İçinde iki zıt duygu büyük bir savaş veriyordu. Bir yanda yeni bir başlangıcın getirdiği o ürkek heyecan, diğer yanda ise alışılmışın güvenli limanından ayrılmanın burukluğu vardı. Masanın üzerindeki kahve fincanını eline aldı. Parmakları, porselenin sıcaklığında geçmiş yılların yorgunluğunu ve dostluklarını aradı. Bu duvarlar arasında sadece çalışmamış ilk iş deneyimi ile büyümüştü. Başarılanı birlikte kutlamış, başarısızlıkları omuz omuza göğüslemişlerdi.

Masanın üzerindeki fotoğraflarda ekip arkadaşlarıyla yaptıkları iş gezilerinden anılar vardı. Fotoğraflara baktıkça gittiği o yerler zihninde yeniden belirmiş, yüreğindeki heyecanlar yüzünde tebessüme neden olmuştu. Bilgisayarın kenarına iliştirdiği küçük notların ise artık bir anlamı kalmamıştı. Kiminde önemli telefon numaraları yazarken kiminde unutmaması gereken kısa bilgiler yer alıyordu.

Kapı aralandı ve içeriye ekip arkadaşları girdi. Yüzlerindeki o hüzünlü tebessüm, boğazındaki düğümü daha da büyüttü. Veda konuşması yapmak için dudaklarını araladı ancak kelimeler sanki dışarı çıkmak istemiyordu. Yalnızca, "Her şey için teşekkürler," diyebildi. Sesi hafifçe titrek çıkmıştı. Cümlelerin yetmediği yerde sarılmalar başladı. Her bir kucaklaşma, paylaşılan mesailerin, edilen sadık sohbetlerin ve içilen binlerce çayın sessiz birer teşekkürüydü.

Odadan ayrıldığında son kez dönüp kapıya baktı. Artık bu kapıdan girdiğinde o odanın bir çalışanı değil, misafiri olacaktı. Yapılacak sohbetler eski içtenliğinde değil yüzeysel kalacaktı. Zaman, hayat içerisindeki rolümüzü bize danışmadan değiştiriyordu.

Koridorda kendisini uğurlamaya gelen üniversiteden arkadaşı ve işe birlikte başladığı diğer arkadaşını görünce gözleri istemsizce doldu. Elindeki kutuyu bir kenara bırakıp bu gidişin bir son değil ara verme olduğunu hatırlattı.

Kutusunu kucaklayıp binanın turnikelerinden dışarı adım attığında, rüzgâr yüzüne çarptı. Arkasına dönüp binanın cephesine son kez baktı. İçeride bıraktığı kendiyle şu an dışarıda duran kendisi aynı kişi değildi. Cebindeki çıkış kartını teslim etmişti ama kalbindeki aidiyet duygusunu tamamen söküp atamamıştı. Hüzün, yerini yavaşça derin bir minnete bıraktı. Gitmek, kalmanın değerini anlamaktı. Gözlerinde biriken bir damla yaşı silip adımlarını geleceğe doğru attı.

Üç gündür, büyük umutlarla sokaktan postacının geçmesini beklemek bir ömürden uzun gelmişti bana. Nihayet sokağın başında göründü. Omzuna astığı çantasından çıkardığı evrakları ve belgeleri sırayla kapıları çalarak teslim ediyordu. Hâliyle gözüm çantasına takılı kaldı. İçerisinde benim sınav sonuç belgemin olması umudu bile kalbimin hızlanmasına yetmişti. Bana doğru yaklaştığını görünce istemsizce ayağa kalktım. Adımı söyleyip elindeki belgeyi uzattığında heyecandan kuruyan boğazımdan ses çıkmadı. Donuk bakışlar eşliğinde elime aldığım belgeyi tutmakta zorlandım. Cevap dahi vermeden hızlıca kapıyı açıp eve girdim. Belgeyi tek başıma açmamak için doğruca salona yöneldim.

O an için hevesimin kursağımda kalacağını bilmiyordum. Sevincime ortak olacaklar ümidiyle anne ve babamın yanında bir çırpıda açtım zarfı. İçinden çıkan kâğıdın en alt bölümünde yazan, İstanbul Üniversitesi Mühendislik Fakültesini kazandığımı görünce sevinçten göz bebeklerim yerinden fırlayacak oldu. Lakin sevincim bundan öteye gidemedi. Benim aksime ailemden çıt çıkmıyordu. Sessiz bakışlar eşliğinde beni bir süre süzdükten sonra asıl gerçeği yüzüme vurdular.

Maddi durumumuz şehir dışında okumama imkân vermiyordu. İçimdeki sevinç yerini birden hüzne bıraktı. Ne yaptıysam ikna edemedim onları. Benim için yapılacak tek bir şey kalmıştı. Parasızlık, hayallerime gem vuramayacaktı. Hiç istemeseler de bunu yapmak zorundaydım.

Bana engel olamayacaklarını anladıklarında durumumu mecburen kabul ettiler. Yolculuk için kendime küçük bir çanta hazırladım. Fazla eşyaya ihtiyacım yoktu. Nasılsa hem okuyup hem de çalışacaktım. Her bir eksiğimi aileme yük olmadan karşılayacaktım.

Annem yolculuk için bana yiyecek bir şeyler hazırladı. Kendi elleriyle yaptığı böreklerin yanına bir de en sevdiğim yaprak sarmasından koydu. En çok özleyeceklerim, annemin yemekleri olacaktı. Belli bir süreliğine buna katlanmak zorundaydım. Babam ise elindeki, çok büyük sayılmayacak bir bavulu uzattı bana. Yolculuğa bununla çıkmamı istedi ancak ben kabul etmeyip kendi hazırladığım çantamla gideceğimi söyledim.

Aramıza giren soğukluk sevincimi buruk yaşamama neden olsa da gün gelecek beni anlayacaklardı. Okulumu bitirip geri döndüğümde beni affedeceklerdi. Lakin öyle olmadı. Okul bitse de iş hayatı şehirden ayrılmama engel oldu. Uzaktan geçirilen yıllar uzadıkça gönül mesafesi daha bir arttı.

Aradan tam on iki yıl geçti. Annemin verdiği acı haber sonrası dönmek zorunda kaldım. Dünya gözüyle babamı bir daha görmek yokmuş nasibimde. Bunun böyle olacağını bilemezdim elbet. Yaşarken babamın kıymetini bilememek daha çok koydu bana.

Cenaze sonrası eve geldiğimizde aklıma birden bavul geldi. On iki yıl önce üniversite için evden ayrılırken benim için hazırladığı bavul. Dolabın en üst rafında yıllarca bekleyen bavulu indirdim. Tozunu alıp fermuarını açtım, içinde sadece üç şey vardı. Giyecek kıyafetler, bir defter ve defterin arasına sıkıştırılmış bir not.. .

