ANLAYA"BİLMEK"

Biliyorsun.

Olayı, durumu, kişiyi, hislerini, düşüncelerini sana anlattığı için biliyorsun. Bildiğin için anlayabildiğini düşünüyorsun, anladığına çok inanıyorsun. Halbuki bilmek demek, anlayışın barınmadığı bilmektir. Onun sesini duyarak, gözlerine bakarak, anlattığı ve gösterdiği kadarını biliyorsun. Görünür yaptıklarını bildiğin için saklandıklarını anlayamıyorsun. Yani sen anlamadan biliyorsun. Öyle ki anlamayı da anlamanın ne anlama geldiğini de bilmiyorsun. Bilmenin anlayışlı olabilmesi için önce "anlamak" gerekir. Anlayışla bilinenler, içtenlikle olduğundan "anlayarak" bilmektir.

Bilmek, anlamak için tek başına anlamsız. Çünkü anlamak bile anlamla olur. Anlamayı bilen görebilir, duyabilir, hissedebilir, sevebilir. Peki bilen kişi, hangisini anlayarak bilir?

Yoksa sen bilmenin kendisine güvendiğinden yeteri kadar anlayabildiğini mi düşünüyorsun ya da inanıyorsun?

Belki sen, sadece bilmeyi anlayış gerektirmediğinden dolayı bunu bilerek tercih ediyorsun. Belki de sadece bilmek isteyerek, bilmenin getireceği anlamaya çalışmaktan hatta anlamaktan korkuyor, sorumluluğundan kaçıyorsun.

Evet, biliyorsun.

Ama bildiğin kadar anlayabiliyor musun?