Manzaraya Sırt Çevirip Aynaya Bakmak Neden?

Manzaraya Sırt Çevirip Aynaya Bakmak Neden?

​Manzaraya sırt çevrilen o eski odada; zamanın yorgunluğunu taşıyan ahşap bir masa ve eski malzemelerin arasında duruyordu ayna. Karşıda ise gökyüzünün ve yeryüzünün tüm cömertliğini, akıp giden hayatın o sonsuz akışını seren engin bir manzara vardı. Oysa biz, o büyük hakikate sırtımızı döndük. Gözümüzü pencereden kaçırıp sadece o küçük aynanın sunduğu hayale sığındık.

​O ayna, sandığımız kadar güçlü değildi. Ama insan, zayıf anlarında kendine bir dayanak arar; biz de gücü o aynada aradık. O küçük yansımaya bakarak kendimizi güçlü sandık. Daha da acısı, o aynanın gösterdiği suretlere aldanıp yanımızdakileri dost bildik. Oysa yanımızdakiler ne toprağın sadakatine ne de rüzgârın samimiyetine benzeyen, sadece birer yabancı gölgeden ibaretti.

​Yıllarımızı o odada, o sahte yansımaların peşinde tükettik. Ömrün en güzel mevsimleri eriyip gitti. Çok mücadele verdik; rüzgâra direndik, toprağın sabrını sınadık. Gün geldi, yine o aynanın önüne geldik. Ancak bu kez eskisi gibi değildik. Zaman, o camın arkasındaki gerçeği çoktan göstermişti. Aynaya baktık ama ne o eski güce inandık ne de yanımızda dost görünen o insanlara yaklaştık. Araya mesafe koyduk.

​Hayat, daracık odalara sığdırılamayacak kadar geniştir. Dünyanın düzeni, mevsimlerin döngüsü ve yeryüzünün sükûneti bize her gün aynı şeyi fısıldar: Gerçek, içine hapsolunan cam parçalarında değil, dışarıda akıp giden hayatın kendisidir. İnsan; dost bildiği gölgelerin aslında sadece birer yansımadan ibaret olduğunu, ancak o oda karardığında anlar.

​Bugün o manzaraya dönüp bakarken soruyoruz kendimize: Pencere ardına kadar açık dururken o yorgun aynaya bakmakta inat etmek neden?