ÇAKIR

ÇAKIR 
Çakır’ın Bir Bildiği Var
Sabahları evde çalan ilk alarm telefonum değildi.
Çakır’dı.
Daha güneş perdelerin arasından kendini göstermeden, evin sessizliğini onun sesi bozardı:
— Günaydın!
Bazen öyle ciddi söylerdi ki, sanki evin sahibi o, ben de onun yanında işe yeni başlamış biriydim.
Gözlerimi açar, yatağın içinde biraz daha oyalanmaya çalışırdım.
Bu kez ikinci uyarı gelirdi:
— Ayşe!
Artık kalkmaktan başka çarem kalmazdı.
Çakır bir Jako papağandı. Ama bizim evde yalnızca bir kuş değildi. Günün neşesi, evin küçük muhabiri, bazen de hiç istemediğimiz hâlde vicdanımızın sesi olurdu.
Sabahları kafesinin yanına yaklaşınca başını yana eğer, beni dikkatle süzerdi.
— Ne yapıyorsun sen?
Sanki bütün gece ortadan kaybolmuşum da hesabını soruyordu.
— Seni uyandırmaya çalışıyorum Çakır.
Cevap gecikmezdi:
— Banyo yapalım!
İşte o anda konu tamamen değişirdi.
Çünkü Çakır’ın en sevdiği şeylerden biri suydu.
Banyo zamanı geldiğinde evde küçük bir şenlik başlardı. Suyun sesi duyulduğu anda kanatlarını hareket ettirir, heyecanlanır, bir an önce sıra kendisine gelsin isterdi.
Bazen etrafa öyle su sıçratırdı ki, banyo yapanın kim olduğu konusunda insanın kafası karışırdı.
Ben temizlenmesini isterdim, o ise bütün odayı temizlemeye karar verirdi.
Sonra bir köşeye çekilip bana bakardı.
— Ne yapıyorsun sen?
Bu kez aynı soruyu ona sormak isterdim.
Ama Çakır cevap bekleyen bir kuş değildi.
Çakır, kendi dünyası olan bir canlıydı.
Bazen gün içinde söyledikleriyle bizi güldürür, bazen hiç beklemediğimiz bir anda öyle bir cümle kurardı ki, hepimizi sustururdu.
Bir gün sohbet sırasında yine o meşhur sözünü söyledi:
— Ben satılık değilim!
Gülmeye başladım.
Çünkü bunu söylerken sesindeki ciddiyet görülmeye değerdi.
Sanki karşısında pazarlık yapan biri vardı da, Çakır bütün haklarını savunuyordu.
O an düşündüm.
Belki de bu cümle, onun ağzından çıkmış sıradan bir söz değildi.
Çünkü hayvanları bazen gerçekten de bir eşya gibi görüyorduk.
Alınıp satılan, hediye edilen, sıkılınca terk edilen, bakımı zor gelince kapının önüne bırakılan canlılar...
Oysa onların da korkuları vardı.
Sevinçleri vardı.
Alışkanlıkları vardı.
Bir eve, bir insana, bir sese bağlanabiliyorlardı.
Çakır’ın “Ben satılık değilim!” demesi, bir anda kulağıma başka türlü geldi.
Sanki yalnızca kendisi için değil, konuşamayan bütün hayvanlar için söylüyordu:
Ben bir eşya değilim.
Ben bir canlıyım.
Bana sahip olmak değil, bana iyi bakmak gerekir.
4 Ekim geldiğinde takvimde yalnızca bir gün görmedim.
Çakır’a baktım.
— Günaydın, dedim.
Başını yana eğdi.
— Günaydın!
Gülümsedim.
— Banyo yapalım mı?
Bir anda hareketlendi.
— Banyo yapalım!
Güldüm.
Sonra ona biraz daha yaklaşıp sordum:
— Çakır, sen ne istiyorsun?
Hiç düşünmeden cevap verdi:
— Ayşe!
Bu kez gülen ben olmadım.
Çünkü bazen bir hayvanın söyleyebildiği tek bir kelime bile, aramızdaki bağın ne kadar güçlü olduğunu anlatmaya yetiyordu.
Çakır konuşmayı öğrenmişti.
Ama bana başka bir şey öğretmişti:
Hayvanları korumak yalnızca onları sevmek değildi.
Onları anlamaya çalışmaktı.
İhtiyaçlarını bilmekti.
Onlara eziyet etmemekti.
Onları bir hevesle alıp sonra terk etmemekti.
Ve en önemlisi...
Onların bize ait olmadığını hatırlamaktı.
Çakır yine kafesinin kenarına geldi.
Bana baktı.
Son sözünü söyledi:
— Ne yapıyorsun sen?
Gülümsedim.
— Seni dinliyorum Çakır.
Bir süre sessiz kaldı.
Sonra sanki bütün konuşmanın özetini yapıyormuş gibi başını dikleştirdi:
— Ben satılık değilim!
O gün anladım.
Belki de 4 Ekim'in en güzel cümlesi buydu.
Çünkü hayvanları korumak, onların bizim için ne ifade ettiğini anlatmaktan önce, onların kendi başlarına birer yaşam olduğunu kabul etmekle başlıyordu.
Çakır bunu benden çok önce anlamıştı.
Ben ise onun sayesinde öğrenmiştim.