DENEME

Yalnızlık, Kimsenin Olmaması Değildir

Bu makaleyi sesli dinleyebilirsiniz...

Yalnızlık tek başına kalmak değil, seni gerçekten anlayan bir kalbin eksikliğini hissetmektir.

Ümit Oklu

2 Temmuz 2026 - 14:54

2 Temmuz 2026 - 14:54 ⏱ 2 dk Okuma Süresi

4 647

İnsan yalnızlığı hep yanlış yerde arıyor.

Boş odalarda…

Issız sokaklarda…

Kimsenin aramadığı akşamlarda…

Oysa yalnızlık, çoğu zaman bunların hiçbiri değildir.

Çünkü insan bazen kalabalık bir masada otururken de yapayalnız hisseder kendini. Kahkahaların yükseldiği bir ortamda, herkes konuşurken sessizce kendi içine çekilir. Kimse fark etmez. Gülümser, başını sallar, konuşmalara eşlik eder. Ama içinden geçen tek bir cümleyi bile kimseye söyleyemez.

Belki de yalnızlık, anlatacak çok şeyin olduğu hâlde anlatacak bir kalbin kalmamasıdır.

İnsan zamanla öğreniyor bunu. Her tanıdığını dost, her dostunu sırdaş sanmamayı… Çünkü bazı insanlar sesini duyar ama seni dinlemez. Bazıları gözlerinin içine bakar ama içindeki kırgınlığı göremez. En acısı da budur; görünür olup görülmemek.

Yalnızlık, bir odada tek başına oturmak değildir. Asıl yalnızlık, seni gerçekten anlayacak bir çift göz ararken kalabalıkların içinde kaybolmaktır. Birinin "Nasılsın?" diye sorması değil, cevabını gerçekten merak etmesidir insanın özlediği.

Belki de bu yüzden bazı insanlar konuşarak hafifler, bazıları ise susarak ağırlaşır.

Ben hep ikinci grupta oldum.

Söyleyemediğim ne varsa kelimelere bıraktım. Çünkü bazen insan, sesiyle anlatamadığını bir cümlenin omuzlarına yükler. Yazmak biraz da bu yüzden sığınaktır; anlaşılma ihtimalinin hâlâ var olduğuna dair sessiz bir inançtır.

Yıllar geçtikçe şunu fark ettim: İnsan, hayatındaki kişi sayısı azaldığı için yalnızlaşmıyor. Kendisi olabildiği insanların sayısı azaldığı için yalnızlaşıyor.

Çünkü herkesle konuşabilirsin.

Ama herkese içini açamazsın.

Herkes seni tanıyabilir.

Ama çok az insan seni gerçekten görebilir.

Belki de yalnızlık, kimsenin olmaması değildir.

Yalnızlık, seni olduğun gibi anlayan birinin eksikliğidir.

Etiketler:

Önceki Makale

Solan Gülseren Baharı

Sonraki Makale

Öykü

Tepkiniz Nedir?

Beğendim

Harika!

Sevdim

Eğlenceli

Kızdım

Üzgün

Wow

Ümit Oklu Ümit Oklu, 1 Ağustos 1995 tarihinde Adana’da doğdu. Kamu personeli olarak aktif iş hayatını sürdürürken, hayatının merkezinde her zaman kelimeler, duygular ve insanın iç dünyasına duyduğu merak yer aldı. İnsanların içinde sakladığı duyguları, sustuğu cümleleri ve geceye bıraktığı düşünceleri yazıya dönüştüren Oklu; yazılarında modern insanın yalnızlığını, içsel kırılmalarını, umut arayışını ve kendini bulma çabasını sade ama derin bir anlatımla ele almaktadır. Melankolik ve sinematik bir üslubu benimseyen yazar, çoğu zaman sessizlikte büyüyen duygulara, insan ruhunun görünmeyen yaralarına ve insanın kendisiyle yüzleştiği anlara odaklanır. “Bir Ümit” ve “Bir Tesadüf” adlı eserleriyle edebiyat dünyasında yer alan Oklu için yazmak; bazen anlaşılmak, bazen susulan şeyleri duyurmak, bazen de insanın kendi kalbine bakabilmesidir.

Yorumlar (4)

Gülcan

kelamınıza sağlık..

3 ay önce

Yanıtla

🤍 Beğen (0)
Sezencandan

Yalnızlık yada yalnız hissetmek.... Çok güzel bir anlatım gerçekten.

3 ay önce

Yanıtla

🤍 Beğen (0)
Selin Özdemir

O kadar haklı bir yazı ki... Bazen kalabalık bir arkadaş ortamında otururken birden gelen o yabancılaşma hissini anlatamamıştım kimseye. Meğer yalnızlık tam olarak buymuş; görünür olup görülmemek. Bazıları konuşarak hafifler, bazıları susarak ağırlaşır cümlesi de beni çok vurdu. Ben de hep susarak ağırlaşanlardanım işte.

3 ay önce

Yanıtla

🤍 Beğen (0)
Ahmet Özbolat

Yazıyı okurken sanki biri benim iç sesimi dinlemiş de yazıya dökmüş gibi hissettim. Özellikle insan kendisi olabildiği insanların sayısı azaldığı için yalnızlaşıyor kısmı o kadar doğru ki... Etrafımizda bir sürü insan var ama maskemizi indirdiğimiz an yanimizda kimse kalmıyor maalesef. Kaleminize sağlık, çok içten bir yazı olmuş.

3 ay önce

Yanıtla

🤍 Beğen (0)