Yorulmuş Bir Zihin Sessiz Sorular

Bu hafta ağır geldi. Sadece bedene değil, zihne ve kalbe de.

Herkes bir yere aitmiş gibi duruyor ama kimse tam olarak orada değil. Bir yanda yeni tanışılan insanların hayatlarına taşan yükleri… İnsanın kendine sormaktan kaçamadığı o tanıdık tereddüt.Bu bir arkadaşlık mı, yoksa adı konmamış bir beklenti mi? Öte yanda,Bitmiş olması gereken bir hikâyenin hâlâ arada kapıyı bi'tıklatması.Artık bir bağ yokken, bu konuşmaların ne anlama geldiğini sorguluyorum. Belki de asıl zor olan, bitmiş bir enerjinin kopuşunu kabullenmek. Sonunu bilmek istemediğim kararsızlıklar var içimde. Çünkü bilmek, bazen vedayı da zorunlu kılıyor.Çünkü bilmek yeni tanışacağın keşif noktalarını durduruyor,bildim demeyeceğin herşeyde  yeni bir arayüz açılıyor bu sanırım hayatın bir güncellemesi gibi birşey,Buzdağından başka hayatları ve görünmeyen hayatları bilmeye yolculuk.

Aynı anda başka bir kapı daha aralanıyor zihnimde.Eski bir yer, tanıdık mekânlar ama bambaşka ihtimaller uyanıyor içimde.

Ve yıllar… Emek verilmiş bir güven ilişkisi. Bir anda çizilen keskin sınırlar ile,İnsan unutacağını sanıyor ama bazı tavırlar, bazı son tepkiler hafızaya cam kırıkları gibi saplanıyor; temizledikçe daha çok kanatan, iz bırakan türden.Maskeler düşüyor, huylu huyundan vazgeçmiyor. Görmezden gelinemeyecek ciddiyette işaretler bırakıyor geride. Aslında bunu ilk yıllarda hissetmiştim. Ama burası, iyi olanların değil; iyi oynayanların dünyası. O ilk hissedişim, hiçbir zaman geçmedi demekki doğru olan o ilk an o ilk his. Belki de cevaplarda değil mesele. Belki de bu sorular, yorgun bir zihnin dinlenme ihtiyacıdır. Her şeyin netleşmesini beklemek yerine, belirsizlikle bir süre oturmayı öğrenmekde gerekiyormuş.Çünkü bazı dönemler çözüm değil, sadece durup nefes almak ister.

Hayatı anlamdırmanın amacı da burada saklı!

Hikayem daha bitmedi. Hadi hepimiz deniz havası alalım iyi gelecek...