Gecelerin Kirli Ritüeli: Mastürbasyon

Bu makaleyi sesli dinleyebilirsiniz...

Her insanın sakladığı bir karanlık vardır. Bu hikâyede, mastürbasyon bağımlılığı bir adamın diliyle gecelerin kirli ritüeli olarak açığa çıkıyor. Ama mesele sadece beden değil, görünmezliğin yükü ve anlaşılmamanın çilesi. Kaçışların ardında duran tek hakikat: Kendini bilme arayışı.

2 Mayıs 2026 - 03:50
 0  27
Gecelerin Kirli Ritüeli: Mastürbasyon

Gecelerin Kirli Ritüeli: Mastürbasyon

Her insanın sakladığı bir karanlık vardır. Bu hikâyede, mastürbasyon bağımlılığı bir adamın diliyle gecelerin kirli ritüeli olarak açığa çıkıyor. Ama mesele sadece beden değil, görünmezliğin yükü ve anlaşılmamanın çilesi. Kaçışların ardında duran tek hakikat: Kendini bilme arayışı.

 

...

Kasabanın gecesi ağır ağır serinliyordu. Çınar ağacının yaprakları rüzgârla hışırdıyor, eski taş kaldırımların üzerinde gölgeler titriyordu. Gece yarısını çoktan geçmişti; kahvehaneler kapanmış, sokak lambalarının solgun ışığı yalnızca birkaç köpeğin gölgesini uzatıyordu. Havanın sessizliği, iki adamın adımlarını daha da belirgin kılıyordu.

Kenan ve Mehmet yan yana yürüyordu. Onları birbirine bağlayan şey kan bağı değil, yılların getirdiği dostluktu. Bu dostluk, sözlerden çok suskunlukla yoğrulmuştu. Ama bu gece suskunluk kırılacaktı. Kenan’ın içi, aylarca sakladığı bir yükle doluydu.

Bir köşe başında durdu. Gözleri yerdeydi, sanki taşların arasına sıkışmış kelimeleri arıyordu. Derin bir nefes aldı, sigarasının dumanını göğe bıraktı. Duman gökyüzünde erirken cesaretini topladı.

Kenan: Mehmet… Sana bir şey söylemem lazım. Belki küçüleceğim, belki yargılanacağım, bilmiyorum. Ama artık susamıyorum.

Mehmet: (bakışlarını ondan ayırmadan) Söyle. Buradayım. Bazen en ağır sırlar, dile geldiğinde hafifler.

Kenan, dudaklarını ısırdı. Bir an için uzaklara baktı; sokak lambasının altında, yağmurun izlerini taşıyan kaldırıma. Sonra başını eğdi, itirafını fısıldar gibi çıkardı:

Kenan: Geceleri… Ellerim bana oyun oynuyor. Mastürbasyona sığınıyorum. Sanki bir uyku kapısı gibi oldu. Onsuz uyuyamıyorum. Bir gün değil, bazen birkaç kez. Tatmin değil, sadece ertelenmiş bir huzursuzluk. Sabah uyandığımda içimdeki boşluk daha da büyümüş oluyor. Bu bağımlılığın içinde debeleniyorum. Ve en kötüsü, eşim yanımda uyurken bile ben yalnızım. Ellerim bedenimi avutuyor ama ruhumu daha da susatıyor.

Mehmet başını sallamadı, kaşlarını çatmadı. Sadece dinledi. Yargılamadan, kesmeden. Kenan’ın yükünü paylaşır gibi sessiz kaldı. Bir süre sonra, ağır ama net bir sesle konuştu.

Mehmet: Sen aslında ellerini değil, kaçışını anlatıyorsun. Eller sadece aracın. Asıl mesele, neden kaçıyorsun?

