Gözleri Mavi Kadın, Neredesin?

Gözleri Mavi Kadın, Neredesin?

Gözleri mavi kadın,

Neredesin?

Hangi şehrin yağmurunda ıslanıyor saçların,
hangi pencerenin önünde
akşamı bekliyorsun?

Ben burada,
eski bir şarkının içinde kaldım.

Masanın üstünde yarım bir çay,
içimde yarım bir hayat var.

Seni tanımıyorum belki,
ama özlüyorum.

İnsan bazen hiç görmediği birini de özler.

Bir sesini,
bir gülüşünü,
bir gün karşılaşma ihtimalini...

Gözleri mavi kadın,

Belki sen de bir yerlerde
beni arıyorsundur.

Kalabalıkların arasından geçerken,
tanımadığın yüzlere bakıp
bir eksiklik hissediyorsundur.

Belki aynı aya bakıyoruz bu gece.

Belki aynı yalnızlığı
farklı pencerelerden seyrediyoruz.

Ve belki de kader,

Bunca yıl birbirine geç kalan
iki insanın hikâyesini yazıyordur.

Ben burada bekliyorum.

Bir şiirin son dizesinde,
bir sonbahar akşamında,
adını bilmediğim bir özlemin içinde.

Gözleri mavi kadın,

Eğer duyuyorsan beni,

Bir işaret bırak.

Çünkü bazı bekleyişler,
sevdaya dönüşmeden önce
şiir olur.

Beklemekten yoruldum demeyeceğim.

Çünkü bazı insanlar gelmeden önce
uzun bir sessizlik bırakır dünyaya.

Belki sen,
o sessizliğin kendisisin.

Bazen bir kafede otururken
kapı açılıyor.

Başımı kaldırıyorum.

Gelen sen değilsin.

Bir sokakta yürürken
uzaktan biri gülümsüyor.

Kalbim bir an hızlanıyor.

Yine sen değilsin.

Ama insan umudunu
kolay kaybetmiyor.

Çünkü kalbin bir köşesinde
hep aynı cümle duruyor:

"Belki bir gün..."

Gözleri mavi kadın,

Sana anlatacak çok şey biriktirdim.

Geçirdiğim kışları,
içimde büyüyen yalnızlığı,
kimseye göstermediğim yaraları...

Ve bütün bunların arasında
ölmeyen sevgiyi.

Bir gün gelirsen,

Sana kahramanlık hikâyeleri anlatmayacağım.

Nasıl düştüğümü anlatacağım.

Nasıl kırıldığımı.

Nasıl yeniden ayağa kalktığımı.

Çünkü insanı insan yapan
zaferleri değil,
yaralarıdır.

Ve sen,

Belki o yaralara dokunup
acıtmayan ilk kişi olacaksın.

O zaman gece biraz kısalacak.

Şehir biraz susacak.

Ve yıllardır içimde dolaşan
o yalnız adam,

İlk kez eve dönmüş gibi hissedecek.

Ama gelmezsen de...

Adını bilmediğim güzel kadın,

Sana yazdığım şiirler kalacak.

Gökyüzüne bıraktığım cümleler.

Ve bir adamın,
hiç görmediği bir çift mavi gözü
ömür boyu sevmiş olmasının
hüzünlü hikâyesi...

Ve şimdi...

Bu şiirin sonuna geldim.

Kelimeler yoruldu,
geceler eskidi,
mevsimler değişti.

Ama senin için ayrılan yer
hâlâ boş içimde.

Belki hiç gelmeyeceksin.

Belki bu dünyada
aynı sokağın taşlarına bile basmayacağız.

Belki sesini hiç duymayacağım,
ellerine hiç dokunamayacağım.

Ama yine de güzeldin.

Çünkü bazı insanlar
gerçek oldukları için değil,
umut oldukları için yaşar kalpte.

Gözleri mavi kadın,

Seni beklemekten değil,
seni hayal etmekten sevdim.

Bir sabahın ihtimali gibi,
uzak bir ışık gibi,
karanlıkta unutulmayan bir yıldız gibi...

Şimdi pencereyi kapatıyorum.

Gece uzun.

Şehir sessiz.

Ve içimdeki adam,
yıllardır taşıdığı özlemi
usulca masanın üzerine bırakıyor.

Artık seni aramıyorum.

Çünkü anladım ki;

Bazı insanlar hayatımıza gelmek için değil,
İçimizde bir şiir olmak için doğuyor.

Eğer bir gün karşılaşırsak,
gülümser geçeriz belki.

Ama karşılaşamazsak da
üzülmeyeceğim.

Çünkü sen,

gelmesen bile,

bir ömrün en güzel dizeleri arasında
yaşamayı başardın.

Hoşça kal gözleri mavi kadın.

Seni bulamadım.

Ama seni ararken,

önce yalnızlığı,
sonra sabrı,
en sonunda da kendimi buldum.

Ve artık biliyorum;

Bazı aşklar yaşanmaz.

Bazı aşklar kavuşmaz.

Bazı aşklar sadece gökyüzüne yazılır.

Yıllar geçer,
insanlar değişir,
şehirler eskir.

Ama bir şiirin içinde yaşayan
o mavi gözler,

hep genç kalır.

Ben giderim.

Bu masa dağılır.

Bu gece biter.

Fakat sana yazılmış bu dizeler,

rüzgârın taşıdığı bir ses gibi
uzun süre kalır dünyada.

Belki bir gün,
hiç tanımadığım bir kadın
bu şiiri okur.

Ve kalbinin bir yerinde
kendini bulur.

İşte o zaman,

bütün bekleyişler anlam kazanır.

Ve ben,

uzaktan da olsa,

sana kavuşmuş sayarım kendimi.

Son.