İki Ruhun Açık Hesabı

Bu makaleyi sesli dinleyebilirsiniz...

Sude Arslan

18 Kasım 2025 - 12:26

18 Kasım 2025 - 12:26 ⏱ 2 dk Okuma Süresi

2 54

Bir zamanlar iki insan vardı. Sesleri birbirine benzemezdi, yürüyüşleri farklıydı, kalplerinin ritmi ayrı çarpıyordu. Ama bir şekilde içlerindeki boşluk aynı frekansta çınlıyordu. Biri nefes aldığında, öbürü onun sessizliğini taşıyordu; bir nefes, iki ruh arasında titreşiyordu. Biri güldüğünde, öbürü gözlerini kapatıyor; aralarına dengeye benzeyen bir sessizlik doluyordu.

Denklik… Ne birbirine erimek, ne de birbirinden kaçmak. Zamanın ve sessizliğin ortasında, iki ruh ince bir tüy gibi asılı duruyordu. Beyin yukarıda, kalp aşağıda; arada bir düğüm, sanki kaderin parmak uçlarıyla örülmüş bir bağ gibiydi.

X, Y’ye bir anlam katmadı. Y, X’in içinde erimedi. Onlar, birbirini büyütmeden ama eksiltmeden durabilen iki yabancıydı. Birbirlerinin aynasında kendilerini değil, varoluşun çıplak yüzünü gördüler. Ve o saf ama kirli noktada bir şey kıpırdadı; bir tür sevgiye benzer, ama ondan daha eski bir şey.

Ateşi paylaşmak… Parmak uçlarında taşırken birbirini yakmadan, yalnızca ışığını hissettirmek.

Belki de her insan bir diğerine denk düşmek için doğar. Tam karşısına değil, tam yanına. Pamuk ipliği kadar ince bir çizgide, dünyanın en kırılgan ama en sahici denklemi yazılır. Sen ben değilsin, ben de sen değilim, ama bir şekilde aynı yanıştayız.