NOSTALJİNİN DİLİ

NOSTALJİNİN DİLİ

Nostalji, geçmişle bugünün sessiz konuşmasıdır. Kimi zaman bir kokuda, kimi zaman bir melodide yankılanır. Dili yoktur belki ama en derin duyguları en sade şekilde anlatır. Bir gramofonun iğnesinden süzülen melodi, çoktan unutulduğunu sandığımız bir günü ansızın gözlerimizin önüne getirebilir. Ya da eski bir bastonun ucu, dedemizin gölgesini odaya düşürebilir.

Bu sessiz ama güçlü dil, bize sadece geçmişi anlatmaz; aynı zamanda bugünü de sorgulatır. Şimdi neyi kaybettik? Hangi sadeliği, hangi zarafeti bıraktık arkamızda? Eski bir ayakkabının aşınmış tabanında, belki de özlediğimiz sağlam adımlar gizlidir.

Nostaljinin diliyle konuşan bu küçük objeler, bir müzenin vitrini gibi değil; bir mektubun satırları gibidir. Duygularla yazılmış, zamana inat saklanmış satırlar… Belki bir gramofonun başında durup dakikalarca susmamız bundandır. O ses, geçmişin sesi değil sadece; kalbimizin de derinlerinden gelen bir yankıdır.

Ve işte bu yüzden, geçmiş sadece yaşanmış değil, hâlâ yaşayan bir şeydir. Nostalji, zamanın sustuğu değil, içimizde yeniden konuştuğu andır.

Sibel Kaya