KÖY EVİ

KÖY EVİ

Çalıştığı günlerin geride kaldığı Köy Okulu Öğretmeni Selmin, sakin, dingin ve huzurlu günlerinin tadını çıkarıyordu.  

Küçük, duvarları kitaplarla dolu evinin salonunu yağlı boya tablolar süslüyor, harikulade orman manzarası pencereden içeri süzülüyordu. Duvarların önünde duran mumlar, mavinin tonlarıyla, masalsı bir alan oluştururken, çıtırdayarak yanan soba ateşin dansını da beraberinde taşıyordu. 

Selmin salondaki diğer mumları ve gaz lambalarını yaktı. Gülümsedi, ela gözlerindeki kıvılcımlar mutlulukla titreşti. Sobadaki ateşin ışıklarıyla birlikte, mumların minik alevleri de huzur vericiydi.

Bu gece, misafirleri vardı, semaveri hazırladı. Küçücük ev sanki genişlemiş, okuma yazma öğrenen; yaşlısı, genci, köyün çilekeş kadınları, kendi evleri gibi rahatça evin her yanına dağılmış, sohbet ediyorlardı.

Salonun köşelerinde ve kapının dibinde duran büyük gaz lambalarının alevleri Selmin’i hisseder gibiydiler. Ufak tefek kitap delisi kız, yanlarından geçerken onlara dokunuyor, alevler artıyor, titreşiyorlardı.    

Evin yanındaki mezarlıkta sessiz sesler duyulmaya başladı. Çıtırtılar, böcekler, sürüngenlerin çıkardığı hışırtılar, misafirlere zamanın geldiğini hatırlatıyordu. Sanki tüm mahlukat hazırdı. Selmin, elinde gecenin okunacak kitabı ile ortaya geldi. Evde ve mezarlıkta sessizlik hâkim oldu, Selmin’in yumuşak, etkileyici sesi tüm geceyi kapladı.

Sokaktan geçen yaşlı çift, gecenin içinden gelen ney sesine doğru döndüler. Mezarlığın yanındaki yanmış küçük evden gelir gibiydi. Kadın içini çekti. Dua ettiler ve yollarına devam ettiler.

Her dolunayda ney sesi duyulurdu buralarda. Karanlıktaki harap, yanmış küçük okul lojmanı, içinde pek çok mum yakılmışçasına hafifçe aydınlanır, evin avlusundaki çınar ağacı ay ışığı ile yıkanır, pırıltılarla donanırdı.

Mahalleli bu evde yakılarak öldürülen Selmin Öğretmen ve köy kadınlarını üzüntüyle anlatırdı. Yıllar önce, okuma yazma öğrettiği Köy Kadınlarıyla birlikte kitap okudukları gece, kadınların okuma yazma öğrenmelerinden hoşlanmayan köy muhtarının çıkardığı yangında kadınlar ve Selmin Öğretmen ölmüş, evin bahçesine 12 mezar açılmış, Selmin evin bahçesindeki çok sevdiği çınar ağacının altına gömülmüştü.

Misafirleri giden Selmin, yavaşça mumları söndürdü. Sobaki ateş de artık sönmüştü. Yumuşak bir karanlığa bürünen evine baktı, gülümsedi, avludaki ağaca doğru yürürken şeffaflaşmaya başladı. Huzurlu bir sessizlik geceyi kapladı, mezarlıktaki sessiz sesler yavaşça sustu.