Birileri doğuştan avantajlıysa bazıları doğuştan mahkumdur is

Bazı insanlar hayata doğmaz hayata düşer. Aradaki farkı kimse konuşmak istemez. Çünkü fark konuşulursa suç da konuşulmak zorunda kalır. Ve suç çoğu zaman bireyde değil sistemdedir. Aynı şehirde doğup bambaşka hayatlar yaşarız. Aynı gökyüzüne bakarız ama kimimiz yıldız sayar kimimiz tavanda nem lekesi. Bir çocuk sabah kahvaltısında süt içmediği için dersinde uyuklar diğeri özel öğretmeninden şikayet eder çok sıkıyor diye. Sonra bu ikisine de aynı sınavı yaparız ve adını adalet koyarız. İşte en büyük yalan burada başlar. Eşitsizlik bir eksiklik değil tasarlanmış bir düzendir. Kimse kimseye yanlışlıkla fakirliği cehaleti umutsuzluğu miras bırakmaz. Bilerek bırakır. Çünkü eşitlenirsek birilerinin ayrıcalığı anlamsızlaşır. Bize sürekli çalışırsan başarırsın derler. Güzel bir masal. Peki soralım kim kaç saat çalışarak çocukluğunu geri alabilir. Kim alın teriyle travmasını ödeyebilir. Kim ailesinden devraldığı yoksulluğu iki motivasyon cümlesiyle aşabilir. Gerçek şu bazıları hayata donanımlı bazıları hayata yaralı başlar. Ve biz yaralı olandan koşmasını isteriz. Yetmez bir de yetişemediğinde onu suçlarız. Tembel deriz başarısız deriz. Sanki dizindeki kurşunu biz sıkmamışız gibi. Eşitsizlik yalnızca para meselesi değil. Dil meselesi güven meselesi temas meselesi. Birinin babası tanıdık diğerinin kaderi sabretmektir. Birinin hatası gençlik diğerinin hatası suçtur. Birinin susması asalet diğerinin susması boyun eğme olarak okunur. Ve en acısı şu bu düzenin çarkları en çok ezilenlerin sesiyle yağlanır. Çünkü insan alışır. Açlığa da alışır adaletsizliğe de değersiz hissetmeye de. Alışmak sistemin en büyük başarısıdır. Ama edebiyat alışmayı reddetmelidir. Edebiyat normal denileni bozan bir çatlak olmak zorunda. Rahatsız etmeyen metin dekorasyondur. Bizim işimiz rahatlatmak değil uyanıklık yaratmaktır. Eşitsizliği konuşmak kimseyi devrimci yapmaz. Ama konuşmamak suça ortak eder. Tarafsızlık yoktur ya çarktan yanasındır ya da ezilenden. Ve şunu unutmayalım eşitsizlik kader gibi sunulur çünkü kader sorgulanmaz. Ama kader dediğin şey çoğu zaman birilerinin rahatını korumak için yazılmış uzun bir bahanedir.