Kenan’ın gözleri bu sefer doldu. Dudakları titredi. Çınarın gölgesi altında yılların ağırlığı dökülmeye başladı:

Kenan: Çünkü görünmezim. İnsanların arasında varım ama yok gibiyim. Ailem, dostlarım… Hepsi beni gördüğünü sanıyor ama gördükleri sadece ismim, yüzüm, rolüm. Baba, eş, evlat… Oysa içimde başka biri var, kimseye göstermediğim. Köprü kuruyorum, kendi tarafımda kazıkları çakıyorum. Ama karşı yakadan kimse çivi bile çakmıyor. Hep yarım. Hep eksik. İşte o yüzden kaçıyorum. Ellerime, sigaraya, dumanın içinde kaybolmaya…

Mehmet, derin bir nefes aldı. Gözleri hafifçe kısıldı, sanki Kenan’ın içine bakıyordu. Sonra yumuşak ama kesin bir tonda konuştu.

Mehmet: Belki de köprün yanlış yere kuruluyor. Belki köprüyü karşıya değil, kendine kurman gerekiyor. Çünkü asıl yolculuk başkasına değil, kendine giden yol.

Kenan, bu sözle irkildi. Kafasının içinde bir kapı aralandı. Dudaklarından çıkan kelimeler artık itiraf değil, fark edişti:

Kenan: Bütün bağımlılıklarım bana aslında aynı şeyi söylüyor. Sigara, eller, ayaklarımda kaşınan huzursuzluk… Hepsi tek bir yere işaret ediyor: Kendini bil. Kaçışlarımı inkâr etmiyorum. Onlar bana ders veriyor. Bana diyorlar ki: “Dur, bak, kendini tanı.”

Mehmet, dostunun omzuna hafifçe dokundu. Yargılamadı, kırmadı, sadece yol gösterdi.

Mehmet: O zaman mesele şu: Sebep, anlaşılma arzun. Sonuç, kaçışların. Ama arkasında seni sen yapan bir öz var. O özü hatırladığında, hiçbir bağımlılık seni küçültemez. Kendini bilmek, işte bütün zincirleri çözmenin anahtarı.

Kenan, gözlerini gökyüzüne çevirdi. Yıldızlar görünmüyordu ama içindeki boşluk biraz olsun hafiflemişti.

Kenan: Benim süper gücüm yok, Mehmet. Ama cesaretim var. Ve şunu öğrendim: Kimse beni küçültemez. Ben değerimi biliyorum. Zayıflıklarımla da insanım, kaçışlarımla da… Ama yine de kendini bilen biri olacağım.

Çınarın gölgesinde suskunluk ağırlaştı. İki dost adımlarını yeniden kaldırımlara bıraktı. Gece daha da derinleşmişti, ama Kenan’ın içinde ilk defa bir ışık yanmıştı. Yol uzun olsa da, artık kendi içine kuracağı köprünün yönünü biliyordu.

...

 

Tepkiniz Nedir?

like

dislike

love

funny

angry

sad

wow

Ramazan Turhan Yazar | Oyuncu | İçerik Üreticisi “Gerçekten Ne İstediğini Biliyor Musun?” kitabının yazarı Instagram üzerinden kitap ve düşünce içerikleri üreticisi Okuma kültürü ve bireysel gelişim üzerine çalışmalar yapan biri Tiyatro Oyuncusu 1994 doğumluyum, evli ve 3 çocuk babasıyım. Denizli’de yaşıyorum. Radyo Televizyon Programcılığı okudum, bir dönem medya sektöründe çalıştım ama hayat beni başka yerlere de götürdü. Bazen elimde kamera vardı, bazen çekiç. Kimi zaman masa başında, kimi zaman beden gücüyle çalıştım. Ama içimde hep bir şeyler yazma isteği vardı. Yazmak bana iyi geliyor… İlk kitabımı yazdım, şimdi yeni cümlelerin peşindeyim. Burada hissettiklerimi, düşündüklerimi, içimden geçenleri paylaşmak istiyorum. Kimi zaman bir deneme, kimi zaman bir hikâye, bazen de sadece bir cümle… Okursan ne mutlu, okurken kendinden bir şey bulursan daha da güzel. Ben yazarken iyileşiyorum, belki sen de okurken rahat bir nefes alırsın. İLGİ ALANLARIM * Kitap ve edebiyat * Yazarlık ve düşünce üretimi * Kültür ve insan psikolojisi * Tiyatro ve sahne çalışmaları