Aynadaki Yabancı

İnsan, en çok kaçtığı iklimlerin yağmuruna yakalanır. Kendi içindeki o dar, karanlık odanın kapısını kilitleyip anahtarını derin bir kuyuya bırakanlar, bir başkasının kalbinde geniş ovalar bulacağını sanır. Oysa bilmezler; hiç kimse bir başkasının sınırlarında, kendi evinde olduğundan daha güvende değildir.

Sen, göğüs kafesinde sakladığın o ürkek yabancıyı her şeyden, herkesten gizliyorsun. Kendine bakarken gözlerini kaçıran birinin, benim sana bakarken ne gördüğünü anlamasını beklemek beyhude bir umut. Bir insanı sevmek, onun sessizliğini bir hırka gibi sırtına geçirmektir, bunu öğrendim. Ama yetmiyor. Bir yerlerde eksik kalan, telaffuz edilmemiş, dilsiz bir hakikat var aramızda.

Şimdi soruyorum o kırık aynalara: İnsan, tanımadığı bir yaranın sızısını nasıl dindirebilir? Bendeki seni görebilmen için, önce senin de o yola çıkman, kendi uçurumunun kenarına gelip aşağıya bakman gerekir. Benim kalbimde büyüttüğüm, o fırtınalı denizlerde bile batmayan yerini fark etmenin başka hiçbir yolu yok. Sende sev. Korkmadan, hesapsızca, bizzat kendi varlığının o loş dehlizlerine inerek başla işe. Sende sev ki, bendeki seni bil. Bendeki o devasa, o sarsılmaz yerini ancak kendi kalbini iyileştirdiğinde idrak edebilirsin.

Çünkü sevgi, iki yalnızlığın birbirini avutması değil; iki aynanın birbirine bakıp tek bir gökyüzü, kesintisiz bir ufuk çizgisi yaratmasıdır. Sen o aynaya bakmaktan, o aynada kendi yüzünle karşılaşmaktan korktukça, ben hep yarım kalmış bir cümlenin noktası olarak bekleyeceğim seni.

Rüzgar dindi. Aynadaki o yabancı yerini sessizliğe bıraktı. Söz bitti; şimdi sıra senin o ürkek kalbinde.