırakmıştı.  Babasıyla kalıp şatafatlı bir yaşamı annesine tercih etmişti.

   Kızı henüz 3 yaşındayken ayrılmıştı eşinden Nejla. Anlaşamamışlardı. Yürümemişti. Kızını çok seviyordu. Birlikte yeniden bir hayat kurdular. Sakin, mütevazi, sıcak bir yuvaları oldu. Tüm zorluklara rağmen dimdik ayakta durdular, mutluydular. Kendi hayatındansa kızının hayatı için didinip durdu, çok çalıştı. Kimseye muhtaç olmadan güçlü kalabildiler. Tam da bu yüzden ondan ayrılmayı göze alabildi. Tek istediği kızının mutluluğuydu. Hayatın ona öğrettiği iç sefkate sarıldı. Çok özledi ama dayandı Nejla.

   Birden sıçradı, gök gürüldüyordu. En zayıf noktası bu olabilirdi. Şimşek korkusu. Gözlerini kapadı Nejla ,ışık çakınca içinden bir şeyler kopuyor sandı. Saklanmak istiyordu. Zihni susmuyordu. Nur da istememişti dönmek ,annesinin yüzüne söyleyemiyordu. Derdi okumak da değildi, sevmişti bu lüks hayatı. Annesinin yanına dönmek istemiyordu. Şunu da çok iyi biliyordu ki yaptığı vefasızlık  annesinin kaldırabileceği bir yük değildi. Onu yapayalnız bırakmıştı.

Gökyüzü sakinleşti. Nejla da…

Sabah olduğunda endişelerinden bir nebze kurtulmuştu Nejla.  Okuyucuların;  kızının iyiliği için, geleceği için diye içinden geçirdiği sebepler, Nejla’ya ulaşmıştı merak etmeyin. O bunları zaten milyon kere kafasında yazıp çizmişti. Nejla sadece anneliği boyutunda huzura kavuşamıyordu. Bu dünyanın bir teoremi varsa sadece kızıyla birlikte çözerek ilerlemeyi biliyordu.

Yanı başında olsundu kuzusu, istediğinde gidip saçını okşayabilecek kadar yakınında olsundu. Yokluğunu makul bir düzleme oturtamayışı, onu derinden üzmekle beraber çıkış noktasına varamayışı onu büsbütün çaresiz hissettiriyordu. Kimi zaman onu seven bir çocuk kalbin varlığına şükrediyordu, ama ona konum itibariyle ulaşamamak sonsuz evrende tek başına kalmış kadar yalnız bırakıyordu.

Bu size tuhaf ya da saçma gelebilir ama Nejla hiçbir kişide ona duyduğu sevgi ve şefkatin kırıntısına rastlayamıyor, ve yahut bir benzer güzel duyguyla ilişkilendirip bu boşluğu bir türlü doldurmayı beceremiyordu. Noksanlık çektiği bu durum onu günden güne bitiriyordu. Ta ki kızının onu ziyaret edeceğini söyleyeceği güne kadar. Susuz kalmış bitkiye verilen su gibi, bu haber onu canlandırmıştı. Kıpır kıpır kabına sığmayan Nejla Hanım hayata yeniden başlamış gibiydi. Hayat damarlarına can verilmişti, enerjisini,, kalbini, ruhunu yeniden inşa etmişti. Gün sayıyordu, şarkılar, türküler..

Sonunda o gün gelmişti. Erkenden kalkan Nejla pencereleri açtı, derin bir nefes çekti içine ciğerleri açıldı. Pencere kenarındaki çiçeklerin kokusu içine dolmuştu. Nur ‘um bu senin kokun, geliyorsun sonunda “canımın Nur’u “ dedi. Şimdi neşeli bir şarkı açmalıydı, neydi Nur’un en sevdiği şarkı. Heh! ama dur radyodan olmaz , telefondan bulayım dedi Nejla. Heyecandan bir haber uygulamasına değdi eli. Son dakika haberi Nejla’nın telefonunda gözüktüğünde , önce anlayamadı, sonra anlamak istemedi. Gözleri karardı Nejla’nın…Dünyası karardı Nejla’nın… Gözlerinin önünde ülkesine dönen kızının güzel gözleri ve onu bıçaklayan şehir magandalarının haberi! Nejla annenin de yüreğine bir hançer indirdi. ”Kuzumm” diyebildi sadece…