UMUT DOLU YÜREKLER

Kelimeler, kelimeler ve o kelimelerden doğan milyonlarca dize...

O dizelerin arasında kimi zaman yaşanmışlıklarımızı, kimi zaman kırık anılarımızı, kimi zaman da kendimize bile itiraf edemediğimiz saklı duygularımızı buluruz. Şiir aynı şiirdir, şair aynı şair...

Ama o dizeler herkesin yüreğinde aynı izi bırakmaz.

Sahi, biz bir şiirden gerçekten neden etkileniriz?

Sadece kusursuz bir kafiyeden, veznin ahenkinden ya da kulağa hoş gelen ritminden mi?

Bence hayır.

Bir aşk şiiri düşünün; hani dize dize hülyalara sürükleyen...

O şiiri binlerce kişi okusa hatta bırakın binleri, sadece on kişi okusa, o on insanın her biri bambaşka deryalarda kaybolur.

Şiir aynıdır ama kiminin zihnine yar düşer, kiminin gönlüne anne özlemi, kiminin ruhuna Peygamber sevgisi... Çünkü bir insan yüreğini neyle meşgul ediyorsa, okuduğu mısrada ancak onu bulur.

Biz şairler, sadece tek bir kişiye vurulduğumuz için yazmayız; biz "aşka aşık" olduğumuz için kaleme sarılırız. Dışarıdan bakanlar bizi sadece birer romantik sanır; her şeye sanatın penceresinden baktığımızı düşünürler. Varsın öyle bilsinler...

Biz bir çiçeğin yapraklarına bakarken aslında o çiçeğin alfabesini okur, ona mısralar fısıldarız. Okur ise o fısıltıda kendi iç sesini duyar. İşte bu yüzden her mısra, her ruh için ayrı bir âlemdir.

Benim bütün derdim ve duam; işte o yüreklere dokunabilmek...

Umudunu yitirmiş, biçare kalmış, yalnızlığın soğukluğunda üşüyen ruhlara ısınacak bir kucak açmak. Birkaç mısra dizip şair olmak işten bile değil; asıl mesele o mısralarla bir kalbe dokunabilmekte.

Eğer bir gün bir insanın yüreğine dokunabilirsem, işte o zaman "Ben şair oldum" diyebilirim.

Umudunu kaybetmiş bir gönle çorak bir çölde can suyu, zifiri karanlıkta cılız ama vazgeçmeyen bir ışık olabildiğim gün başarmışım demektir.

Şimdi bu hislerle yazılmış bu şiiri, en samimi duygularımla sizin yüreğinize armağan ediyorum...

Sanmayın ki her veda bir bitmiştir,  
Ve sanmayın ki her ölüm bir veda ..
Kimi zaman bitiş dediğimiz yeni başlangıçtır,

Sende umutla bak yarınlara .

Unutma ki en zifiri gece, şafağa gebedir, 

Solan her yaprakta yeni bir can filizlenir.  
Kışın en soğuğunu eğer yemezse yürek, Sanma ki neşe dolu  baharlar gelir. 

Gözünü yitirme hiç ufuktaki ışıkta, 
En derin karanlıklar yenilir aydınlığa.  
Asla umudunu kesme, teslim olma korkuya;
Çiçek açar elbet o en çorak topraklarda.