Bu babamın el yazısıydı. "Oğlum, gidiyorsan git ama bil ki bu bavul hep burada kalacak. Hasret dediğin şey eşya taşımaz, insan taşır. Dönmen için değil, dönmek istersen diye duruyor.’’

Bavulu kapattım. Ertesi hafta İstanbul’a o boş bavulla gittim. Tekerlekleri ilk defa ses çıkardı. Çünkü bazı bavullar gitmek için değil, geri dönmek için toplanır. 

Yaz ortasında yükselen inşaat, emeklilik günlerinin habercisiydi. Sinan Bey, her hafta sonu şehirden köye koşuyor, tuğlaları eliyle sayıyor, harcın kokusunu içine çekiyordu. Duvarlar yükseldikçe, içindeki o bitmek bilmeyen yorgunluğun yerini tatlı bir heyecan alıyordu. Özenle seçtiği pencere pervazlarını yerine taktığında artık onun için sadece dış dünyayı değil emekliliğe açılan bir pencere olacaktı. Çatının kiremitlerini hiç acele etmeden tek tek elleriyle yerleştirdi. Dile kolay, otuz beş yıllık memuriyet hayatı boyunca hep bunun hayalini kurmuştu.

Aradan geçen üç yılın ardından nihayet evi tamamlamayı başardı. Geriye yalnızca , küçük bir yerinde organik tarım yapacağı, kalanında ise torunlarının koşup oynayacağı bahçeyi düzenlemek kalmıştı. Bahçe çitlerini özenle yerleştirirken başındaki hafif sızı amansız bir ağrıya dönüştü. Önceleri sıcağa ve yorgunluğa bağladı fakat bir sabah, elindeki çekiç yere düşüp parmakları uyuştuğunda gerçeğin gölgesi üzerine çöktü.

Hastanede konulan teşhis, yükselen o duvarlar kadar sertti. Beyninde hızla büyüyen bir tümör. Sinan Bey, özenle hazırladığı bahçesinde ıhlamur ağacının gölgesinde serinleyemeden, beyaz ve soğuk bir yoğun bakım odasının tavanına dikti gözlerini. Günler gecelere, cihazların ritmik sesleri köydeki kuş cıvıltılarının hayaline karıştı. O hayalini kurduğu emeklilik günleri, o odanın steril duvarları arasında yavaşça eridi.

Aylar süren savaşta bedeni yenik düştü. Sinan Bey, emeklilik dilekçesinin kokusu henüz üzerindeyken, hayalini kurduğu o köye omuzlar üzerinde döndü. Cenazesi, yarım kalan o evin hemen ilerisindeki mezarlığa defnedildi.

Şimdi o köyün yamacında, bahçesi yarım kalmış, çitleri tamamlanmayan, ağaç fidanları serpilmeyen öksüz bir bina duruyor. Sinan Bey'in ömrü, en büyük hayalini tamamlamaya yetmemişti. Geriye sadece rüzgârın içinden geçtiği hüzünlü bir beton iskelet kaldı.

Karşısında oturan yaşlı adam, Ahmet'i sessizce izliyordu. Adamın yüzünde, telefon ekranına hapsolmuş bu gence karşı derin bir hüzün vardı. Ahmet ise dünyadan kopuk vaziyette, dijital dünyanın sahte pırıltıları arasında kaybolmuşken, önünden geçen muhteşem gün batımını, hemen arkasındaki genç çiftin birbirine sevgiyle bakışını kaçırdı.

Vapur iskeleye yanaştığında Ahmet, başını ekrandan kaldırmadan kalabalıkla birlikte yürüdü. Yürürken bile gözleri ekrandaydı. Tümseği son anda fark edip sendeleyince boynundaki kronik sızı kendini hatırlattı. Başını dik tutmak ona artık yabancı geliyordu.

Eve vardığında, günlerdir konuşmayı ertelediği annesi mutfakta yemek yapmakla meşguldü. Annesi ona, "Hoş geldin oğlum, günün nasıl geçti?" diye sordu. Ahmet, cebinden çıkardığı telefona gelen yeni bir bildirime bakarak, kuru bir "İyi" ile geçiştirdi. Annesinin yüzüne bakmadı bile. Oysa annesinin fazla bir isteği yoktu. Gözlerindeki o yorgun ve yalnız ifadeyle oğlundan sadece iki çift laf ve sıcak bir tebessüm bekliyordu, o kadar.

Ahmet, odasına geçip yatağına uzandı. Saatler hızla aktı. Sosyal medyada sözüm ona başkalarının mükemmel hayatlarını izlerken içini açıklanamaz bir yalnızlık ve yetersizlik hissi kapladı. Telefonu bıraktığında saat gece yarısını çoktan geçmişti. Gözleri kuruluktan yanıyor, beyni ekrandan yayılan aşırı uyarıcılar yüzünden bir türlü sakinleşemiyordu. Işığı kapattı ama uyku ona uğramadı.

Karanlık odada, elinde sımsıkı tuttuğu telefonun soğuk gövdesini hissetti. Binlerce dijital arkadaşı o soğuk telefonun içinde olmasına rağmen gerçekte yapayalnızdı. Telefonu onu dünyaya bağlıyor gibi görünse de oysa gerçekte onu hayattan koparan en büyük duvardı.

Beklenmedik şekilde telefonun ekranı aniden aydınlandı. Ekranda eski bir çocukluk fotoğrafı belirdi. Dijital bir arşiv hatırlatmasıydı. Fotoğrafta Ahmet, annesinin elini tutmuş, kahkahalarla gülüyordu. Gözlerinde ne bir ekran yansıması vardı ne de zihninde bir beğeni kaygısı. Sadece o anın saf mutluluğu ve tarifsiz sevinci vardı.

Derin bir nefes alıp yataktan kalktı. Telefonu masanın üzerine yüzüstü bıraktı. Sessizce salona doğru yürüdü. Annesi koltukta, elinde bir örgüyle uyukluyordu. Usulca yanına oturup elini tuttu. Annesi gözlerini açıp şaşkınlıkla oğluna baktığında Ahmet gülümseyerek, "Anne," dedi, "Uzun zamandır seninle sohbet etmedik. Haydi gel, bir çay koyalım da konuşalım."

Telefonu odada sessizce titremeye devam ediyordu ama artık Ahmet ait, olduğu yerdeydi. Gerçek hayatın tam içinde.

Güneş, ufuk çizgisinden kaybolup Fatma teyze penceresinden sokağa baktığında dikkatini çeken ilk şey o olurdu. "Aydınlattın yine sokağımızı yaşlı emektar," diye seslenirdi. O, buna karşılık vermediği gibi ampulünden dökülen sarı ışıkla etrafı aydınlatmaya devam ederdi. Sohbetler, vedalar, ilk öpücükler hep onun ışığı altında yapılırdı.

