Muhsinler Ölmez...

Kadim Anadolu'da güneş geçip gider sadece, batmaz. Hani etraf karanlığa gömülse de ışıkları hâlâ birilerinin yolunu aydınlatıyordur. Kara kışın ortasında ısıttığı gönüller vardır. Adına ister İzzettin Keykavus de, ister Pir Abdal, istersen Muhsin Yazıcıoğlu de...

‎​Biz yalnız kalmayız onların gidişiyle. Onlar mekân değişse de elleri hep üzerimizdedir. Sevgilerini bize miras bırakıp giderler. Vatanı, memleketi, sevdiceği sevmeyi bize onlar öğretirler. Elbet onlar da Danişmentlilerden Selçuklu'ya, Osmanlı'dan Cumhuriyetin temeline kadar adlarını altın harflerle tarihe ve gönüllere yazmış o güzel insanlardan öğrendiler. Bizim Muhsin Başkan'dan öğrendiğimiz gibi.

‎​Ne güzeldi seni tanımak, bilmek. Ne güzeldi senden vatanı doğru sevmeyi, dik durmayı, kula kul olmamayı öğrenmek. Ne güzel bir insandın sen Muhsin Başkan. 17 sene de geçse, yüzlerce sene de geçse senin ışıkların bu şehrin çocuklarını hâlâ ısıtıyor ve yolunu aydınlatıyor.

‎​Bu memleket senden razı, Allah da razı olsun. Mekânın cennet, gönlün rahat olsun.

‎​Bizde Muhsinler ölmüyor, güneş gitse de batmıyor...

‎​Saygı ve rahmetle...