ÇOCUKLAR KORKUYLA DEĞİL, SEVGİ VE GÜVENLE EĞİTİLMELİ!

 Her ebeveynin en büyük hayallerinden biri, binbir emek vererek büyüttüğü çocuğunun hayırlı ve saygılı bir evlat olabilmesidir. Peki, nedir bu saygının kökeni? Çocukların ebeveynlerinden korkuyor olmaları mı, yoksa ebeveynlerine karşı sevgi ve güven duyuyor olmaları mı? Elbette ki sağlıklı olan, ebeveynlerini seviyor ve onlara güveniyor olmalarıdır.

Fakat ne büyük bir yanılgıdır ki toplumumuzda, hayırlı ve saygılı bir çocuk yetiştirmenin ancak ve ancak baskı ve zorbalıkla mümkün olduğu düşünülmektedir. "Çok sevgi görürse şımarır, saygısını kaybeder." algısıyla birçok ebeveyn, çocuğunu sevgiyle eğitmek yerine korku ve zorbalıkla eğitmeyi tercih eder. Oysa tehlike aslında tam da burada başlar. Çünkü ebeveynlerine ve topluma karşı kin ve düşmanlık besleyen yetişkinler, çocukluk yıllarında sevgi ve saygıdan mahrum bırakılmış, baskı ve zorbalığa maruz kalarak onuru ve gururu kırılmış bireylerdir.

Ne yazık ki korku kültürüyle eğitilmeye çalışılan çocukların önlerinde iki seçenek vardır: Ya özsaygılarını kaybetmemek adına ebeveynleriyle ve toplumla bir güç savaşı içerisine girerek tepkisel bir insan hâline gelirler ya da ebeveynlerine sevgi ve saygı duyan fakat kendisine olan özsaygısını yitirmiş, değersiz ve yetersiz olduğunu kanıksamış, kendiyle mutsuz bir insan hâline dönüşürler

Bundan dolayıdır ki, korku ve zorbalıkla eğitilmeye çalışılan çocuklar, yetişkinlik yıllarında ya bir narsiste dönüşürler ya da gölgesinden korkan, muhtaç bir insan hâline gelerek narsistlere karşı yem haline gelirler.

Her iki durumda içler acısıdır ne yazık ki. Saygı korkudan değil sevgiden ve güvenden gelmeli. Çocuklar korkuyla değil sevgiyle eğitilmeli.