Hiç kimse farkında değildi ancak sokak lambası yorgundu. Kimseyi aydınlatacak ne gücü ne de enerjisi kalmıştı. Sessiz bir cızırtının ardından kimseye duyurmadan ışığını söndürdü ansızın. Sokak günlerce karanlığa gömüldü. Artık ışığı altında çocuklar oynamıyor, sevgililer buluşmuyorlardı. Onun yokluğunda insanlar fenerle yollarını aydınlatmak zorunda kaldı. Buna daha fazla dayanamayan mahalle sakinleri belediyeyi arayıp durumu ilettiler. Ertesi gün ekipler gelip arızaya müdahale ettiler. Yeni bir kablo ve ampul takıldı. Yerine takılan LED lamba beyaz, keskin ve gölgesiz bir ışık yaydı sokağa. Ekipler direkten söktükleri eski lamba ve aparatlarını araçlarına yüklerken penceresinden olan biteni izleyen Fatma teyze, "O lamba gider mi hiç," diyerek içten içe hayıflandı.

O günün akşamı hava karardığında yeni lamba da ilk görevine başladı. Sokağı boydan boya aydınlatan beyaz bir ışık saçtı etrafına. Tüm sokak aydınlanmış, gölgesiz bir yer kalmamıştı. Haliyle ilk öpücükler de başka köşelere taşınmıştı. Yolunda gitmeyen bir şeylerin olduğu belliydi. Yeninin ihtişamı eskinin sıcaklığını vermiyordu.

Hurdalığa götürülen eski lamba son kez cızırdadıktan sonra ebedi sessizliğe gömüldü. Kimse duymadı onun sessiz çığlığını. Gösterişten uzak bir şekilde görevini tamamlayarak emekliye ayrılmıştı. Yirmi yıl boyunca kimsenin adını bilmedigi yüzlerce insana hizmet etti. Şimdi onun yerine takılan LED lamba daha yolun başında. Uzunca bir süre görevine devam edecek ancak eski tadı vermeyeceği daha şimdiden belli.

Oysa çocukken öyle miydi? Bayram sabahını iple çekerdik. Akşamdan başlardı hazırlıklar. Giyeceğimiz kıyafetten tutun da gezeceğimiz sokaklar, ziyaret edeceğimiz evleri kurardık kafamızda. Erkenden uyanır, bayramlıklarımızı giyer hazır olurduk. Sokakta arkadaşlarla buluşmak için kahvaltıyı bile beklemezdik.

Karnımızın açlığı içimizdeki heyecana yenik düşerdi. Büyük bir heyecanla akşamdan boyadığımız ayakkabılarımızı giydikten sonra soluğu sokakta alırdık. Bilirdik komşu çocuklarının da bizim gibi sokakta olacağını. Bir gün önceden banyolar yapılmış, herkesin üzeri tertemiz, saçlar traşlı, tırnaklar kesilmiş, kızların saçlarındaki rengarenk kurdeleler neşemize ortak olurdu.

Her şeyin bu kadar kusursuz olduğu bayram günlerindeki tek endişemiz hava durumuydu. Çocukluğumuz boyunca geçirdiğimiz her bayram ya kar yağardı ya da yağmur. Havanın soğukluğundan söz etmiyorum bile.

İliklerimize kadar üşüsek de arkadaşlarla birlikte olmanın verdiği o tarifsiz haz, havanın derecesini akılımıza bile getirmiyordu. Üşüsek de titresek de bayramı evde değil sokakta geçirecektik. Oyunlar oynanacak, şekerler toplanacak, kim hangi şekeri nereden almış konuşulacaktı.

O günlerde aklımdaki tek şey, neden bayramlarda havanın sıcak olmayışı olurdu. Güneş tüm ihtişamıyla tepeye çıksa, bizlere cömertçe sıcaklığını sunsa, kendini bizlerden esirgemese...

Şimdiki döneme bakıyorum da artık bayramlar yaza denk geliyor. Çocukluğumdaki soğuk ve yağışlı bayramlar yerini günlük güneşlik havaya bırakmış. Tam çocukluğumda istediğim bayram günleri gelmiş ama içimdeki çocuk çoktan büyümüş. Ne şimdi kapı kapı gezip poşetler dolusu şeker toplayabilirim ne de sabahtan akşama kadar arkadaşlarla oyunlar oynayabilirim.

Artık bayramlar evde geçer oldu. Kapıyı çalıp şeker isteyen çocuk bile kalmamış. Zaman, tüm acımasızlığını bizden çıkardığı gibi eski bayramları da zorla söküp almış elimizden farkında olmadan.

Koca şehirde bir kez de olsa yolu benimle kesişmeyen yoktur. Her gün geceli gündüzlü yüzlerce kişiyi misafir ederim. Bazen sevenleri kavuşturur, bazen de ayırırım. Her iki durumda da gözlerden akan yaşlara mani olamam. İnsanların yüzlerinde mutluluğu da gördüm, hüznü de. En çok gördüğüm ise yorgunluk. Sürekli koşuşturma halinde olan insanlar bir yere yetişme telaşıyla hayatı yakalamaya çalışıyor. Farkında değiller zamanı tutamayacaklarının.

Kimler geldi, kimler geçti buradan? Kaç nesil gördüm, değişen bir şey yok. Bir yerlere varma telaşına düşmüş insanoğlu. Ömürlerini bu uğurda harcıyorlar. Bilmezler ki kaybedilen zamanı geri alamayacaklar. Nasihat edemem belki ama etsem de anlamazlar. Nafile bir çaba benimkisi.

Saat gecenin bilmem kaçı. Yine bildik manzaralardan biri. Kendinden büyük valizi çekmeye çalışan telaşlı kızın bir gözü hep arkasında. Hem gitmeye çalışıyor hem de kalmaya. Bir ses, bir umut, bir özür bekliyor… Yüreğine sığdıramadığı sevgisi valizinden daha ağır. İçindeki öfke taşıyor hem valizini hem de gem vuramadığı sevgisini.

Nihayet ulaştı perona. Henüz otobüsü gelmedi. Yine dönüp baktı çaresizce arkasına. Kalabalık arasında tanıdık bir yüz aradı. Yüreğinden söküp atmak istediği yüzü. Önüne döndüğünde otobüsün geldiğini fark etti. Kıpırdamadan bekledi bir süre. Buraya kadar gelmesine rağmen halen kararsızdı. Son bir bakış attı arkasına ancak değişen bir şey olmadı. İstemeyerek valizini teslim etti. Ağır adımlarla otobüse binip yerine oturdu. Hüzünlü gözlerle camdan dışarıyı seyretti. Her an yerinden kalkacak gibi hazırdı. İçindeki öfkeyi atmaya, yeniden başlamaya, her şeyi unutmaya… 

Yardım etmek istedim ama yapamazdım. Benim görevim ya birilerini karşılamak ya da uğurlamaktı. Daha fazlası elimden gelmiyordu. Nihayet otobüs hareket etti. Hiç istemesem de kırık bir kalbi daha yolcu ettim bağırımdan. 

