KENDİME SESLENİŞ

KENDİME SESLENİŞ

Ey içimdeki sessiz yolcu,

Ne zamandır aynı bedende yaşıyoruz da birbirimize bu kadar yabancı kaldık? Aynı aynaya baktık, aynı yaraları taşıdık, aynı gecelerde uykusuz kaldık. Ama seninle gerçekten ne zaman konuştuk?

Bugün durup sana seslenmek istedim.

Çünkü insan bazen dünyayı anlamaya çalışırken kendini ihmal ediyor. Herkesin sesini duyuyor da kendi içindeki fısıltıyı duymuyor. Oysa en önemli konuşmalar kalabalık meydanlarda değil, insanın kendi ruhuyla baş başa kaldığı o sessiz odalarda gerçekleşiyor.

Dinle.

Kimse gelip seni tamamlamayacak. Çünkü sen yarım doğmadın.

Kimse gelip sana kim olduğunu söylemeyecek. Çünkü kimlik, bulunacak bir şey değil; inşa edilecek bir şeydir.

Ve kimse seni kurtarmayacak. Çünkü kurtuluş, dışarıdan gelen bir el değil; içeriden yükselen bir karardır.

Kendine şunu hatırlat:

Bir ağacın gökyüzüne yükselmesi için önce toprağın karanlığına kök salması gerekir.

Yaraların seni eksiltmedi. Onlar karakterinin el yazısı oldu.

Kaybettiklerin seni yoksullaştırmadı. Onlar sana neyin gerçekten değerli olduğunu öğretti.

Yanıldığın yollar ise boşa gitmedi. Çünkü bazen insan doğru yere ulaşmak için yanlış kapıları çalmak zorundadır.

Şunu da unutma:

Hayat bir yarış değildir. Kimse senden önce gitmedi. Kimse senden geri kalmadı. Herkes kendi zamanının içinde yürür.

Bir gülün açma vaktiyle bir çınarın büyüme vakti aynı değildir. Ama ikisi de eksik değildir.

Kendine karşı biraz daha merhametli ol. Dünyadaki en ağır yüklerden biri, insanın kendi omuzlarına koyduğu yüklerdir.Her hatanı bir mahkeme gibi yargılama. Her düşüşünü bir son gibi görme. Bazen düşmek, yeryüzünün sana öğrettiği en dürüst derstir.

Ve şimdi sana birkaç cümle bırakıyorum. Belki bir gün ihtiyaç duyarsın.

İnsan, kendine söylediği sözlerin toplamıdır.

Kalbini koru ama duvar örme.

Cesaret, korkunun yokluğu değil; ona rağmen yürümektir.

Ruhunu küçülten hiçbir başarı gerçek başarı değildir.

Kendini kaybetmekten korkma; bazen insan ancak kaybolunca kendi izlerini bulur.

En uzun yolculuklar bile bir iç hesaplaşmayla başlar.

Bazı kapılar açılmadığı için değil, artık sana ait olmadığı için kapanır.

Ve son olarak…

Ey kendim,

Bir gün bütün cevapları bulamasan da olur.

Bütün yaraları iyileştiremesen de olur.

Bütün hayallerine ulaşamasan da olur.

Yeter ki kendi sesini başkalarının gürültüsüne kurban etme.

Çünkü insanın dünyadaki en büyük evi, içinde yaşadığı ruhtur.

Ve sen,

O evin hem misafiri, hem  sahibi, hem de mimarısın.