Yanındayken Yalnız

Sessiz Vedalar ve Görünmez Eksilişler

“Yalnızlık bazen bir odada tek başına kalmak değildir. Bazen biri tam karşında otururken başlar. Sesini duyarsın… Ama seni duymuyordur. Yanındadır… Ama sana ait değildir artık.”

İnsan bunu hemen anlamıyor. Önce sustuklarını ‘yorgunluk’ sanıyor, sonra değişeni ‘zaman’ diye açıklıyor. Ama bir gün fark ediyor; bazı insanlar gitmeden önce de eksiliyor insanın hayatından.

Yavaş oluyor bu eksiliş. Bir anda değil… Önce eskisi kadar merak etmemeye başlıyor insan seni. Gününün nasıl geçtiğini soruyor belki, ama cevabını gerçekten dinlemiyor artık. Eskiden gözlerinin içine bakarak kurduğu cümleler, zamanla alışkanlığa dönüşüyor.

"Ve insan, sevginin bitişini büyük vedalarla bekliyor. Oysa bazı duygular sessiz ölür."

Bir bakarsın; eskiden yanında huzur bulduğun kişi, şimdi içini en çok yoran şeye dönüşmüş. İşte o an anlıyorsun… Yalnızlık, kimsenin olmaması değilmiş. Birine içini anlatamamakmış. Kırıldığında dönüp konuşacak bir kalp bulamamak… Sustuğunda fark edecek birinin kalmamasıymış.

İnsan en çok da burada yoruluyor zaten. Gitmekle kalmak arasında sıkışmış ilişkilerin içinde… Çünkü bazı insanlar hayatında kalmaya devam eder ama artık sana dokunmaz. Ne sesi iyi gelir, ne de varlığı tamamlar seni.

Ve bir süre sonra şunu fark edersin: İnsan bazen birini kaybetmez. Sadece, eskiden hissettirdiği şeyi kaybeder.

Belki de bu yüzden bazı ayrılıklar resmî değildir. Kimse gitmez. Kapılar kapanmaz. Son bir konuşma bile yaşanmaz. Ama yine de biter. Çünkü bazı insanlar fiziksel olarak yanında kalır… Ama ruhları çoktan senden uzaklaşmıştır.

Ve insan, en ağır yalnızlığı tam da burada öğrenir.

— Ümit Oklu