Çocuklarını eğlendirme bahanesine sığınarak kendi gönüllerini hoş etmek isteyen anneler ise parkın bir köşesinde konumlandırılan, güneş ve yağmura karşı üzeri kapatılan ancak diğer bölümleri açık olması sebebiyle esen rüzgar sayesinde oturmak için gayet havadar bir yer olan çardaklarda toplanmışlardı. Evden getirdikleri kek, börek, kurabiye ve içecekleri ortaya çıkarıp bir önceki günden bu yana geçen zamandan ne değişmiş olabileceğine aldırmadan konuşacak bir gündem oluşturmuşlardı. Bir yandan yiyip içiyor diğer yandan aralarında tartışan ve yanlış hareketlerde bulunan çocuklarını uyarıyorlardı.

İster çocuklar için isterse yetişkinler için olsun, çocuk parkları yapılma amaçlarını fazlasıyla karşılıyordu. Burada bulunan herkes dertlerini bir kenara bırakıp zamanı umursamadan geçip giden hayat seline kendilerini bırakmıştı. 

Tüm bu cıvıldaşan hayatlar içerisinde zamanı önemseyen tek bir kişi vardı. O, bu çocuk parkına eğlenmek için değil kendisine yüklenen görevi yerine getirmek için gelmişti. Eline aldığı çalı süpürgesi ile etrafa saçılan çöpleri diğer elinde bulunan kovaya doldurma telaşıyla parkın her yerini tek tek dolaşan park bekçisi, solunmak için durup saatine baktığında mesaisinin bittiğini fark etti. Parktan topladığı çöpleri cadde üzerinde bulunan çöp konteynerine atmak için hareketlendiğinde bacaklarındaki yorgunluğu da anlamış oldu. Yavaş hareketlerle giderek topladığı tüm çöpleri boşalttıktan sonra park içerisinde kendisi için ayrılmış kulübeye doğru yorgun adımlarla yürümeye başladı. 

Yaşadıkları dünyadan tamamen soyutlanarak kendi yarattıkları hayal dünyasında oyun oynayan çocukların arasından geçerek yürümeye başladı. Çocukların kendisini umursamadan oyun oynamalarına alışmıştı. Her gün onlarca çocuğun ve velinin geldiği bu kalabalık parkta görünmez bir varlık misali üzerine vazife olan görevimi eda ediyordu. İlk başlarda bu umursamazlıklar garibine gitmişti ancak aradan geçen zaman içerisinde alışmış hatta bu durum giderek hoşuna bile gitmeye başlamıştı. 

Kulübenin önüne geldiğinde elindeki çalı süpürgesi ve kovasını kapının yanına bırakarak alnında biriken terleri sağ elinin tersiyle bir hışımda sildi. Üzerindeki yorgunluğu parkta bırakıp gitme zamanı gelmişti. Gönlünce oynayan çocuklara son bir bakış attıktan sonra elini kapıya uzattı.

Kapının kulpunu yavaşça kavrayıp açtığında gördüğü manzara karşısında önce şaşırsa da sonrasında dudaklarının kenarına küçük bir gülümseme oturdu. Masasının üzerinde, genişçe bir tabak içerisinde yer alan kek, poğaça ve kurabiyeyi görmek günün bütün yorgunluğunu almasına yetmişti.

Yoğun bir gün daha başlıyor. Çok değil, biraz sonra okulun içi çocuk cıvıltılarıyla dolup sınıflar yine o neşeli haline bürünecek. Benim varlığımdan haberdar olmasalar da ben hep onları izliyor olacağım. Sessiz ama görünmez değilim. Biliyorum, hiçbirisi beni hatırlamayacak. Öğrendikleri her yeni bilgide benim katkımın olduğunu bilmeyecekler belki ama hayata atıldıkları bu dönemde en büyük yardımcıları ben olacağım. Benim sayemde bir şeyler öğrenecek, yeni bilgilere kavuşacaklar. Bitip tükenene kadar hep onların yanında olacağım.

İşte, sınıfın kapısı açıldı. İlk giren, kırmızı kurdelesiyle Ayşe oldu. Hemen ardından Funda ve Yasemin tüm sevecenlikleriyle onu takip ettiler. Onların arkasından sınıfın haylaz delikanlıları Mert, Asaf ve Enes büyük bir gürültüyle girdiler içeri. Bundan birkaç yıl sonra akıllarının ucuna bile gelmeyecek hararetli bir tartışma içerisindelerdi. Yine her zaman olduğu gibi bir sonuca varamayıp konudan konuya atlayacaklardı.

Tüm çocuklar içeriye girdiğinde artık sınıfın sessizliği yerini çoşkuya bıraktı. Sıralara yerleştirilen çantaların ardından kimi yerinde otururken kimileri sınıf içerisinde koşturmaca halindeydi. Bitmek bilmeyen enerjileri sayesinde bir o tarafa bir bu tarafa her yere yetişme telaşı içindeler. Onları izlemekse bana büyük bir mutluluk veriyor. Az sonra bu hallerine öğretmenleri son verecek. O an gelene kadar yaramazlığın tadını çıkarmaya kararlıydılar. Hayatlarının en masum oldukları bu dönemde kendilerine verilen bu hakkı sonuna kadar kullanıyorlardı.

Kapıda beliren öğretmenlerini görünce sınıftaki gürültü bir anda azaldı. Sıraların arasında koşuşturanlar hemen yerlerine geçtiler. Tahtanın önünde duran uzun boylu öğretmenleri, yuvarlak çerçeveli gözlüklerin ardından gülümseyerek ''Günaydın çocuklar,'' dedi tüm çoşkusuyla. Hep bir ağızdan çıkan ''Günaydın öğretmenim'' çığlığı tüm sınıfı inletmeye yetti. Yerine geçen öğretmenleri, çantasından çıkardığı notlarını masasına bırakırken çocuklar da kendi çantalarından çıkardığı defterlerini sıraya koydular. Tüm hazırlıklar tamamlandı. Sırada yeni bilgilerin öğrenilmesi vardı. Öncesinde yoklama zamanıydı. Eline aldığı sınıf listesindeki isimleri sırayla okumaya başladı öğretmenleri. İsmini duyan her bir çocuğun kimi yüksek sesle kimisi ise utangaçlığın verdiği duyguyla sessizce ''Buradayım,'' dedi. Tüm sınıf eksiksiz buradaydı.

Kiminin gözünde öğrenme hırsı varken kiminde yapamama telaşı vardı. Her biri ayrı bir cevher olduğunu bilmeden minik yüreklerine yükledikleri heyecanları bir gün gösterecekti. Belki bugün belki başka bir zaman. Elbette sıra kendilerine gelecekti. Cesaretlerini toplayıp tahtaya çıktıklarında en büyük destekçileri ben olacağım. Belki beni hatırlamayacaklar ama olsun. Onlara bir nebze yardımcı olursam, ne mutlu bana.

