SESSİZCE SEVDİĞİM

Bu makaleyi sesli dinleyebilirsiniz...

“Daha zamanı var.”

12 Kasım 2026 - 06:14
12 Kasım 2026 - 06:14 ⏱ 3 dk Okuma Süresi
 0  30
SESSİZCE SEVDİĞİM

Çınarlı, denize sıfır küçük bir Ege kasabasıydı. Öyle büyük bir yer değildi. İnsanları birbirini tanır, hatta birbirinin hayatını kendisinden önce öğrenirdi. Kimin kiminle evleneceği, kimin kiminle küstüğü, hangi evin önünde dün gece geç saatlere kadar ışık yandığı bile kasabanın gündemine girerdi.

Sabahları balıkçı tekneleri limana yanaşır, ağlarını kıyıya sererdi. Öğleden sonra kahvehanelerin önüne sandalyeler çıkarılır, yaşlı adamlar çaylarını yudumlarken kasabanın bütün meselelerini konuşurdu. Akşamüstleri ise sahil boyunca yürüyen insanlar, denizin kokusuna karışan iyotla günün yorgunluğunu üzerlerinden atardı.

Yazın Çınarlı kalabalıklaşırdı. Dar sokaklarında yabancı sesler çoğalır, pansiyonların önünde bavullar, sahilde rengârenk şemsiyeler belirirdi. Ama kış geldiğinde kasaba yeniden kendi insanlarına kalırdı.

Zehra burada doğmuş, burada büyümüştü. Denizi severdi. Özellikle gün batımını...

Her akşam mümkün olduğunca sahile iner, güneşin denizin üzerinde bıraktığı kızıllığı sessizce izlerdi.

Çocukken annesi bir gün ona şöyle demişti: “İnsan bazen söyleyemediğini denize anlatır.”

Zehra o günden sonra gerçekten de söyleyemediği her şeyi denize anlatmıştı. Kırgınlıklarını, korkularını, umutlarını...

Fakat o yaz, denize anlatacağı şeyin hayatının en büyük sırrı olacağını henüz bilmiyordu. Çünkü bazı aşklar gürültüyle başlamazdı. Bazıları, kimse fark etmeden, sessizce büyürdü.

Çınarlı’da akşamlar başka türlü inerdi. Güneş, denizin üzerinden ağır ağır çekilirken kasabanın sokakları da yavaşlardı. Gün boyunca açık duran dükkânların kepenkleri birer birer kapanır, sahilde oturan birkaç kişi evinin yolunu tutardı. Ama bazı evlerde akşam, günün bittiği anlamına gelmezdi. Nermin’in mutfağında da ışık hâlâ yanıyordu. Tezgâhın üzerinde akşamdan kalan tabaklar vardı. Ocağın üzerindeki çaydanlık hafifçe tıslıyor, pencerenin aralığından içeri deniz kokusu giriyordu.

Zehra masanın başında oturmuş, elindeki telefona bakıyordu. Nermin kızına bir süre sessizce baktı. Sonra çayını karıştırmaya başladı. Zehra artık çocuk değildi. Bunu annesi uzun zamandır hissediyordu. Yirmili yaşlarının ortalarına gelmişti. Kendi kararlarını verebilecek, kendi hayatının yönünü çizebilecek yaştaydı. Nermin bazen kızının yüzüne baktığında, çocukluğundan kalan o masum ifadeyi hâlâ görüyordu. Ama o ifade artık başka bir şeyle karışmıştı. Bir bekleyişle...

Belki de farkında olmadığı bir arayışla.

Nermin, kızına evlilikten söz etmek istiyordu. Kasabada bu konuya çoktan başlayanlar olmuştu. Komşular soruyordu. Akrabalar soruyordu. Hatta bazen pazarda karşılaştığı kadınlardan biri, sanki kendi kızından bahsediyormuş gibi:

“Zehra ne zaman evlenecek?” diye soruyordu.

Nermin ise her seferinde gülümseyerek geçiştiriyordu.

“Bakalım,” diyordu.

“Daha zamanı var.”

Tepkiniz Nedir?

like

dislike

love

funny

angry

sad

wow

Zeynep Kıvanç Gür Zeynep Kıvanç Gür, 1986 Bartın Amasra doğumlu yazar ve şairdir. 3 çocuk annesi olan yazar, İstanbul'da yaşamaktadır. Geçmişte elinden alınan eğitim haklarını açık öğretimden geri almak için mücadele etmekte ve eğitimi için elinden gelenin en iyisini yapmaktadır. Yazarın çeşitli sitelerde birçok edebi yazısı yayınlanmakta ve edebiyat dünyasını zenginleştirmektedir. Edebiyat dünyasına kattığı şiirleri ve yazıları ile Fikir İzleri'ne katılım sağlamaktadır. 3 adet yayınevinden çıkan eseri bulunmaktadır. Birbirinden farklı ve güzel konularla kalemini zenginleştiren yazar, edebiyata duyduğu derin tutkusuyla yaşamını sürdürmektedir. Basılı olan eserleri; Mavi Elbiseli Gazze, Dört Duvar Arasındaki Beşinci Adım ve Kırık Zamanlar Günlüğü'dür