DEMİRDEN ÖRÜLEN YOL

Bu makaleyi sesli dinleyebilirsiniz...

Bazı yollar ayaklarla değil, insanın kanında taşıdığı hatıralarla yürünür. Bazı insanlar ise o yolu demirden bir iradeyle tamamlar.

12 Kasım 2026 - 11:21
12 Kasım 2026 - 11:21 ⏱ 4 dk Okuma Süresi
 0  18
DEMİRDEN ÖRÜLEN YOL

        DEMİRDEN ÖRÜLEN YOL 

​Şafak sökerken odayı kaplayan o sessizlik, bıçak gibi keskin ve soğuk bir ayazla tenime işliyordu. Güneş daha dağların arkasındaki sırtını göstermeden uyanmıştım, ancak bu uyanıklık, huzurlu bir uykunun dinlendiriciliğinden uzaktı. Gecenin en derin dehlizlerinde bile nöbet tutan, anılardan ve kaygılardan örülü uyanık bir zihnin esiriydim. Yatağın içinde aniden düşen beden ısım, boğazımda düğümlenen o keskin tıkanıklık yine beni bulmuştu. Bunların hiçbirinin bana ait olmadığını biliyordum. Sanki damarlarımda dolaşan bu sabırsız kan, bana ait olmayan bir coğrafyanın ve çoktan kapanmış yaraların hesabını soruyordu. ​Atalarım uçsuz bucaksız bozkırın ortasında, tipi ve dişi kurtların ulumalarıyla boğuşurken ölümün soluğunu enselerinde hissederlerdi. Bir tehlike anında o sert kaslar nasıl kasıldıysa, o hayatta kalma refleksi doğrudan kana karışıp kemiğin en derin merkezine mühürlenmişti. Sök ve kan, yedi nesil boyunca aynı akıntıyla taşınırdı. Ben de doğduğum ilk günden beri, o kadim fırtınaların, kıtlıkların ve çetin savaşların görünmez kopyasını hücrelerimde taşıyordum. ​Odanın buğulanmış penceresinden dışarı, kerpiç damlı köyün üzerine çöken ağır sise baktım. Köyün ak saçlı ihtiyarları, suyun uyuduğunu ama düşmanın asla uyumadığını söylerdi. Kadim Türk kozmolojisinde su, yalnızca susuzluğu gideren şeffaf bir sıvı değil; dökülen gizli gözyaşlarının, unutulmuş yeminlerin ve atalardan kalan sırların usta bir hafızasıydı. Şafak vakti pınardan su doldurmaya giden kadınların toprağa basan sessiz adımlarında bile o derin tarihin yankısı saklıydı. ​İşte bu yüzden, içimdeki bu görünmez fırtınayla baş başa kalmak, bu ağırlığı tek başına omuzlamak zorundaydım. Namert sofrasının bedelini çok küçük yaşta, hayatın o en sert köşesinde öğrenmiştim. Namert sofrası bugün karın doyurur, insanı tok tutar, lakin yarın, o tok günün acısını onurunu vura vura, damla damla öldürerek çıkarır.

"Muhtaç kal ama namerde minnet etme; elin boş kalsın ama başın dik kalsın" diyen büyüklerimin o asırlık sesi kulaklarımda bir çan gibi çınladı. Başımı o acımasız rüzgârlara karşı dik tutabilmek için, içimdeki o görünmez sınırlarla her gün yeniden savaşıyordum. ​İnsan, geçmişin izleriyle ve kendi derinlerinde taşıdığı sırlarıyla yüzleşebildiği kadar özgürleşirdi biliyordum. Özgürleştikçe de özüne, o toprağın ve suyun kokusuna yaklaşır. ​Bugün, o yedi kuşağın yükünü bütün hücrelerimde hissetsem de, atalarımın geniş otlaklarda gösterdiği o bükülmez dirençle ağır ahşap kapıyı araladım. Dışarıda toprak uyanıyor, rüzgâr geçmişin tozunu üzerimden süpürüyordu. Ve ben, içimdeki o kör labirentten dışarıya, atalarımın dik başıyla ve taze bir nefesle yürüyordum. Artık biliyordum ki ne kadar üşürsek üşüyelim, insanın kendi özünden başka sığınacağı bir liman, kendi onurundan başka hakiki bir ateşi yoktu.

               DİLEK SARIKAYA

MENAJER: İLAYDA CAN & DİLARA SARIKAYA

Tepkiniz Nedir?

like

dislike

love

funny

angry

sad

wow