Nihayet öğretmenleri yerinden kalkıp tahtanın önüne geldi. Herkes gibi ben de bugünün konusunu merak ediyordum. Bakalım minik dahilere bugün neler öğretecektim. Öğretmenleri, tahtanın kenarına uzanıp beni eline aldı. En yukarı, tahtanın sol üst köşesine ders yazıp üst üste iki nokta koyduktan sonra büyük harflerle ''HAYAT BİLGİSİ'' yazdı. Artık sıra bendeydi. Benimle yazılan her bir harf her bir kelime umutlara açılan yeni bir kapı demekti. Yazdıkça tükenirken, öğrettikçe çoğalacaktım. Kendimle ne kadar iftihar etsem azdır. 

Komiser Serdar, arabanın gürültülü motorunu susturarak sokağı o sessiz ve sakin haline geri çevirdi. Aracından indiğinde keskin bir soğuk kendisini karşıladı. Hafiften esen soğuk rüzgârdan korunmak için paltosunun yakasını yukarı dikti.

Gözleriyle etrafı süzdüğünde sokakta kendinden başka kimsenin olmadığını gördü. Bakışlarını bu sefer önüne, hemen ilerisindeki sokak lambasının altında devrilmiş vaziyette duran bisiklete sabitledi. Devrilen bisikletin yaklaşık beş metre kadar ilerisinde yerde boylu boyunca yatan adamı gördüğünde birden irkildi. Birkaç saniye gözlerini kırpmadan baktığında adamda herhangi bir hareket göremedi. Hızlı adımlarla yürümeye başladığında ayakkabısının topuğundan çıkan sesler sokağı inletmeye yetmişti.

Adamın yanına geldiğinde hemen eğilip incelemeye koyuldu. Başından akan koyu kanlar, Arnavut kaldırımlı taşların arasında kendine yol bularak nehir misali ilerliyordu. Kaldırım taşının kenarındaki kan lekeleri ise olayın özeti durumundaydı. Bisikletten düştüğü anda başını ilk olarak buraya vurmuş, alınan darbenin sonucunda başta oluşan derin yarık, kanların akmasına sebep olmuştu.

Bakışlarını bu kez başka tarafa, adamın karnına çevirdi. Herhangi bir soluk almanın belirtilerini göremediğinde elini adamın boğazına götürdü. Birbirine birleştirdiği iki parmağı ile çene kemiğinin hemen altına, kulak memesinin birkaç cm altındaki bölgeye ufak bir baskı uyguladığında şah damarının atmadığını fark etti. Talihsiz adam için yapılabilecek bir şey kalmamıştı. Şimdi sıra diğer aşamaya gelmişti. Yaşanan bu olay kaza mıydı yoksa cinayet mi?

Çaresizce yerinden kalkıp yavaş adımlarla ilerleyerek devrilen bisikletin yanına geldi. Bisikletin önünden arkasına her bir tarafını bakışlarıyla taradı. Her şey kusursuz gibi duruyor olsa da gözüne ilişen bir detay dikkatini çekti. Dizlerini kırarak çömeldi ve tüm dikkatini bu ayrıntıya verdi. Bisikletin arka tekerleğine giden fren tellerinden biri kopmuş vaziyetteydi. Bakışlarını hemen ön tekerleğe giden fren tellerine çevirdiğinde onların sağlam olduğunu gördü. Bakışlarını bu sefer bisikletin geldiği yöne sabitledi ancak karanlıktan bir şey göremedi. Tepelerinde yanan sokak lambası sadece dibini aydınlatmaya yetiyordu. Yavaşça olduğu yerde doğrulduktan sonra paltosunun dış cebinden ufak bir el feneri çıkararak yaktı. Karanlığı yaran ışık huzmesi bisikletin ardını aydınlatmaya başladığında yolda siyah izler gördü. Bu izler, bisikletin ani fren yaptıktan sonra lastiğinden çıkan izlerin ta kendisiydi.

Göz kararı ölçüm yaptığında bu izlerin yaklaşık olarak iki metreden fazla olduğuna kanaat getirdi. Düz yolda ilerleyen bir bisikletin ani fren yapması kafasına takılan ilk soruydu. Cevabını bulmak için tekrardan bisikletin durduğu yere geldiğinde daha detaylı incelemeye başladı. Direksiyon, oturma yeri, tekerlekler derken aradığı cevabı zincirde buldu. İlk bakışta belli olmasa da dikkatli bakılınca yerinden çıktığı belli oluyordu. Daha dikkatli baktığında ise gerçekle yüzleşmiş oldu. Yerinden çıkan zincir değil, çarkın dönmesini sağlayan demirden, iki tanesinin aşınmış olmasıydı. Paltosunun diğer cebinden çıkardığı büyüteç ile daha yakından baktığında ise zamanla oluşan doğal bir aşınma olmadığını gördü. Sivri dişleri olan testere ya da törpü marifetiyle çarkın üzeri yontularak zincirin çıkması hedeflenmişti. Sokak lambasının altında devrilmiş vaziyette duran bisiklet ise bunun bir kanıtı niteliğindeydi. Artık kendinden emindi. Her şey kusursuzca planlanmıştı. Ortada bir cinayet vardı ve bunu çözüme kavuşturması gereken de kendisiydi.

Yemekler salonda yeniyor, sohbetler ediliyor, üzüntülerimiz, hüzünlerimiz, kahkahalarımız hep salonda yaşanıyordu. Kardeşimle olan tüm oyunlarımızı burada oynuyorduk.

Annem, elinden bırakmadığı örgüsünü alıp örmeye başladı. Kış başlayalı kaçıncı kazak, hırka olmuştu bilmiyorum. Devamlı bir şeyler örerdi. Babam ve abilerim, televizyonun başına geçip izlemeye koyuldular.

Benden iki yaş küçük kardeşimle benim ise televizyon pek merakımızı çekmiyordu. Her akşam yaptığımız gibi küçük salonumuzun ortasında, bize yetmeyen alanda oyuncaklarımızla oynamaya başladık.

Her ikimizin oyuncaklanı kırık ve eskiydi. Hiçbir zaman yeni oyuncağımız olmadı. Başka çocukların eskitip yüz çevirdiği oyuncaklara mecburduk. Ancak bundan hiçbir zaman ne kardeşim ne de ben şikâyetçi olmadık. Bizim için önemli olan oyuncakların yeni olması değil, onlarla vakit geçirirken kurduğumuz hayal dünyasıydı.

