BİR GÜN, ARTIK GEÇ KALDIĞINI ANLAYACAKSIN…

Bu makaleyi sesli dinleyebilirsiniz...

Hayatın telaşı içinde ertelediğimiz telefonlar, söyleyemediğimiz sözler, dile getiremediğimiz özürler ve kendimiz için bir türlü ayıramadığımız zaman… Bazen kıymetini en çok, kaybettikten sonra anladığımız şeyler vardır. Bu yazı, geç kalmadan sevdiklerimizin ve kendi hayatımızın değerini fark etmeye dair içten bir hatırlatma.

12 Kasım 2026 - 10:08
 1  21
BİR GÜN, ARTIK GEÇ KALDIĞINI ANLAYACAKSIN…

BİR GÜN, ARTIK GEÇ KALDIĞINI ANLAYACAKSIN…

İnsan, hayatın hep aynı şekilde devam edeceğini sanıyor. Yarın yine sabah olacak, telefon yine çalacak, annemiz yine arayacak, sevdiğimiz insanlar yine aynı yerde bizi bekleyecek… Söylemek istediklerimizi başka bir zamana bırakıyor, sarılmayı erteliyor, bir gönül almayı gururumuza yediremiyoruz. Çünkü içimizde hep aynı düşünce var: Nasıl olsa daha sonra yaparım.

Oysa insanın en büyük yanılgılarından biri, zamanın kendisine ait olduğunu sanmasıdır.

Bir annenin oğlunu aradığını düşünün. Belki yalnızca sesini duymak, gününün nasıl geçtiğini sormak istiyor. Oğlu meşgul. Telefonu açmıyor. Bir süre sonra annesinin aradığını görüyor ama geri dönmüyor. Nasıl olsa yarın konuşurlar. Annesi de alışkın zaten…

Günler geçiyor. Sonra bir sabah o telefon artık çalmıyor. Arayabileceği bir numara var ama karşı taraftan gelecek bir ses yok.

İşte o zaman insan, bir zamanlar açmaya üşendiği telefonun ne kadar kıymetli olduğunu anlıyor. Keşke diyor, keşke o gün işimi bırakıp konuşsaydım. Keşke biraz daha dinleseydim. Keşke sesindeki yorgunluğu fark etseydim.

Ama bazı keşkelere cevap verecek kimse kalmıyor.

Bir başka evde, aynı sofraya oturan iki insan var. Yıllardır birlikteler. Bir zamanlar birbirlerine anlatacak çok şeyleri varken şimdi aynı odada sessizce oturuyorlar. Biri gününün nasıl geçtiğini sormuyor, diğeri anlatmaktan vazgeçmiş. Küçük kırgınlıklar konuşulmadıkça büyüyor. Biri diğerinden gönül almasını, diğeri ilk adımı atmasını bekliyor. İkisi de haklı olduğunu düşünüyor. Oysa farkında olmadan birbirlerinden uzaklaşıyorlar.

Bazen bir ilişki büyük bir kavganın ardından bitmez. Küçük ihmallerin, duyulmayan cümlelerin ve ertelenen özürlerin arasında sessizce tükenir. İnsan, karşısındakinin hep yanında olacağını düşündüğü için onun varlığını sıradanlaştırır. Gidişini ise hiç hesaba katmaz.

Bir de hayatını sürekli başkalarına yetişmeye çalışarak geçirenler var. Herkesin derdini dinler, herkesin işine koşar, kimse kırılmasın diye kendi isteklerini bir kenara bırakırlar. Bir gün kendilerine dönüp baktıklarında yılların nasıl geçtiğini fark ederler. Yapmak istedikleri şeyler, gitmek istedikleri yerler, kurdukları hayaller hâlâ bir köşede beklemektedir.

Hep aynı cümleyle avutmuşlardır kendilerini:

Bir gün kendim için yaşayacağım.

Bir gün o yolculuğa çıkacağım.

Bir gün içimden geldiği gibi konuşacağım.

Bir gün, başkalarının ne düşüneceğini hesaplamadan kendi kararlarımı vereceğim.

Fakat o bir günün ne zaman geleceğini hiç sormamışlardır kendilerine.

İnsan bazen başkalarını kaybetmekten korkarken kendisini kaybettiğini fark etmez.

Belki de hayatın bize öğrettiği en acı gerçeklerden biri budur: Her şeyi telafi edemeyiz. Kırdığımız her kalbi onaramayız. Ertelediğimiz her buluşmayı gerçekleştiremeyiz. Söylemediğimiz her güzel sözün bir gün karşılığını bulacağından emin olamayız.

Bu yüzden sevdiğimiz insanlara sevgimizi göstermek için özel günleri beklememeliyiz. Bir özür dilemek için karşı tarafın ilk adımı atmasını şart koşmamalıyız. Birini özlediysek aramalı, gönlünü kırdıysak gururumuzu bir kenara bırakıp konuşmalıyız. Bazen bir insanın ihtiyacı olan tek şey, kendisini hatırlayan birinin sesini duymaktır.

Ama bütün bunları yaparken kendimizi de unutmamalıyız. Başkalarına ayırdığımız özeni kendi hayatımıza da göstermeliyiz. Çünkü insanın kendisine verdiği sözleri sürekli ertelemesi de bir kayıptır. Kimseyi kırmamak uğruna kendi isteklerimizden vazgeçmek, zamanla kendi hayatımıza yabancılaşmamıza neden olabilir.

Bir gün geriye dönüp baktığımızda kaç para kazandığımızı, kaç eşya biriktirdiğimizi ya da kaç kişinin bizi takdir ettiğini hatırlamayabiliriz. Ama birinin yüzünde bıraktığımız tebessüm, zamanında tuttuğumuz bir el, içtenlikle söylediğimiz bir söz hafızamızda yer edebilir.

Belki de mesele, hayatın ne kadar uzun olduğu değil, bize verilen zamanı nasıl yaşadığımızdır.

Çünkü hayat, söylemek isteyip de söyleyemediklerimiz için bize her zaman ikinci bir fırsat sunmaz.

Ve insan, bazen en çok da henüz vakti varken yapmadıkları için pişman olur.

Tepkiniz Nedir?

like

dislike

love

funny

angry

sad

wow

Dilek Paltun Bazı hikâyelerde suç, görünen yerde başlamaz. Ben de hikâyelerimi çoğu zaman bir cinayetten, kaybolan bir izden ya da cevabı olmayan bir sorudan yola çıkarak kuruyorum. Polisiye ve gerilim yazıyorum; karakterlerin sakladıklarını, geçmişin bugüne bıraktığı izleri ve gerçeğin ortaya çıkmadan önce geçtiği yolları anlatmayı seviyorum. Bazen bir ayrıntı bütün hikâyeyi değiştirir. Bazen en sessiz karakter, en çok şeyi bilir. Arada gündelik hayata ve gündeme dair yazılar da yazıyorum. Ama burada çoğunlukla suçun gölgesinde dolaşan hikâyeler var. Kapıyı araladım. İçeride ne olduğunu öğrenmek için ilk sayfayı çevirmeniz yeterli.