BİRİNE SÖYLEYEMEDİĞİNİZ SON CÜMLE NEYDİ?

Bu makaleyi sesli dinleyebilirsiniz...

Yarım kalan konuşmaların, zamanında söylenemeyen sözlerin ve içimizde biriken pişmanlıkların insan ruhundaki izini süren bu deneme; pişmanlık, suskunluk, veda edememe ve gecikmiş itiraflar ekseninde okuru kendi iç sesine ve saklı kalmış cümlelerine doğru sessiz bir yolculuğa çıkarıyor.

18 Kasım 2026 - 02:17
18 Kasım 2026 - 02:17 ⏱ 4 dk Okuma Süresi
 1  24
BİRİNE SÖYLEYEMEDİĞİNİZ SON CÜMLE NEYDİ?

BİRİNE SÖYLEYEMEDİĞİNİZ SON CÜMLE NEYDİ?

​Bazı konuşmalar yarım kalır. İnsan, söyleyeceklerini başka bir zamana bırakır; bir telefon görüşmesini bitirirken yeniden arayacağını söyler, vedalaşırken sarılmayı erteler, kırıldığı hâlde susar. O an, önünde daha çok zaman olduğunu düşünür.

​Sonra bir gün, söylemek istediklerinin artık bir karşılığı olmadığını anlar.

​Belki babasına seninle gurur duyduğunu söylemek istemiştir. Belki annesine, yıllarca gösterdiği sabır için teşekkür edecektir. Eski bir dostuna, aralarındaki kırgınlığın bir dostluğu bitirmeye değmediğini anlatacaktır. Ama kelimeler bir türlü dile gelmez. İnsan bazen en çok söylemek istediklerini, en çok sustuğu kişilere saklar.

​Bazen de susmak bir tercihtir. Haksızlığa uğradığında kendini savunamaz, birinin kalbini kırdığını gördüğü hâlde yüzüne söyleyemez. Özür bekler ama bunu dile getiremez. Gururuna sığınır, yanlış anlaşılmaktan çekinir ya da konuşmanın hiçbir şeyi değiştirmeyeceğine inanır.

​Oysa bazı cümleler dünyayı değiştirmek için değil, insanın içinde birikip taşıyamayacağı bir yüke dönüşen ağırlığı dindirmesi için gereklidir.

​Zaman geçer. Bir zamanlar aynı sofraya oturduğunuz insanlarla yollarınız ayrılır. Birlikte güldüğünüz dostlarınızla aranıza mesafeler girer. Her gün sesini duyduğunuz birinin sesini bir daha duyamayacağınızı fark ettiğinizde, geçmişteki konuşmalar zihninizde yeniden canlanır.

​Keşke biraz daha dinleseydim, dersiniz. Keşke o gün özür dileseydim. Keşke teşekkür etmek için bu kadar beklemeseydim. Belki de yalnızca "Gitme, sana ihtiyacım var." diyebilseydim.

​İnsanın içinde kalan her cümle pişmanlıktan doğmaz. Kimi söylenememiş bir sevgidir, kimi gecikmiş bir teşekkür, kimi de yıllarca dile getirilememiş bir itiraz. Bazılarıysa yalnızca bir kez olsun sahiden anlaşılma isteğidir.

​Belki bir gün o insanla yeniden karşılaşırsınız. Birkaç kelime edersiniz, hâl hatır sorarsınız. Dışarıdan bakıldığında sıradan, yavan bir karşılaşmadır. Oysa içinizde, yıllardır tamamlanmayı bekleyen o eksik cümle durmaktadır.

​Belki artık söylemenin hiçbir anlamı kalmamıştır. Belki de hâlâ söyleyebileceğiniz bir şey vardır.

​Çünkü her yarım kalan konuşma bir vedayla bitmez. Bazı sözler için çok geç kalınmıştır; bazılarıysa doğru anı bekliyormuş gibi sessizce durur.

​Peki, sizin içinde hangi cümle kaldı?

​Birine söyleyemediğiniz bir teşekkür mü, dile getiremediğiniz bir kırgınlık mı, gecikmiş bir özür mü, yoksa yıllardır içinizde taşıdığınız o ağır kelimeler mi?

​Bir düşünün…

​Bugün o insan karşınızda olsaydı, ona söyleyeceğiniz son cümle ne olurdu?

DİLEK SENGÜ PALTUN 

Tepkiniz Nedir?

like

dislike

love

funny

angry

sad

wow

Dilek Paltun Bazı hikâyelerde suç, görünen yerde başlamaz. Ben de hikâyelerimi çoğu zaman bir cinayetten, kaybolan bir izden ya da cevabı olmayan bir sorudan yola çıkarak kuruyorum. Polisiye ve gerilim yazıyorum; karakterlerin sakladıklarını, geçmişin bugüne bıraktığı izleri ve gerçeğin ortaya çıkmadan önce geçtiği yolları anlatmayı seviyorum. Bazen bir ayrıntı bütün hikâyeyi değiştirir. Bazen en sessiz karakter, en çok şeyi bilir. Arada gündelik hayata ve gündeme dair yazılar da yazıyorum. Ama burada çoğunlukla suçun gölgesinde dolaşan hikâyeler var. Kapıyı araladım. İçeride ne olduğunu öğrenmek için ilk sayfayı çevirmeniz yeterli.