Bir Yazarın Yazamadığı En Derin Hikayeler

İnsanın içine batan en keskin kıymık, dilinin ucuna kadar gelip de oraya kurşun gibi yerleşen, bir türlü dışarı fırlatamadığı kelimeleridir. Kağıdın beyazlığına ya da ekranın soğuk ışığına bakarsın; içindeki o gürültülü uğultu dağılsın istersin ama tek bir harf bile kımıldamaz yerinden. Çünkü bazı şeyler anlatılmak için fazla çıplak, yazılmak için fazla gerçektir. Bugüne kadar sayfalar dolusu kurgu inşa etmiş, matbaanın kokusunda başka hayatların yükünü taşımış bir adam olarak biliyorum ki; kalemin en çok titrediği yer, insanın kendi çıplak geçmişine teğet geçtiği o anlardır. Ne zaman kendi kalbimin en korunaklı odalarına girmeye kalksam, parmaklarım klavyenin üzerinde öylece donup kalıyor. İşte orası, süslü cümlelerin bittiği, bir yazarın yazamadığı en derin hikayelerin başladığı o gri boşluktur.

Yazamadığım ilk hikaye, güvenmenin o amansız bedeliyle ilgilidir. İnsan gençken dünyayı ve insanları kendisi gibi sanıyor; kalbini, sırlarını, en saf ihtimallerini götürüp bir başkasının avucuna korkusuzca bırakabiliyor. Sonra bir gün, sırtını dayadığın o kalabalığın aslında koca bir yanılsama olduğunu, "kardeşim" dediğin insanların gölgesinde büyütülen o sinsi kıskançlıkları görüyorsun. En çok canını yakan şey, düşmanın attığı taş değil, dost bildiğinin arkandan fısıldadığı o zehirli yalanlar oluyor. Yıllar sonra gerçeğin o soğuk yüzüyle karşılaştığında anlıyorsun ki; hayatının en güzel ihtimalleri, en temiz duyguları sırf birilerinin hırsı yüzünden elinden kayıp gitmiş. İhanet, insanı sadece yalnızlaştırmıyor; içindeki o güvenli sığınağı, o çocuksu inancı da bir daha tamir edilmeyecek şekilde baltalıyor. İşte o an hissettiğin o buz gibi soğukluğu, hiçbir edebi kurgu tam olarak karşılayamıyor.

Ve ölümle burun buruna gelinen o beyaz odalar… Hayat seni daha çok gençken sessiz bir hastane koridoruna fırlatıp bıraktığında, kelimelerin ne kadar çaresiz kaldığını anlıyorsun. Mor damarlarına giren o yakıcı ilaçlarla yaşamla ölüm arasında bir sarkaç gibi sallanırken, tavanı izleyerek sabaha karşı tuttuğun o nefesin bir ağırlığı var. Doktorların sevdiklerinin yüzüne bakarak kurduğu o amansız cümleler, yoğun bakım kapılarındaki o çaresiz bekleyişler insanın ruhunda öyle bir iz bırakıyor ki, üzerinden yıllar geçse de o gölgeyi üstünden atamıyorsun. İstatistikleri bozup, ölümün o soğuk elini iterek hayatta kalıyorsun belki; beden iyileşiyor ama bazı yaralar var ki röntgende çıkmıyor. Gece yatağa uzandığında kulağında hâlâ o tıbbi cihazların soğuk sesleri çınlarken, dışarıya karşı "iyiyim" maskesi takmak zorunda kalmanın yorgunluğunu hangi kâğıt parçası taşıyabilir?

O odalardan sağ çıkıp hayata yeniden tutunmaya çalışırken, bu kez de yalnızlığın o en çıplak haliyle sınanıyorsun. Cebinde sadece bir gömlek ütületecek kadar parası kalmış bir gencin, dış dünyaya karşı dik durma çabasındaki o gururu yazmak mümkün mü? Ya da hayatına sakin bir deniz gibi giren, sana yeniden güvenmeyi öğreten insanlardan sonra gelen o büyük vedaları, bir arabanın içinde hıçkırıklarını direksiyona gömerek ağladığın o yapayalnız geceleri hangi kelime sıradanlaştırmadan anlatabilir? Hayat, tam iyileştim dediğin yerde seni en güvendiğin insandan gelen o son darbeyle bir kez daha sarstığında, dilindeki bütün kelimeler anlamını yitiriyor. Bazı ihanetlerin cümlesi yoktur; sadece ömür boyu göğsünde taşıyacağın donuk bir ağırlığı olur.

Bugün buradayım; daha yorgun, daha temkinli ama içindeki o küçük, inatçı kıvılcımı hâlâ söndürmemiş bir adam olarak. Yaşadığım her yıkım, sırtımdan yediğim her darbe beni biraz daha sessizleştirdi belki ama içimdeki o direniş biçimini yok edemedi. Biliyorum ki, bir yazarın kalemi ne kadar güçlü olursa olsun, insan dünyaya bıraktığı o parlak kitap kapaklarıyla değil; sadece kendi içine fısıldayabildiği, canı yanmasın diye üstünü örttüğü o hiç yazamadığı dürüst hikayeleriyle insandır. Ve bazen en büyük çığlık, mürekkebin kâğıda hiç değmediği o dürüst boşlukta yankılanır.