Kardeşim, salonu boylu boyunca kaplayan halının bir ucunda, ben ise sobaya yakın diğer ucunda kendimizce kurduğumuz oyunlarımızla meşguldük. Kardeşim ayakları kırık, üzerindeki renkleri çoktan solmuş, ışıkları yanmayan robotunu diğer kırık dökük oyuncaklarıyla savaştırıyordu. Onları birbirine çarparak ağzından tuhaf sesler çıkarıyor, bir patlama sonucu havaya kaldırdığı oyuncaklarını tekrar yere koyuyordu. Her yer kan revan içindeydi. Bu kadar vahşet küçük salonumuza fazlaydı.

Benim oyuncaklarımın tümünü ise arabalar oluşturuyordu. Tekerlekleri olmayan arabalarımı sürme şansım yoktu. Kırık arabalarıma futbol oynatmak bana daha çok keyif veriyordu. Hayalimdeki futbolcuların yerine koyuyordum onlanı.

Arabalarımı modellerine göre iki takıma ayırdım. Model dediğime bakmayın. Görünüşlerinin güzelliğine göre ayırdım. Annemin bir tarafı yırtık olan terliklerinden kale yaptım. Abimin bilyelerinin içerisinden, üzerinde desen bulunmayan, her yanı beyaz bır bilyeyi de top olarak kullandım.

Maç hayli çekişmeli başladı. Birbiri ardına atılan goller beni heyecanlandırıyordu. Oyuna kendimi o kadar kaptırıyordum ki kıyamet kopsa umurumda olmazdı. Açık olan televizyonun varlığından bile haberdar değildim. Zaman, benim için durmuştu. Salonda sadece ben ve arabalarım vardı. Atılan goller sonrası tekerlekleri olmayan arabalarımı havaya kaldırıp sevinç gösterileri bile yapıyordum. Maç esnasında top yerine koyduğum beyaz renkli bilyem bazen sahanın dışına çıkıp kardeşimin oyun alanına giriyordu.

Oyunun başlarında halının desenine göre belirlediğim maç sahasının o kenarından taç atışı yapıyordum.

Oyunum o kadar heyecanlı olmuştu ki saha kenarı olarak belirlediğim alan artık bana yetmiyordu. Kenarda yedek olarak beklettiğim kırık arabalarımdan birkaç tanesini daha maçın içerisine alarak oyun alanımı genişlettim. Böylece kurduğum oyun daha bir gerçekçi daha bir heyecanlı olmuştu.

Benim oyun alanım genişlerken kardeşimin oyun alanı aynı oranda daralmıştı. Kardeşim de bu durumdan hiç hoşnut olmadı. Zaten küçük olan salonumuzun ufak bir köşesine sıkışmak kardeşimin hoşuna gitmedi.

Önceleri benim futbol topu olarak kullandığım beyaz bilyeyi benim tarafıma fırlattı, sonrasında futbolcularım olan kırık arabalarımı. Bu duruma tepkisiz kalamazdım. Haliyle sesimi yükseltip kızdım.

Babam önceleri pek umursamadı kardeşimle aramızda geçen sürtüşmeyi. Aldırış etmeden televizyonu izlemeye devam etti. Artık inada bindirmiştim. Büyüttüğüm oyun alanımı kaybetmeye hiç niyetim yoktu.

Top yerine koyduğum beyaz renkli bilyeyi bilerek kardeşimin tarafına atıyor ve oyuncaklarımı o tarafa taşınıyordum. Aynı şekilde kardeşim de benden aşağı kalmayıp kendi kırık dökük oyuncaklarını benim olduğum tarafa atıyordu.

İkimizin de buna sabrı kalmamıştı. Beraber gülüp oynadığımız salonumuzu paylaşamaz hale geldik.Seslerimiz iyiden iyiye yükselerek televizyonun sesini bastırır hale gelince babam daha fazla dayanamadı.Oturduğu kanepeden kalkmadan, kaşlarını bir daha ayrılmayacakmışçasına çatarak ters bir bakış attı ve 'yeter' diye bağırdı. Babamın ani tepkisi karşısında ne olduğunu anlamayan kardeşim ve ben birden sus pus olduk. Kısa bir sessizliğin ardından sanki ilk konuşanın kazanacağını düşünerek hem kardeşim hem de ben itiraz edip birbirimizi suçlamaya başladık. Babam ise kimin haklı olduğuna bakmadan sorgusuz sualsiz cezayı bana kesti. Oturduğu kanepeden hışımla kalkıp benim hayalimde futbolcu yaptığım kırık arabalarımdan birazını gelişigüzel avucunun içine aldı. Diğer eline aldığı maşa yardımıyla sobanın üst kapağını açtı ve avucundaki tüm arabaları yanan sobanın içine attı.

O an benim dünyam yıkıldı. Hemen sobanın içine girip oyuncaklarımı kurtarmak istedim ancak mümkün değildi. Geri dönüşü olmayan bu yolda, yanmanın acısı kalbime kadar işledi. Yanan kırık arabalarım değil, hayallerimdi. Bu acıya daha fazla dayanamayarak oturduğum yerden ok gibi firlayarak soğuk odalardan birine kaçtım. Kendimi somyanın üzerine atıp hıçkırarak ağlamaya başladım. Odanın soğukluğu umurumda değildi. Kalbimde yanan acı, bedenimdeki soğukluğu perdelemişti. Gözyaşlarımı, bu yangını dindirmesi için özgür bıraktım.

Ertesi sabah, sobada yanıp kül olan kırık arabalarımdan arta kalanlara baktım. Çoğunluğu duruyordu. İki avucumun içine alarak sıkı sıkıya sarıldım onlara. Artık onlar benim için kaybedilmeyecek bir hazineydi. Bu hazineyi kimsenin çalmasına izin veremezdim.

Sonraki günlerde kardeşimle birlikte yine evin salonunda kendimizce oyunlar oynadık. Ama hiçbir zaman o akşam yaşadığım olayın tekrarını yaşamak istemiyordum. O yüzden kardeşimin oyun alanına hiç müdahale etmedim. Onunla en ufak bir sürtüşmeye dahi girmedim.

Şimdiki çocuklar gibi türlü türlü oyuncaklarım hiç olmadı. Tüm çocukluğum o tekerlekleri olmayan kırık arabalarımla oynatmakla geçti. Şimdi geriye dönüp baktığımda kurduğum hayal dünyası en büyük hazinem olmuş. Çekmecemi açtığımda herkesten sakladığım o kırık oyuncaklarımı görmek bana tarifi imkânsız bir mutluluk veriyordu.

En büyük oğlan büyüyüp evlilik çağına gelince parasızlığın ne demek olduğunu anladım. Aynı mahallenin iki sokak ötesinde, sanki başka biri kalmamış gibi, benim de kahvehaneden tanışık olduğum ve pek de haz etmediğim Niyazi Bey'in kızına vurulmuş bizim oğlan. Benim hanımın söylemesine göre uzun zamandır görüşürlermiş. Önceleri ısrarcı oldum lakin bizim oğlanının kafasını çeldiremedim. Dediğim dedik, çaldığım düdük dedi bana. Gayri bana da kızı istemekten başka çare kalmadı.

