İçimde Sana Söylemediğim Bir Hayat Kaldı

Bu makaleyi sesli dinleyebilirsiniz...

Bazen en yakınımızdaki insanlar bile içimizde yaşadıklarımızı bilmez. Söylenmeyen sözler, gizlenen kırgınlıklar ve ertelenen itiraflar zamanla insanın içinde başka bir hayata dönüşür. Peki, bizi tanıdığını düşündüğümüz insanlar gerçekten kim olduğumuzu ne kadar biliyor?

18 Kasım 2026 - 15:47
18 Kasım 2026 - 15:47 ⏱ 3 dk Okuma Süresi
 1  313
İçimde Sana Söylemediğim Bir Hayat Kaldı

Bir insanı yıllarca tanıyıp yine de onun hakkında çok az şey bilmek mümkün.

Ne sevdiğini bilirsin, neye güldüğünü bilirsin, hangi cümlede sustuğunu bile anlarsın. Ama insanın içinde olup bitenleri bilmek başka bir şey. Çünkü hepimizin kimseye göstermediği bir tarafı var. Bazen en yakınımızdaki insana bile.

Ben de çoğu şeyi söylemedim.

“İyiyim.” dediğim günlerde aslında ne kadar yorulduğumu söylemedim mesela. Bir sözün içime oturduğunu belli etmedim. Kırıldığım bazı şeyleri büyütmemek için sustum. Bazen gitmek istedim, kaldım. Bazen kalmak istedim ama uzak durdum. İçimde olup bitenleri anlatmak yerine normal davranmayı seçtim.

İnsan sustukça karşısındaki onun iyi olduğunu sanıyor.

Belki en büyük yanlış anlaşılmalar da böyle başlıyor.

Kimse kötü niyetli değil aslında. Sadece sen anlatmadığın sürece kimse içindeki sesi duyamıyor. İnsanlar gördükleri kadarını biliyor seni. Gülümsüyorsan mutlu olduğunu, konuşuyorsan iyi olduğunu, susuyorsan söyleyecek bir şeyin olmadığını düşünüyorlar.

Oysa bazen insanın en çok sustuğu yerde anlatacak çok şeyi oluyor.

Sonra zaman geçiyor. Bazı insanlar hayatından çıkıyor. Bazıları kalıyor ama aradaki eski yakınlık kalmıyor. Ve sen bir gün düşünürken fark ediyorsun ki seni tanıdığını düşündüğün insanların bile hiç bilmediği bir hâlin varmış.

Bazen buna üzülüyorum.

Çünkü insan yalnızca anlaşılmadığı için değil, kendini anlatamadığı için de yalnız kalıyor.

Belki karşımdaki insan biraz daha sorsaydı anlatırdım diye düşündüğüm zamanlar oldu. Sonra kendime şunu sordum: Ben gerçekten anlatmaya hazır mıydım?

Sanırım değildim.

Çünkü bazı şeyleri söylemek kolay değil. Söylediğin anda gerçek oluyorlar. Kırıldığını kabul etmek, yorulduğunu söylemek, birine ihtiyacın olduğunu itiraf etmek bazen insanın gururuna ağır geliyor.

Bu yüzden susuyoruz.

Sonra o suskunluğun içinde başka bir hayat yaşamaya başlıyoruz.

Dışarıdan herkesin bildiği bir sen var. Bir de geceleri kendi kendine konuşan, bazı cümleleri içinde tekrar eden, kimseye söylemediği şeyleri yıllarca taşıyan başka bir sen.

Belki de insanı en çok yoran şey bu iki hâlin arasındaki mesafe.

Artık şunu biliyorum. İnsanların bizi anlamasını beklerken bazen kendimizi onlardan ne kadar sakladığımızı unutuyoruz.

Ve bazı insanlar hayatımızdan çıkarken onlara söyleyemediğimiz birkaç cümle kalmıyor geride.

Onların hiç tanımadığı bir biz kalıyor.

Benim de içimde öyle bir yer var.

Kimsenin tam olarak bilmediği.

Belki de içimde sana söylemediğim hayat dediğim şey tam olarak bu.

Tepkiniz Nedir?

like

dislike

love

funny

angry

sad

wow

Ümit Oklu Ümit Oklu, 1 Ağustos 1995 tarihinde Adana’da doğdu. Kamu personeli olarak aktif iş hayatını sürdürürken, hayatının merkezinde her zaman kelimeler, duygular ve insanın iç dünyasına duyduğu merak yer aldı. İnsanların içinde sakladığı duyguları, sustuğu cümleleri ve geceye bıraktığı düşünceleri yazıya dönüştüren Oklu; yazılarında modern insanın yalnızlığını, içsel kırılmalarını, umut arayışını ve kendini bulma çabasını sade ama derin bir anlatımla ele almaktadır. Melankolik ve sinematik bir üslubu benimseyen yazar, çoğu zaman sessizlikte büyüyen duygulara, insan ruhunun görünmeyen yaralarına ve insanın kendisiyle yüzleştiği anlara odaklanır. “Bir Ümit” ve “Bir Tesadüf” adlı eserleriyle edebiyat dünyasında yer alan Oklu için yazmak; bazen anlaşılmak, bazen susulan şeyleri duyurmak, bazen de insanın kendi kalbine bakabilmesidir.