“İçimde Taşan Kelimeler”

Bazen bir şarkıda, bazen söylenen ufak bir sözde, belki de son kalan bir ezgide…

Yazmak iyileştirir insanı. Nerede olursan ol, o seni asla bırakmaz. Yeter ki bir kere o etki alanına gir; sonra kelimeler, sihirli sözler gibi içinde taşar, dökülmek ister.Ansızın yazarım mesela… Bir söz, bir kelime, o an bana iyi gelen bir şey… Bir şarkı, bir sanatçı… Bazen çok eskiden, bazen yepyeni… Hiç belli olmaz. Ama bir anda ilham olur bana.Ve o kelimeler ansızın sıkıştırır beni içimde. Bazen kalbim bile ruhumun içinde sıkışıp kalmış gibi hisseder. Taşmak istercesine bir duygu yoklar beni. Ben bile anlayamam o anı. Zamanla kafamda bir şeyler sakinleşir. Bazen kızarım, öfkem sığmaz kendime. Bazen üzüntüm, akan iki damla yaş gibi yoklar beni geceleri. Yıkık düşünceler arasında, halledilmesi gerekenler takılır aklıma. Ama hep bir orta yol bulmaya çalışırım onunla.

“İçim dışım bir” derken, karakterlerin değişmediği bir dünyada sen kalabilmek, ben kalabilmek… Aslında en büyük savaşımdı. Ama bunu da hallettim. Artık sihirli değnekli laflara inanmam. İnsan, yeni şeyler gördükçe gözü açılırmış derler ya… Keşke açılmasaymış. Duyduklarım, gördüklerim, öğrendiklerim beni sadece yorgun bir bilge yaptı. Ama hayat devam ediyor… Hep arkasına sığınılan o basit cümle.Şimdi ne halletmem gereken bir şey var içimde, ne de uğruna koşarken ayağıma batacak dikenler. Ne üzerime giyecek bir zırhım var, ne de beni soğuktan koruyacak bir dostun postuna ihtiyaç duyuyorum. Hani demişler ya, “postumu giyerim, dostumu bulurum” diye… Artık o dosta da gerek kalmadı.

Bir şekilde, sıkışan o cümleleri de kendi içimde çözdüm ve susturdum.