GÖKYÜZÜ DOKUMACISI

Bu makaleyi sesli dinleyebilirsiniz...

Hayat bizi bazen rüzgârda savurur ama asıl marifet, o rüzgârla birlikte kendi kanatlarını açmayı öğrenmektir.

13 Kasım 2026 - 13:20
13 Kasım 2026 - 13:20 ⏱ 5 dk Okuma Süresi
 1  25
GÖKYÜZÜ DOKUMACISI

GÖKYÜZÜ DOKUMACISI

Mavinin en derin tonuyla gri bulutların birbirine sarıldığı koyda, adını sadece yaşlı martıların bildiği küçük bir Poyraz Limanı vardı. Burası, rüzgârın yön değiştirdiği anlarda dünyanın sesinin kesildiği, denizin ise sanki insanlara sır fısıldadığı bir yerdi.

Kasabanın en uç kayalığında, denize nazır küçük, ahşap bir kulübe dururdu. Kasabalılar buraya "Dokuma Evi" derdi. Bu evde Miraç adında bir adam yaşardı. Miraç, insanların rüzgârda yarım kalan hikâyelerini, sönmeyen umutlarını ve unutmak isteyip de unutamadıkları anılarını iplik niyetine devasa çıkrıklarında dokurdu.

Bir akşamüstü, kapının tahta halkası yavaşça vuruldu.

Miraç kapıyı açtığında karşısında rüzgârdan saçları dağılmış, gözlerinde uzakların yorgunluğunu taşıyan genç bir kız vardı. Kızın elinde, parşömen kâğıdına sarılı, eski ve yıpranmış bir şal bulunuyordu.

"Merhaba usta," dedi kız. "Benim adım Dilara. Çok uzaklardan, dağın öte yanındaki kurak şehirden geliyorum. Bana annemden kalan tek şey bu şal. Ama bu şal artık ne sıcak tutuyor ne de rengi var. İçindeki neşe çekilmiş sanki. Onu eski günlerine döndürebilir misin?"

Miraç, kızın gözlerindeki hüznü görünce başını sallayarak şalı nazikçe ellerinin arasına aldı. Kumaşa dokunduğu anda sanki geçmişin sesleri odanın içinde yankılanmıştı. Annesinin mırıldandığı bir ninninin yumuşaklığı, mutfaktan gelen taze ekmek kokusu ve sevgi dolu bir tebessümün sıcaklığı...

"Şallar sadece pamuktan ya da yünden yapılmaz, Dilara," dedi Miraç yumuşak bir sesle. "Bazı şallar, insanın içindeki soğukla başa çıkabilmesi için hatıralarla örülür. Annen bu şalı dokurken içine sadece iplik değil, senin gelecekteki cesaretini de koymuş. Ama sen yolda yürürken o cesareti parça parça düşürmüşsün."

Dilara yutkunarak sordu:

"Peki, bunu onarmak mümkün mü?"

Miraç şalı devasa tezgâhının üzerine serip çıkrığın tahta kollarını çevirmeye başladığında odada sanki denizin dalgaları ve rüzgârın uğultusu harmanlanmaya başlamıştı. Çalışırken gecenin yarısı oldu, sabahın ilk ışıkları pencerelere vurdu. Miraç, iplikleri tek tek taradı, kaybolan renkleri deniz kabuklarından elde ettiği boyalarla yeniden canlandırdı ve en önemlisi, kızın yüreğindeki o eksik güveni sabırla tezgahtaki düğümlere işledi.

Dilara beklerken duvarda asılı duran eski, sararmış haritalara ve rengi solmuş dokumalara gözü takıldı. Kasabalıların dediği gibiydi: Miraç sanki bu adayla birlikte yaşlanmış, hatta adanın rüzgârıyla yorulmuş bir derviş gibiydi. Kimileri onun, çok eskiden rüzgârların dilini unutan insanlara kaybettikleri sesleri geri getiren ilk "Gökyüzü Dokumacısı"nın soyundan geldiğini söylerdi. Tabii bu, Poyraz Limanı'nın balıkçıları arasında dilden dile dolaşan bir masaldan mı ibaretti, yoksa gerçeğin kendisi miydi, kimse tam olarak bilemezdi.

Güneş tepeye yükseldiğinde iş bitmişti. Şal şimdi ilk günkü gibi parlıyor, dokunulduğunda ise parmak uçlarında tatlı bir bahar rüzgârı hissettiriyordu.

Miraç şalı dikkatle katlayıp Dilara'ya uzattı:

"Al bakalım. Şimdi ona sarıldığında sadece annenin kollarını değil, kendi gücünü de hissedeceksin. Ve unutma, hayat bizi bazen rüzgârda savurur ama asıl marifet, o rüzgârla birlikte kendi kanatlarını açmayı öğrenmektir."

Dilara şalı sıkı sıkıya göğsüne bastırırken içindeki o ağır yükün yerini hafif, kanatlanan bir kuşun çırpınışına bıraktığını hissetti. Gözlerinde minnet ve sevinçle teşekkür etmek için başını kaldırdığında kulübenin kapısı aralıktı. Miraç ise çoktan dışarı çıkmış, kayalığın kenarında duruyordu. Sırtındaki hırka, dalgalanan rüzgârla adeta ten rengine karışıyormuş gibi görünüyordu.

Dilara gözlerini kırpıştırdığı an yaşlı adamın sanki rüzgârın ta kendisiyle birleşip martıların arasına karıştığını sandı. Olduğu yerde ne bir ayak izi kalmıştı ne de başka bir şey. Geriye sadece kayalıkta yankılanan o hafif dalga sesi kalmıştı.

Dilara arkasına dönüp kasabaya doğru yürümeye başladığında rüzgâr sanki ona yol gösteren bir dost gibi esiyordu. İnsanın kaderi bir sır gibi saklı olsa da o sırrı güzelleştirecek olan yine insanın kendi adımlarıydı.

DİLEK SARIKAYA

Menajer: İlayda Can ve Dilara Sarıkaya

Tepkiniz Nedir?

like

dislike

love

funny

angry

sad

wow