“Duygusal Yorgunlukların Ardındaki Işık”

Bazen insan, kendi içindeki fırtınaları susturabilmek için dünyaya karşı güçlü görünmek zorunda hissediyor. Oysa en büyük savaş, dışarıya karşı değil; kendi içimizde kopan o sessiz çığlıklara karşı verdiğimiz savaş. İnsanı en çok da bu görünmeyenle  mücadele yoruyor aslında. Birileri bizi anlamadığında değil, biz artık kendi iç sesimizi bile duyamadığımızda tükeniyoruz.

Ve tuhaf Ve garip  olan şu ki… En çok yıprandığımız dönemlerde bile bir tebessümün iyileştirici gücüne, bir bakışın şifasına, bir kelimenin insanın omzuna konan bir el gibi destek oluşuna muhtacız. Çünkü insan, ne yaşarsa yaşasın, kalbine iyi geleni fark ettiği anda tanıyor.

"Kalp kalbin yansımasıdır".

 Bir huzur halinde, bir cümlede, bir bakışta… O iyi gelen şey bazen bir kişi, bazen bir mekândır, bazen de bir hatıradır. Bazen beraber dinlediğiniz bir şarkıdır.Ve onu kaybetmemek için içimizden bir şey fısıldar:

“Tut onu, hayat nadiren böyle iyileştirir.”

Çünkü. Hayat Açık Bir Pencere.! 

Ben hep şuna inandım;

Bir insanın kalbine değmek, bir merhemin de bir yara bulması gibidir. İkisi de birbirini tamamlar, birbirini onarır. Ama bazen insanlar kendi yaralarından korkar, kendi boşluklarına çekilir, kendini iyileştirmeye çalışır. Oysa bilmezler ki birlikte iyileşmek, ayrı ayrı iyileşmeye çalışmaktan çok daha güç bir yolculuktur.

Hayat bize bunu defalarca, farklı şekillerde anlatır.

Bazen bir sessizlikte …

Bazen bir dokunuşta…

Bazen de yanımızdan geçip giden bir tesadüfte…

Ve biz her gün, işe giderken attığımız adımlarda bile aslında görünmez bir güç mücadele veriyoruz. Ama ne olursa olsun, bir fincan çay buharında bile bir nefeslik  huzur bulabiliyorsak,Belki de hayatın gerçek mucizesi, tam da bu küçük anların içine saklı kalmıştır:

Bir kahkahanın ucuna, bir selamın samimiyetine, bir sohbetin sıcaklığına…Sakladım kendimi. 

Çünkü insanı hayatta tutan şey büyük olaylar değil, küçük iyiliklerin biriktiği o anlar mücizesi olur.

Bazen sadece beş dakikalık bir nefes…Bazen beş dakikalık bir göz göze geliş…Bazen de “Buradayım.” diyen küçücük bir ses…

Belki de biz, tüm yorgunluğumuza rağmen hâlâ iyileşmeye çalışıyoruz , içimizdeki o güçlü yan hiç ölmediği içindir. Ve ben inanıyorum ki, kalbimize iyi gelen şey her nerdeyse, o zaten bir şekilde bizi bulmanın yolunu bilir yolunu bulur gelir,

Yeter ki biz, kapımızı aralık bırakmayı unutmayalım.

Bir nefes tüm mucizelerin anahtarıdır,

Kapınız Hep Aralık'lı  kalsın ..