Hanımdan haber ilettik kendilerine geleceğimizi. Niyazi'nin mahkeme duvarı suratlı bodur hanımı, geleceğimizden pek hoşnut olmasa da ağzının kenarıyla buyur etmiş bizi. İki yanı kırık dolabın içinden, beş yıl önce tekne kazıntısı oğlanın sünnetinde aldığım elbiseleri geçirdim sırtıma. Akşamdan silip parlattığım, bayramdan bayrama boya yüzü gören ayakkabılarımı giydim ayağıma. Başımda olmadığında kendimi çıplak hissettiğim koyu renkli kasketimi takınca benim hazırlığım tamamlandı. Kız kardeşinin düğününde aldığı mor çiçekli fistanını giydi hanım. Çiçekle çikolata işini halleden, başıma bu derdi saran büyük oğlan da iş yerinden verilen lacivert takım elbisesini giydi. Biz gelene kadar evde usluca durmaları için diğer iki oğlanı tembihledikten sonra, dünür başı olması için ikna ettiğim, karşı binada oturan hacı emmimiz Rüstem Çavuş'un evine gittik. Tüm hazırlıklarımız tamam olunca Niyazilerin evine doğru revan olduk.

Kapıda bizi Niyazi'nin suratsız hanımı karşıladı. Selam verdikten sonra içeri girip oturduk. Hanım, ben ve oğlan bir kanepeye sığıştık. Karşı kanepeye de Niyazi ile hanımı oturdu. Hafif çaprazımdaki tekli koltukta oturan Rüstem Çavuş, cebinden çıkardığı doksan dokuz taşı olan tespihini çekmeye başladı. Daha merhaba, nasılsınız faslı başlamadan, üzerinde kahvelerin bulunduğu uzunca bir tepsiyle salona girdi hanım kızımız. Kahveler dağıtılırken kimseden çıt çıkmadı.

Elindeki tespihini cebine koyan Rüstem Çavuş, kahvesinden ilk yudumu aldıktan sonra söze başladı. ''Efendim, sebebi ziyaretimiz belli.  Hayırlı bir iş için toplandık burada. Gençler yuva kurmak istemişler, bizler de buna vesile olmak için sizleri ziyaret ettik...''
Rüstem Çavuş'un sözünün bitmesini beklemeden elindeki fincanı sehpada duran tabağa koyan Niyazi araya girdi. ''Ziyaretinizin sebebini bilmekteyiz elbette. Lakin siz de bilirsiniz ki bu işler nasip kısmet meselesi.''

Başka zaman olsa sözünün kesilmesine kızacak olan Rüstem Çavuş, içinde bulunduğumuz durum nedeniyle, biraz da benim hatırım için, Niyazi'nin patavatsızlığını görmezden geldi. ''Elbette nasip meselesi,'' diyerek ikinci yudumu almadan, elinde tuttuğu kahve fincanını önündeki sehpaya koydu hafiften. Cebindeki tespihini tekrar çıkararak sözlerine devam etti. ''Bizler Yüce Rabbimizin kulları olarak nasibimizi kovalamak zorundayız. Alnımızda yazılanın ötesini istemedik hiçbir zaman. Uzun lafın kısası şudur ki, Allah'ın emri Peygamberimizin kavliyle kızınız Hafize’yi oğlumuz İbrahim’e istiyoruz.''

Niyazi, önce bana sonra da oğluma kısa bir bakış attıktan sonra aldığı nefesi vermeden konuşmaya başladı. ''Doğru söylersin Rüstem Çavuş. Büyüğümüzsün. Sana her zaman itimat ederiz. İsmail Efendi ile oğlunu da bilirim. Lakin hanımın ufak bir isteği vardır.''

Gözler bir anda Niyazi’nin yanında oturan Makbule Hanıma çevrildi. Dünya umurunda değilmiş edasıyla, asık suratını hiç yumuşatmadan sessizce oturmaya devam etti. Acaba bize karşı mı surat yapıyor diye düşündüm lakin öncesinde de hiç gülmediği hatırıma geldi. Hanımından ses çıkmayınca Niyazi kaldığı yerden devam etti.
''Bizim kızın üzerinde hanımın emeği çoktur. Besledi, büyüttü, bu yaşa getirdi. Takdir edersiniz ki emeğinin karşılığını vermek iktiza eder.''
''Başlık parası istersin, öyle mi Niyazi efendi?'' diye çıkıştı Rüstem Çavuş.

Niyazi sağ elini havaya kaldırarak hafif mahcup bir halde itiraz etti hemen. ''Başlık değil Rüstem Emmi, hanım süt parası ister. Adettendir hem. Beş yüz kaimeyi getirin kızı alın.''
Rüstem Çavuş’un geri durmaya hiç niyeti yoktu. ''Biz de biliriz adetleri amma biz kızı istemeseydik büyütmeyecek miydiniz?''
''Ben diyeceğimi dedim. Gayri bundan sonrası size kalmış,'' diyerek kestirip attı Niyazi.

Rüstem Çavuş yine söz söyleyecek oldu lakin ben hemen ayağa kalkıp durdurdum onu. Geldiğimiz evden gerisin geri çıktık. Eve gidene kadar kimsenin ağzını bıçak açmadı.

Ertesi gün, Niyazi’nin tilki suratını tekrar görmemek için kahvehaneye gitmedim. Yan sokaktaki taş binanın altında bulunan küçük çay ocağına gittim. Duvarın dibine konulmuş hasırdan yapılan küçük taburelerden ortadakine oturup kara kara düşünmeye başladım. Elde yok, avuçta yok. Karnımızı bile zor doyururken Niyazi’nin istediği başlık parasını vermem mümkün değildi. Kafamda bu düşünceler dönerken, ne kadar zaman geçti bilmiyorum, yanıma Suat ile Hamza gelip oturdular. Sağıma oturan Suat, yirmili yaşlarda genç bir delikanlı. Efendi çocuktur, kendi oğlum gibi severim. Soluma oturan Hamza benden üç yaş küçüktür.

Tek başıma oturup kara kara düşünür halde görünce nedenini sordular. Ellerimi havaya açıp tüm olan biteni anlattım. Suat, elini çenesine koyup pür dikkat dinledi beni. Aynı şeyi Hamza için söyleyemem. Kendisinin üç kızı var. Evlendirecek oğlu olmadığı için anlattıklarımı dinlemeyip umursamaz halde oturdu yanımda. Çaylarımızı içtik, konuşacaklarımızı konuştuk lakin bir sonuca varamadık. Evden çıkarken yanımda götürdüğüm dertlerimi gerisin geri getirdim eve.
Hanım bana ne yaptığımı sorduğunda omuzlarımı silkelemekle yetindim. Çay ocağında oturduğumuzu ve Suat’ın pür dikkat beni dinlemesinin aksine Hamza’nın bir o kadar umursamaz olduğundan bahsettim. Hanımın anlattıkları sonrası ise ağzım açık kaldı. Meğer bu Suat, Hamza’nın ortanca kızıyla görüşürmüş. Beni pür dikkat dinlemesinin sebebi de buymuş. Ben sandım ki, benim derdime ortak oldu! Meğer kendi derdine yanıyormuş.

