İÇİMDEKİ KIYAMET Bölüm 1 – Sessizliğin Çatlağı

​“Sustukça büyüdü içimde. Bir çığlık gibi değil, bir yanardağ gibi: sessiz, sabırlı ama ölümcül.”

​Zeynep sabahları hep aynı şekilde uyanırdı: boğazında düğümlenen kelimelerle, göğsünde ağır bir taşla. Gözlerini açtığında, odanın gri duvarları üzerine çöken sessizlik, içindeki fırtınayı daha da belirginleştirirdi. Yıllardır bastırdığı her şey, artık bedenine sığmıyordu. Bir çığlık gibi değil, bir yanardağ gibi büyüyordu içinde. Sessiz, sabırlı ama ölümcül.

​Aynaya baktığında gördüğü kadın, ona ait değildi. Yüzü tanıdık ama yabancıydı. Gözlerinin ardında patlamayı bekleyen derin bir kırılma saklıydı. Dudakları kıpırdamıyordu ama içi haykırıyordu.

​— Yeter, dedi o sabah, ilk kez sesli.

​Kendi sesinden ürktü. Ama artık geri dönüş yoktu. O gün, yıllardır giydiği suskunluk zırhını çıkarıp ilk adımı attı. Kapıyı açtı. Dışarıda hâlâ aynı dünya vardı: yargılayan gözler, bastıran sesler, susturan sistem. Ama Zeynep değişmişti. Yıllardır derisinin altında biriken o genleşme artık yüzeye çıkıyordu. Kimse onu durduramayacaktı.

Sokak kapısını arkasından kapatırken kentin soğuk havası yüzüne çarptı. Yıllardır adım atmaktan korktuğu o cadde, şimdi onu geçmişiyle son kez hesaplaşacağı masaya doğru çekiyordu.

​Devamı yarın burada...

​💬 Sizce de insan en çok kendi sesinden mi korkar ilk kez konuştuğunda? Hiç "Yeter" deyip o kapıyı kapattığınız oldu mu?