Yarına Giden Otobüs

Bu makaleyi sesli dinleyebilirsiniz...

Hüzünlü gözlerle camdan dışarıyı seyretti. Her an yerinden kalkacak gibi hazırdı. İçindeki öfkeyi atmaya, yeniden başlamaya, her şeyi unutmaya… 

20 Mayıs 2026 - 12:26
20 Mayıs 2026 - 12:26 ⏱ 3 dk Okuma Süresi
 3  68
Yarına Giden Otobüs

Bugüne kadar ne bir kimseyi mağdur ettim ne de yolda bıraktım. Herkesin ihtiyacını kendi imkanlarımla karşılamaya gayret gösterdim. Yeri geldi kimsesizlere yuva oldum, sırdaş oldum, onların yalnızlığını paylaştım; yeri geldi görmezden gelindim.

Koca şehirde bir kez de olsa yolu benimle kesişmeyen yoktur. Her gün geceli gündüzlü yüzlerce kişiyi misafir ederim. Bazen sevenleri kavuşturur, bazen de ayırırım. Her iki durumda da gözlerden akan yaşlara mani olamam. İnsanların yüzlerinde mutluluğu da gördüm, hüznü de. En çok gördüğüm ise yorgunluk. Sürekli koşuşturma halinde olan insanlar bir yere yetişme telaşıyla hayatı yakalamaya çalışıyor. Farkında değiller zamanı tutamayacaklarının.

Kimler geldi, kimler geçti buradan? Kaç nesil gördüm, değişen bir şey yok. Bir yerlere varma telaşına düşmüş insanoğlu. Ömürlerini bu uğurda harcıyorlar. Bilmezler ki kaybedilen zamanı geri alamayacaklar. Nasihat edemem belki ama etsem de anlamazlar. Nafile bir çaba benimkisi.

Saat gecenin bilmem kaçı. Yine bildik manzaralardan biri. Kendinden büyük valizi çekmeye çalışan telaşlı kızın bir gözü hep arkasında. Hem gitmeye çalışıyor hem de kalmaya. Bir ses, bir umut, bir özür bekliyor… Yüreğine sığdıramadığı sevgisi valizinden daha ağır. İçindeki öfke taşıyor hem valizini hem de gem vuramadığı sevgisini.

Nihayet ulaştı perona. Henüz otobüsü gelmedi. Yine dönüp baktı çaresizce arkasına. Kalabalık arasında tanıdık bir yüz aradı. Yüreğinden söküp atmak istediği yüzü. Önüne döndüğünde otobüsün geldiğini fark etti. Kıpırdamadan bekledi bir süre. Buraya kadar gelmesine rağmen halen kararsızdı. Son bir bakış attı arkasına ancak değişen bir şey olmadı. İstemeyerek valizini teslim etti. Ağır adımlarla otobüse binip yerine oturdu. Hüzünlü gözlerle camdan dışarıyı seyretti. Her an yerinden kalkacak gibi hazırdı. İçindeki öfkeyi atmaya, yeniden başlamaya, her şeyi unutmaya… 

Yardım etmek istedim ama yapamazdım. Benim görevim ya birilerini karşılamak ya da uğurlamaktı. Daha fazlası elimden gelmiyordu. Nihayet otobüs hareket etti. Hiç istemesem de kırık bir kalbi daha yolcu ettim bağırımdan. 

Tepkiniz Nedir?

like

dislike

love

funny

angry

sad

wow