Zilimizin çalmasıyla hemen kapıya doğru hareketlendim. Gıcırdayan paslı kapımızı açtığımda kalbim yerinden çıkacak sandım. Resmi kıyafetli bir polis memuru duruyordu karşımda. Hemen babama seslendim. Kapımıza gelen polis memuru dün gece bir cinayet işlendiğini söyledi bize. Teşhis için hastaneye gitmemiz gerekiyormuş. Ne olduğunu anlamayan zavallı babam telaşlı hareketlerle hazırlandı. Birlikte polis aracına binerek kafalarda soru işaretleri eşliğinde hastanenin yolunu tuttuk.

Polis memuru önde, babam ve ben arkasında hastaneye giriş yaptık. İki katlı ilçe hastanesinin alt katında bulunan morga doğru ilerledik. İçeri girdiğimizde vücutlarımızı keskin bir soğuk karşıladı. Ölümün soğuk yüzü burada kendisini hissettiriyordu.

Ortada duran masanın üzerindeki beyaz çarşafın altında bir insan cesedi olduğunu anladık. Başında duran morg görevlisi, cesedin üzerinde boylu boyunca uzanan beyaz çarşafın ucundan tutarak görevli polise izin isteyen bakışlarla baktı. Polis memuru, babam ve bana dönerek hazır mısınız diye sordu. Ne olacağını anlamayan babam başını evet anlamında salladı. Polis memuru da morg görevlisine eliyle kaldırabilirsin işareti yaptı. Beklediği izni alan morg görevlisi, ucundan tuttuğu çarşafı ağır hareketlerle kaldırınca abimin cansız yüzüyle karşılaştık. Yüzümde mimiksiz bir ifade ile gözlerimi bile kırpmadan, hayatımda ilk defa abimin yüzünekorkusuzca baktım. Benim aksime babamın dünyası yıkıldı. Tutunduğu kolumdan düşerek soğuk zeminde dizlerinin üzerine yığıldı. Babamın feryadı soğuk odada yankılanmaya başladı. Ben ise tepki bile vermeden abimin cansız yüzüne bakmaya devam ettim.

Çaresiz duyarsızlaşmanın esiri olan morg görevlis, tüm olup bitenleri duygusuz gözlerle izliyordu. Gördüğü tablo ilk değildi, son da olmayacaktı. Çünkü bu onun göreviydi. Polis memurundan aldığı onayla abimin cansız yüzünü beyaz örtüyle tekrardan kapattı.

Bıraksam saatlerce soğuk zemin üzerinde ağlayacak olan babamı, kolundan tutarak polis memurunun da yardımıyla yerdem kaldırdım. Adamcağız bitik durumdaydı. Buraya gelirken böyle bir manzara ile karşılaşacağını hiç bilmiyordu.

Koridora çıkıp uygun bir yere oturduğumuzda morgun soğuk havasından kurtulmuş olduk. Böyle durumlarda acısını yaşayan insanlarla konuşmak uygun değildi ancak görevi gereği sorulması gereken soruları vardı polis memurunun.

''Yakınınız mı''

Babam konuşacak halde olmadığından sorulara ben cevap verdi. ''Evet, abim.''

''En son ne zaman görüştünüz kendisiyle''

Kısa bir duraksamanın ardından, ''Dün sabahtı sanırım,'' dedim kendimden emin olmadan.

''Peki, dün akşam görüşmediniz mi kendisi ile?''

''O akşam eve gelmedi abim.''

''Neden gelmedi, peki?''

''Bilmiyorum.''

''Arada böyle eve gelmediği zamanlar olur muydu?''

''Evet, bazen gelmediği zamanlar olurdu. Neden gelmediğini bize hiç söylemezdi.''

Bu konu hakkında daha fazla bilgi alamayacağını anlayan polis memuru hemen konuyu değiştirdi.

''Kendisinin düşmanı ya da anlaşamadığı birileri var mıydı?''

''Bildiğim kadarıyla yoktu.''

''Şüphelendiğiniz biri veya birileri var mı?'',

Bu soruya birkaç saniye duraksamanın ardından cevapladım. ''Hayır, yok.''

Daha fazla cevap alamayacağını anlayan polis memuru, ''Abiniz,'' diyerek sözlerini sürdürdü. ''Önceki gün boğularak öldürülmüş. Kimin öldürdüğünü bilmiyoruz. Bir şeyler öğrenirseniz mutlaka bize bilgi verin.''

Babam ağlamaktan fırsat bulup araya girdi. ''Cenazemizi ne zaman teslim alabiliriz?''

''Otopsi için Adli Tıp Kurumuna gönderilecek. Rapor sonrasında üzerinden çıkan kişisel eşyalarıyla birlikte cenazenizi alabilirsiniz,'' diyen polis memuru oturduğu yerden ayağa kalktı. ''Gün içerisinde karakola gelip yazılı ifadenizi vermeyi unutmayın.''

Cevap beklemeden yanımızdan ayrıdı. Babam başını ellerinin arasına alarak ağlamaya devam etti. Benim gözlerimde ise tek bir yaş tanesi bile yoktu. Ağlasam bile benim gözlerimden dökülenler babamınki ile aynı olmayacaktı. Yalandan ağlamak bana göre değildi. Abimin ölümünde benim de parmağım var demeyi çok isterdim babama. Yapamadım...

Hakkâri’nin Yüksekova ilçesinde bulunan Esendere Sınır Kapısı'nda geçen hikayemizde Komiser Serdar’ı zorlu bir soruşturma bekliyor.

Uyuşturucu kaçakçılığının gölgesinde gelişen yasak bir aşk hikayesinin anlatıldığı, herkesin sır sakladığı ve sessizliğin derin anlamlar taşıdığı bu ilçede gerçeği bulmak hiç de kolay olmayacaktır. Üstüne bir de kadınlar tuvaletinde bulunan bir erkek cesedi her şeyi altüst eder.

Katil kim ve bu cinayeti neden işledi? Evliliğinde sorunlar yaşayan Serdar Komiser ile onun yardımcılığını yapan Dinçer, bu gizemi çözebilecekler mi?

Şifreli notlarla okuru bir dedektif gibi düşündüren, her sayfada gerilimi artan bu kitapta, suç dünyasının karanlık köşelerinde dolaşırken gerçeklerin hiç de göründüğü gibi olmadığını keşfedeceksiniz.

Adaletin ve vicdanın sınandığı Gerçeğin Ötesi, polisiye kitap severler için soluksuz okunacak bir eser.