HİKAYE/ÖYKÜ

TANIDIK BİR YABANCI

Bu makaleyi sesli dinleyebilirsiniz...

“İhtimalin yasını tutmak” belki de …

Arzu Karadağ

22 Şubat 2026 - 03:22

22 Şubat 2026 - 03:22 ⏱ 2 dk Okuma Süresi

0 35

Ona baktığım an anladım.

Bazı karşılaşmalar tanışma değildir; hatırlamadır.

Gözleri, başka bir zamanın kırık aynası gibiydi. Sanki bir döngünün içinden bana bakıyordu. Ona vurulduğumu söylemek fazla basit olurdu. Bu bir düşüş değildi; bu, bir bilincin başka bir bilince yeniden temas etmesiydi.

Ruhunun iç katmanlarında gezindiğimi hissediyordum. Varlığımın onun varlığında çoğaldığını, onun ise benim içimde tekrar tekrar doğmak istediğini. İnsan bazı hisleri açıklamaz; bazı hisler açıklanamaz. Sadece bilinir. Ve bilmek, insanın kaldıramayacağı kadar ağır bir eşiktir.

Bilginin sınırında yaşamak, bir tür sessiz sürgündür. İkimiz de bunun farkındaydık. Söylenmeyen şeyler, söylenenlerden daha çok bağlar insanı.

Biz bir yerde vardık.

Başka bir zamanda, başka bir evrende, belki de bu zamanın sadece bir yankısında. Onu gördüğüm an, bu bağın yeni olmadığını anladım. Ruhum, ruhunu tanıdı. Sanki kadim bir söz, bilinçaltımın derinlerinden yeniden yükseldi: “Seni bekliyordum.”Acı çekiyorum. Yaşanmamış hayatımın en güzel ihtimaliydi; şimdi yaşanmış hayatımın asla yaşanamayacak hikâyesine dönüştü. İnsan bazen bir ihtimali, bir gerçeğin yasını tutar gibi özler.

Kader demedim.

Kader, zayıf bir kelime. Ama onu düşündüğümde bile var olan o süreklilik hissi, yokluğunu varlığıma nasıl bu kadar sıkı mühürledi, bilmiyorum. Yokluğu, varlığımın içine sızmış bir gölge gibi.

Eğer tüm bunları ben uyduruyor olsaydım, bu kadar gerçek hissedebilir miydi?

İnsan kendi kendine böyle bir evren kurabilir mi, içinde bu kadar tutarlı bir acıyla? Ona tek bir şey söylemek istedim. Uzun cümlelere gerek yoktu. Sadece şunu bilmesini istedim: Bu bağın bir ucu bende değilse, ben zaten yokum. Söylemesi hiçbir şeyi değiştirmeyecekti. Ama söylememesi, her şeyi değiştirecekti.